Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Władysław «Krzemiński» Wetzstein (ID: psb.14011.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 67 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    ?    Zaloguj się
1810
&    &    &    &
?    ?    ?    Zaloguj się
1810
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie Zaloguj się
1850
   Zaloguj się
1850
   Zaloguj się
1840
   Zaloguj się
1840
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się
1880
   Zaloguj się
1872
|    |
2    3



|
Władysław «Krzemiński» Wetzstein, bohater PSB, 1907-1966
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony około 1880
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona dnia 10 I 1872 - Kraków, gm. VI w podziale 1815-58
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: około 1930): Zaloguj się 1920
  • Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. M Zaloguj się głowa w spisie ludn. Krakowa (1921) 1878-1940
      □  & Zaloguj się 1876-1940
    2. M Zaloguj się 1880
      ■  & Zaloguj się 1872 dzieci: | M Władysław «Krzemiński» Wetzstein 1907-1966 |
    3. Ĺť Zaloguj się 1869
    4. Ĺť Zaloguj się 1872
      ■  & Zaloguj się 1880 dzieci: | M Władysław «Krzemiński» Wetzstein 1907-1966 |
    5. Ĺť Zaloguj się 1875
    6. Ĺť Zaloguj się 1875

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. STEMPEL Fejwel (1886-1944) rabin, poseł 11°
    2. LAUER Henryk Gustaw (1890-1939) ekonomista, działacz rewolucyjnego ruchu robotniczego 11°
    3. EISENBERGER Seweryn (1879-1945) pianista 12°
    4. MARKOWICZ Artur (1872-1934) malarz 12°
    5. NACHT-SAMBORSKI Artur (1898-1974) malarz 13°
    6. BORNSTEIN Zelman (1. poł. XIX w.) kupiec krakowski 13°
    7. ROSENZWEIG Józef Marian (1889-1967) adwokat, działacz socjalistyczny 14°
    8. PEIPER Jan Tadeusz (1891-1969) poeta, prozaik, krytyk 14°
    9. BAUM Samuel (zm. 1822) sekretarz kahału krakowskiego 14°
    10. GUMPLOWICZ Abraham (1803-1876) kupiec żydowski 15°
    11. GROSS Daniel (1866-1942) adwokat, działacz PPSD 15°
    12. GROSS Adolf (1863-1936) adwokat, działacz społeczny i polityczny 15°
    13. ELZENBERG Henryk (1845-1899) prawnik, publicysta, redaktor 15°
    14. SZPALSKI Karol (1908-1963), pisarz, satyryk 15°
    15. TAFFET Mojżesz (1831-1902), antykwariusz, wydawca 15°
    16. MEISELS Dob Beer (1798-1870) rabin, działacz narodowy polski w Krakowie i Warszawie 15°
    17. SZENIRER Sara (1883-1935) założycielka żeńskiego szkolnictwa żydowskiego Beit Jakow 15°
    18. GUMPLOWICZ Ludwik (1838-1909) prawnik, socjolog 16°
    19. GUMPLOWICZ Ignacy Izrael (1821-1892) działacz żydowski 16°
    20. LACHS Jan (1869-1954) ginekolog, profesor AM w Krakowie 16°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      KRZEMIŃSKI Władysław, właśc. W. Wetzstein (19 III 1907 Kraków - 6 X 1966 Warszawa), aktor, reżyser, dyrektor i kierownik artyst. teatru
      Był synem Szymona Wetzsteina, antykwariusza, i Hendli z Dringerów, mężem aktorki Zofii Niwińskiej. Po skończeniu krak. Gimn. im. Witkowskiego przez dwa semestry studiował architekturę w Brnie; w 1926-28 uczył się w Miejskiej Szkole Dram. w Krakowie (na popisie grał Jana w „Ślubach panieńskich” i Poetę w „Weselu"), w 1929 był w Oddziale Dram. przy Konserwatorium Muz. w Warszawie, używając już wtedy nazwiska Krzemiński. W 1930 odbył kilkumiesięczną praktykę u M. Reinhardta w Berlinie połączoną z obserwacją działalności tamtejszych teatrów. Wróciwszy do Krakowa, zainicjował stworzenie Studia Młodych Aktorów pn. Studio 30 - Pierwsza Grupa Niezależnych. Zostało ono zamknięte przez władze miejskie z przyczyn politycznych w dniu próby generalnej pierwszej premiery. W 1930-35 był aktorem i później asystentem reżysera w T. im. Słowackiego (zaczął występować jeszcze jako słuchacz szkoły dram., na afiszach wymieniany w obsadach w 1932-34). Grał role epizodyczne takie, jak Szlachcic („Horsztyński"), Spiskowiec („Kordian"), brał też udział w lalkowych programach satyrycznych w Sali Saskiej (1933). W 1936-39 nie był związany na stałe z żadnym t. zaw., utrzymywał się z pracy literackiej. Już wcześniej zaczął reżyserować w zespołach młodzieżowych, m.in. TUR, w teatrze dla dzieci (w 1932 inaugurował działalność sceny dla dzieci w lokalu krak. Bagateli, wystawiając „Śluby milczenia") i t. Cricot (tu w 1938 wyreżyserował „Męża i żonę"). W 1933 na krak. Błoniach wystawiono jego sztukę „Jan III pod Wiedniem”. Tłumaczył dramaty, przygotowywał słuchowiska radiowe, adaptacje dla scen dram. i muz., pisał teksty estradowe, piosenki - także dla kabaretów warszawskich. Gdy wraz z grupą lewicowych pisarzy, po wypadkach w krak. Sempericie w marcu 1936, podpisał protest przeciw poczynaniom prasy, znalazł się na jej „czarnej liście”, nie dopuszczono go też do współpracy z radiem. Od września 1939 do września 1945 przebywał w Rumunii w obozach dla uchodźców w Bacau, Ocuele Mari, Baile Govora, Slatina-Olt. W Baile Govora był współzałożycielem pol. gimn., uczył w nim historii literatury polskiej. Po likwidacji szkoły brał udział w tajnym nauczaniu (m.in. uczył języka ang.), potem pracował jako szewc. Cały czas zajmował się organizacją pol. życia kulturalnego, wydawał konspiracyjną gazetkę. W Domu Pol. w Slatina-Olt wystawił własną „Szopkę krakowską” (6 I 1943). Do kraju powrócił w październiku 1945 i podjął pracę jako aktor i reżyser w T. Śląskim w Katowicach. Przygotował tu m.in. sztuki: „Krawiec w zamku”, „Papuga”, „Mąż i żona” (sam wcielił się w postać jednego z dyskutantów - Reżysera), „Kaprysy Marianny”, „Damy i huzary”. W 1947 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął stanowisko reżysera T. Dramatycznych. Formalne uprawnienia reżyserskie uzyskał po egzaminie w Łodzi w 1948. W sez. 1949/50 w umowie miał wpisane również obowiązki aktora i zastępcy kier. artyst., ale zajmował się tylko reżyserią. Na scenie krak. oprócz „Męża i żony”, „Kaprysów Marianny” przygotował spektakle: „Płody edukacji” (Nagroda Państw. II st. za reżyserię, 1953), „Wesele Figara”, „Romans z wodewilu”, „Pies ogrodnika”, „Zwykły człowiek”, „Niespokojna starość”, „Wiśniowy sad”. W 1954 w sposób zasadniczy przyczynił się do wyodrębnienia samodzielnego zespołu Starego T. i od 1 IV do 30 IX był jego dyr. i kier. artyst., choć rezygnację z tego stanowiska złożył już 9 VI 1954. W zespole Starego T. pozostał jako reżyser, a od 1 X 1957 do końca sez. 1962/63 znów pełnił obowiązki dyr. i kier. artystycznego. W tym okresie wyreżyserował m.in. „Świętą Joannę”, „Dziką kaczkę”, „Śmierć komiwojażera”, „Śmierć gubernatora”, „Koriolana”. Po odwołaniu go z tego stanowiska, do końca życia był etatowym reżyserem T. im. Słowackiego, gdzie wystawił m.in. „Las”, „Urząd” (we własnej adaptacji), „Sprawę Oppenheimera”. Gościnnie współpracował m.in. z T. Polskim („Miesiąc na wsi”, 1955, „Balladyna”, 1965) i T. Dramatycznym („Urząd”, 1965) w Warszawie, z Operą Krakowską („Carmen”, 1965). Pod jego opieką powstało sześć spektakli dyplomowych krak. PWST (m.in. były realizowane w Barbakanie). Po wojnie K. powrócił do współpracy z radiem, opracowując i reżyserując w Krakowie słuchowiska i wodewile. Był autorem licznych adapt. teatr.: zmodernizował kilka librett operetkowych, m.in. „Życie paryskie”, „Girofle-Girofla”, opracował na nowo (czasem na kanwie utworów dram. tworzył musicale) „Krowoderskie zuchy” (nowy tytuł: „Romans z wodewilu"), „Złote niedole”, „Jaśnie Pan Nikt”, „Brata marnotrawnego” (z L.J. Kernem, wystawiany też jako „Lord z walizki” i „Mój brat marnotrawny"), adaptował sztuki dla dzieci („Jak w bajce” pt. „Król i marchewka”, „Jeszcze są na świecie baśnie"), w 1964 przygotował adapt. powieści „Urząd”, którą wystawiło kilka teatrów. Od 1949 zajmował się działalnością pedag.; w krak. PWST wykładał grę aktorską, później insc. i reżyserię. W 1957-62 był dziekanem wydz. reżyserii, w 1956 otrzymał tytuł docenta, 1964 prof. nadzwyczajnego.
      Repertuar prac K. był b. zróżnicowany; nie stronił od sztuk rozrywkowych, komedii, klasyki, dużym uznaniem cieszyły się jego przedstawienia dramaturgii ros., chętnie zajmował się też współczesną twórczością, przygotowywał praprem. pisarzy pol., w latach sześćdziesiątych interesowała go dramaturgia amer. (np. „U kresu dnia"). Przedstawienia K. były zawsze starannie przygotowane, jako reżyser umiejętnie jednoczył wysiłek całego zespołu, nie kładąc tamy poszukiwaniom scenografów, dopomagając aktorom w stworzeniu interesujących ról. Prace K. dobrze mieściły się w podstawowym nurcie repertuarowym prowadzonego przez niego Starego T., wyznaczały jednocześnie jego poziom, potwierdzały zasadność takich sformułowań programowych dyr. teatru, jak: „Stary z nazwy, nowy z treści i formy inscenizacyjnej”, „chcemy formalnie eksperymentować służąc literaturze"; „klasyka oderwana od tradycjonalnego schematu, przewartościowana myślą inscenizatorską"; „nie godzimy się na opisowość reżyserską ani scenograficzną, ani na krótkotrwałą aluzyjność - przyjmujemy metaforę bez zacieśniania jej wymowy (cyt. za E. Orzechowskim). Dorobek jego sześcioletniej dyrekcji można zamknąć w formule starannie komponowanego eklektyzmu. Zasługą K. było zebranie w Starym T. utalentowanego zespołu aktorów, reżyserów i scenografów. Jako człowiek o zrównoważonym charakterze, umiejący zyskać sympatię otoczenia, pozbawiony tendencji dyktatorskich, dzięki swej kulturze, taktowi i autentycznym talentom organizatorskim skonsolidował zespół, stworzył program teatr., twórczo modyfikowany przez następców. Jego dyrekcja data początek kolejnej odnowie znaczenia Starego Teatru.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.16002.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 15 str. 525: psb.14011.1

    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 21.02.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.80.38.5