Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 
Proszę przeczytać list do czytelników Wielkiej genealogii Minakowskiego

M Andrzej «Mielewski» Sydor (ID: psb.17980.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 111 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1840
   Zaloguj się
1840
|    |
2    3



|
Andrzej «Mielewski» Sydor, bohater PSB, 1866-1916
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1840
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1840
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1910, Łódź św. Józef (obecn. woj. łódz.), ): Zaloguj się, człowiek teatru 1887-1946 , (Rodzice : Zaloguj się 1856-1910 & Zaloguj się 1862) , dzieci:
    1. M Zaloguj się 1920
  • Inne małżeństwa i dzieci matki: Agnieszka Kaliniak, rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. GROHMAN Ludwik (1826-1889) przemysłowiec
    2. NOWODWORSKI Leon (1889-1941) adwokat
    3. GROHMAN Henryk Karol (1862-1939) przemysłowiec łódzki
    4. GROHMAN Traugott Karol (1785-1874) przemysłowiec
    5. SCHEIBLER Karol Wilhelm (1862-1935) przemysłowiec
    6. NOWODWORSKI Franciszek (1859-1924) adwokat, poseł, prezes Sądu Najwyższego
    7. SCHEIBLER Karol Wilhelm (1888-1934) przemysłowiec
    8. SCHEIBLER Karol Wilhelm (1820-1881) przemysłowiec
    9. ROTHE Adolf Mikołaj (1832-1903) lekarz psychiatra
    10. CIECHANOWSKI Stanisław (1845-1927) prawnik, ziemianin
    11. SKOTNICKI Czesław Innocenty (1871-1945) inżynier hydrotechnik, profesor i rektor Politechn. Warsz.
    12. SKOTNICKI Jan (1876-1968) malarz, grafik, działacz polityczny
    13. PONIŃSKI Alfred Emeryk (1896-1968) dyplomata, ambasador RP w Chinach, działacz polonijny
    14. JASIŃSKI Jakub (1791-1855) lekarz, fizyk
    15. KÓŁAKOWSKI Feliks (1799-1831) poeta, filolog
    16. NOWODWORSKI Jan Edward (1876-1954) adwokat, poseł
    17. LEPECKI Mieczysław Bohdan (1897-1969) literat, publicysta, podróżnik, oficer WP
    18. KUŁAKOWSKI Bronisław Dominik (1865-1924) prawnik, publicysta, działacz polityczny
    19. RICHTER Józef (1819-1898) przemysłowiec, właściciel tkalni i farbiarni
    20. KRZYMUSKI Edmund Karol (1851-1928) profesor prawa UJ

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      MIELEWSKI Andrzej, właśc. A. Sydor, Sidor, początkowo pseud. Milewski (1867 Tołoszczów k. Lwowa - 11 IV 1916 Kraków), aktor, reżyser, dyr. teatru
      Był mężem => Aliny Gryficz-Mielewskiej. Debiutował w 1886 w Rzeszowie, pod pseud. Milewski w zespole B. i A. Linkowskich, których był wychowankiem. W zespole tym grał także w 1887 w Śniatynie, Zaleszczykach i Stanisławowie. Jesienią tego roku występował w zespole A. Kattnera w Rabce. Sez. 1890/91 i część następnego spędził w t. lwow. grając drobne role, jak np. Pistol („Wesołe kumoszki z Windsoru"). Na sez. 1892/93 zaangażował go do Stanisławowa L. Kwieciński; z jego zespołem występował M. także w Stryju, Nowym Sączu i Krynicy. Zaczął wtedy grać role bohaterskie, np. Uriela Akostę („Uriel Akosta"), a w prasie pisano o nim jako o „obiecującym artyście”, mimo pewnych prowincjonalizmów w dykcji. W końcu 1893 przyjęty został do t. krak.; wystąpił pierwszy raz 16 XII w roli Archibalda („Podróż naokoło ziemi"), jeszcze jako Milewski; dopiero 15 II 1894 pojawił się na afiszu pseud. Mielewski. Odtąd na długo związał się ze sceną krak. i opuszczał Kraków tylko w okresie letnim, grając np. w 1894 w zespole J. Myszkowskiego w Przemyślu, w 1895 w Krynicy z t. ze Stanisławowa i z lwow. zespołem Miłośników Sceny, w 1899 w zespole A. Mullera w Zakopanem. W lecie 1901 M. zorganizował własny zespół objazdowy (Krynica, Szczawnica i Zakopane). Dla rozwoju M. ważny był okres pracy pod kier. T. Pawlikowskiego, mimo że dyr. ten nie był entuzjastą jego talentu i rzadko obsadzał go w głównych rolach. Dzięki jednak temu okresowi praktyki mógł M. za dyr. J. Kotarbińskiego objąć główne role w repertuarze romantycznym. Grał wtedy z powodzeniem Gustawa-Konrada („Dziady"), Semenkę („Sen srebrny Salomei"), Konrada („Wyzwolenie"), Rapsoda („Bolesław Śmiały"). Występował b. często zdobywając uznanie także w rolach „ludzi pokrzywdzonych, zgorzkniałych, zbuntowanych” (K.M. Górski), jak np. Apolinary („Anastazja"). Od 1903 pełnił obok A. Walewskiego funkcję reżysera t. krakowskiego. Po objęciu dyrekcji t. krak. przez L. Solskiego w 1905 opuścił na kilka miesięcy Kraków i brał udział w objeździe miast galicyjskich (między innymi Nowy Sącz, Stryj, Sambor) w zespole, który zorganizował z G. Morską i J. Popławskim. Od czerwca 1906 do końca sez. 1907/08 występował w Krakowie. W czerwcu 1907 występował gościnnie w T. Małym w Warszawie, w lecie tego roku z własnym zespołem, m.in. w Tarnobrzegu. Od jesieni 1908 przez dwa sez. grał i reżyserował w t. w Łodzi (dyr. A. Zelwerowicza), biorąc udział w występach zespołu w Petersburgu (marzec 1909) oraz w Kaliszu, Piotrkowie, Tomaszowie i w in. miastach, a w kwietniu i maju tego roku w T. Małym w Warszawie, m.in. jako Gustaw („Dziady") i Rodrygo („Cyd"). W tym okresie do swych dawnych, wybitnych ról dodał m.in. Księdza („Klątwa"). Reżyserował też sam lub razem z A. Zelwerowiczem szereg przedstawień z wielkiego repertuaru. W 1910 wskutek nieporozumień z Zelwerowiczem opuścił jego t. i razem z B. Bolesławskim założył w Łodzi T. Popularny w sali t. Apollo (inauguracja 1 IX 1910). Prowadził go przez trzy sez. (do 4 V 1913) dbając o wysoki poziom repertuaru. Wystawił m.in. „Bolesława Śmiałego”, „Hamleta”, „Dziady”, fragm. „Nie-boskiej komedii”, a z repertuaru współczesnego m.in. „Tajfun”. Jako aktor cieszył się wtedy ogromną popularnością. W okresie pobytu w Łodzi ożenił się z aktorką Aliną Gryficz. Po zlikwidowaniu swego t. powrócił do Krakowa na stanowisko aktora i reżysera; pozostał tu do końca życia. W 1914 był kierownikiem „działówki” aktorów krak., grających w sali t. Nowości w Krakowie. W tym okresie grał m.in. rolę Rejenta („Zemsta"), a jako reżyser wprowadził na scenę I akt „Sułkowskiego"; reżyserował też m.in. „Pigmaliona” i „Heddę Gabler”. Był tłumaczem i adaptatorem sztuk. Ostatnią jego rolą był Jan Olbracht („Legenda o królu") i w niej zagrał ostatni raz 3 II 1916.
      M. posiadał dobre warunki zewnętrzne (mimo lekkiego zeza); „wzrostu więcej niż średniego, o harmonijnej sylwetce. Obdarzony był ładnym w brzmieniu głosem i wyraźną dykcją. Ruchy miał oszczędne i zdecydowane. Niezwykła intuicja i sceniczny temperament, połączone z wielką pracowitością nadawały jego aktorstwu szczególną siłę sugestii” (M. Kaczorowska-Herman). A. Grzymała-Siedlecki pisał, że M. grał z „żywiołową szczerością” i tą bezpośredniością zawsze zdobywał widza. Na rozwój jego talentu wywarł duży wpływ S. Wyspiański, z którym M. zetknął się w okresie krak.; role w dramatach Wyspiańskiego należały do jego najświetniejszych kreacji. W pracy reżyserskiej opierał się głównie na intuicji. „Nie mądrzył się, nie analizował, nie stylizował, nie filozofował” wspominał W. Ryszkowski (cyt. za M. Kaczorowską-Herman), lecz umiał jasno i przystępnie formułować swoje wymagania.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.39296.1
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.45955.4
      Polski Słownik Biograficzny t. 20 str. 770: psb.17980.1

    źródła:
    - ślub: Akt małżeństwa: Łódź św. Józef (obecn. woj. łódz.), rok 1910, nr aktu 125 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://metryki.genealodzy.pl/metryka.php?ar=3&zs=2474d&sy=1910&kt=2&plik=124-125.jpg
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 750.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 17.12.2017.
    © 2002-2017 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie