Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 
Proszę przeczytać list do czytelników Wielkiej genealogii Minakowskiego

M Jan Tomasz Seweryn Jasiński (ID: psb.10031.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 60 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1780
   Zaloguj się
1780
|    |
2    3



|
Jan Tomasz Seweryn Jasiński, bohater PSB, 1806-1879
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1780
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1780
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1829, Warszawa, par. Nawiedzenia NMP (Nowe Miasto), ): Zaloguj się 1800 , (Rodzice : Zaloguj się 1760 & Zaloguj się 1779-1829)
  • Inne małżeństwa i dzieci matki: Anna Duszyńska, rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. BIELICKI Leon (ur. ok. 1755) generał-major ziemi sochaczewskiej 16°
    2. SUSKI Julian (1894-1978), starosta gnieźnieński i bydgoski, publicysta, pisarz 16°
    3. MACHCZYŃSKI Konrad (1826-1911) prawnik, publicysta, pisarz 16°
    4. MACHCZYŃSKI Edward Stefan (1836-1873) poeta, zesłaniec, powstaniec 1863, emigrant 16°
    5. MACHCZYŃSKA Antonina (1837-1919) nauczycielka, bojowniczka o sprawę oświaty kobiet, działaczka społeczna 16°
    6. PĘKALSKI Wojciech (ok. 1780-1817) dramatopisarz; poeta, redaktor, wolnomularz 16°
    7. DOMAŃSKI Jakub (XVIII w.) konfederat barski 16°
    8. LESSEL Fryderyk Albert (1767-1822) architekt 17°
    9. ŚLEWIŃSKI Władysław (1856-1918), malarz 17°
    10. CYBULSKI Wojciech (1808-1867) profesor filologii słowiańskiej 17°
    11. PFANHAUSER Franciszek (1796- ok. 1865) malarz, zbieracz, konserwator obrazów 17°
    12. SZYMANOWSKI Feliks Stefan (1790-1873), topograf, powstaniec listopadowy 17°
    13. SZYMANOWSKI Melchior (1716?-1788), stolnik warszawski, starosta klonowski 17°
    14. MALCZEWSKI Ignacy (ok. 1730-1782) marszałek wielkopolski konfederacji barskiej 17°
    15. BĄKOWSKA Józefa (1861-1933) poetka 17°
    16. SIEMIEŃSKI Jacek (1887-1977) działacz społeczny, poseł 18°
    17. OKO Jan (1875-1946) filolog klasyczny, profesor 18°
    18. NESTOROWICZ Melchior Władysław (1880-1939) inżynier drogowy, profesor 18°
    19. LESSEL Józef Grzegorz (1802-1844) architekt 18°
    20. SZYMANOWSKI Michał (1670?-1731), podstoli warszawski, starosta wyszogrodzki 18°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      JASIŃSKI Jan Tomasz Seweryn (8 XII 1806 Warszawa - 14 I 1879 Warszawa), aktor, reżyser, dyr. teatru
      Był synem Józefa J. i Anny z Duszyńskich. Uczył się w najlepszych wówczas szkołach warsz.: u pijarów, a następnie w Liceum Warszawskim, które po ukończeniu piątej klasy opuścił na rozkaz ojczyma. W 1822-24 był uczniem B. Kudlicza w Konserwatorium Muzyki i Deklamacji; na publicznym egzaminie końcowym otrzymał pochwałę i nagrodę. Nie został jednak przyjęty do T. Narodowego i utrzymywał się z udzielania lekcji. Możliwe, że występował dorywczo w T. Narodowym w rolach epizodycznych. Do zespołu tego t. zaangażowany został w 1826; debiutował 19 IX w roli Zeida („Mahomet"). W 1826-29 grał w T. Narodowym niewielkie role (często jako zastępstwa). Otwarcie T. Rozmaitości w 1829 dało mu sposobność do wybicia się jako aktorowi, a także jako tłumaczowi i dramatopisarzowi. Grał prawie w każdej sztuce wystawianej przez T. Rozmaitości, występował także w T. Narodowym. Wkrótce stał się użytecznym i dość popularnym wśród publiczności aktorem. Jednocześnie stale tłumaczył i przerabiał sztuki dla T. Rozmaitości, a 4 I 1830 wystawił swój pierwszy oryginalny utwór pt. „Kawiarnia”. W 1838-39 wydał w Warszawie piętnaście tomów swych „Prac dramatycznych” (przeważnie tłumaczonych lub adaptowanych). Od 1836 pracował w bibliotece teatrów oraz jako pomocnik reżysera (tzw. informator). 1 XI 1842 objął po B. Kudliczu stanowisko reżysera dramatu i opery, a w 1843 - nauczyciela w szkole dramatycznej. 20 XI 1850 wystąpił ostatni raz na scenie warsz. w roli Ramberta („Wdzięczność i miłość"). 14 X 1851 został dyr. teatrów ustępując ze stanowiska reżysera i nauczyciela szkoły dramatycznej. Funkcje dyr. WTR pełnił do 5 V 1862, potem przeszedł na emeryturę. Z racji swego stanowiska odbywał coroczne podróże zagraniczne do Francji, Włoch, Niemiec i Austrii, interesując się obcym repertuarem i zasadami reżyserii. W styczniu 1863 występował gościnnie w t. krakowskim. W 1865 został członkiem komitetu do reorganizacji WTR. Od 1 X 1865 do 9 I 1866 był kierownikiem artyst. t. krak. za dyr. A. Skorupki i wystąpił w kilku rolach, m.in. jako Gadulski („Gaduła nad gadułami"). Od 30 XI 1868 prowadził t. amatorski w Warsz. Tow. Dobroczynności. 20 XI 1872 wystąpił gościnnie w t. pozn. w roli Majora („Panna mężatka"); był to zapewne jego ostatni występ na scenie. J. był aktorem szkoły francuskiej. W „Pamiętniku Sceny Warszawskiej” pisano, że „najbardziej zdaje się odpowiednią jego usposobieniu rola człowieka młodego i żywego”. Zarzucano mu, że grał przesadnie i krzykliwie. „Ruch stanowił dla niego wszystko” (Wł. Bogusławski). Ważniejsze role: d'Artagnan („Muszkieterowie"), Figaro („Wesele Figara"), Dagobert („Żyd wieczny tułacz"), Robin („Pamiętniki szatana"). Odznaczał się wielką pracowitością; w ciągu dwudziestu czterech l. grał ponad sześćset ról występując 5525 razy. Był reżyserem sumiennym i systematycznym w pracy, ale mało twórczym. Przenosił bezkrytycznie na scenę warsz. wzory reżyserii z t. franc. a w zakresie opery także z t. włoskich. Wprowadził do repertuaru m.in. sztuki E. Scribe'a V. Sardou, A. Dumasa. Przyczynił się do ugruntowania franc. szkoły gry w T. Rozmaitości. Świetny i niezwykle zasłużony pedagog, wychował całe pokolenie aktorów. Spośród trzystu pięćdziesięciu jego uczniów i uczennic ze Szkoły Dramatycznej wystąpiły w Warszawie sto cztery osoby, na prowincji siedemdziesiąt pięć. Byli wśród nich m.in.: S. Palińska, J. Chęciński, W. Niewiarowska, W. Bakałowicz, J. Mazurowska i inni. Po przejściu na emeryturę wznowił działalność pedag. udzielając prywatnych lekcji gry scenicznej, także czynnym już aktorom, m.in. H. Modrzejewskiej.
      Historykiem t. został za namową M. Chomińskiego. Opracowane obszerne dzieje t. warsz. nie zachowały się. W życiorysach kilkuset aktorów warsz. z XVIII i XIX w. (rkps, zb. M. Rulikowskiego, IS PAN) znajdują się wartościowe informacje biograficzne oraz dość trafne charakterystyki obok nauk moralizatorskich i wskazówek pedagogicznych. Jako dramatopisarz J. był niezmiernie płodny. Spośród utworów dram. uchodzących za oryginalne (sam J. podaje liczbę trzydzieści siedem) największą popularność zdobyły: krotochwila „Nowy Rok” (1837), komedia „Jedna chwila” (1838) oraz libretto opery A. Munchheimera „Stradiota” (1876). Jako tłumacz i adaptator J. dostarczył scenie dwieście trzydzieści cztery utwory: komedie, wodewile, dramaty i libretta operowe, przeważnie tłumaczone lub przerabiane z literatury francuskiej. Pośpiech w tłumaczeniu powodował niski stosunkowo poziom pisarstwa, wykazując tylko dobrą znajomość teatr. rzemiosła i gustu publiczności. J. ogłosił też w czasopismach wiele artykułów dotyczących reżyserii i napisał „Teorię sztuki dramatycznej zakończoną treściwym zbiorem znakomitych autorów scenicznych” (rkps w Muzeum Teatralnym w Warszawie). Jego pamiętniki z podróży zagranicznych z opisami t. oraz oglądanych przedstawień nie zachowały się. Drukował też liczne bajki i wiersze dla dzieci.
      Był człowiekiem niezwykle pracowitym i ruchliwym, uchodził u współczesnych za autorytet w sprawach teatralnych. Obarczony nadmierną ambicją, zawistny i zazdrosny (nie dopuszczał nikogo do granych przez siebie ról), nie był lubiany przez kolegów. Wg M. Rulikowskiego „przy całym uznaniu dla prawości charakteru miano mu za złe służalczość w stosunku do zwierzchników”. J. przyczynił się jednak w pewnym stopniu do rozwoju t. warsz. w poł. XIX w., szczególnie w zakresie gry aktorskiej i szkolenia aktorów.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.77351.1
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      Ś.P. JAN TOMASZ SEWERYN
      JASIŃSKI
      .
      ARTYSTA I AUTOR DRAM. DYREKTOR TEATRÓW WARSZAWSKICH
      UR. 8 GRUDNIA 1808 ZMARŁ 14 STYCZNIA 1879 R.
      .
      PRZEZ PÓŁ WIEKU SŁUŻYŁ Z MIŁOŚCIĄ SZTUCE KRAJOWEJ
      A W OGNISKU RODZINNEM ROZTACZAŁ W OKOŁO SIEBIE
      ŚWIATŁO ROZUMU I CIEPŁO UCZUCIA ZANIM SPRA
      WIEDLIWY OGÓŁ OCENI, UCZCI WEDŁUG RZETELNEJ WAR
      TOŚCI ZASŁUGI ARTYSTY I KIEROWNIKA SCENY KRAJO
      WEJ, ŻONA SKŁADA NA GROBIE TO SKROMNE ŚWIA
      DECTWO WSZYSTKICH CNÓT DOMOWYCH JAKIE
      TYLKO ZJEDNOCZYĆ W SOBIE MOŻE KOCHAJĄCE
      SERCE I SZLACHETNA DUSZA WZOROWEGO
      MĘŻA CZEŚĆ TWEJ PAMIĘCI DROGI TOWARZY
      SZU W WĘDRÓWCE ŻYCIA, KTÓRA TERAZ DO
      BIEGA OBY CIĘ ZABRAKŁO DŁUGĄ MI SIĘ
      (Dalsza część pomnika zapadnięta w ziemię)

      Polski Słownik Biograficzny t. 11 str. 45: psb.10031.1
      sw.267726 Akt małżeństwa: Warszawa Nawiedzenie NMP, 57/1829 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/160/0/-/5/str/1/24/10#tabSkany

    źródła:
    - ślub: Akt małżeństwa: Warszawa Nawiedzenie NMP, rok 1829, nr aktu 57 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/160/0/-/5/str/1/24/10#tabSkany
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=10025
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 750.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 13.12.2017.
    © 2002-2017 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie