Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Adam Aleksander Miłaszewski h. Leszczyc (ID: psb.18380.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 94 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1800
   Zaloguj się
1800
|    |
2    3



|
Adam Aleksander Miłaszewski h. Leszczyc, bohater PSB, 1827-1893
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1800
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1800
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: dnia 3 V 1856): Zaloguj się, bohater PSB 1826-1900 , (Rodzice : Zaloguj się, student Uniwersytetu Warszawskiego 1800 & Zaloguj się 1800)
  • Inne małżeństwa i dzieci ojca: Piotr Miłaszewski h. Leszczyc, rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. MIŁASZEWSKA Joanna (1826- ok. 1900) aktorka
    2. GERSCHOW Jan Adolf (1849-1900) inżynier kolejowy
    3. PIECZYŃSKA Maria (1886-1967) działaczka ruchu robotniczego
    4. HERYNG Jerzy (1886-1937) działacz rewolucyjny
    5. HILCHEN Feliks Stanisław (1886-1943) ekonomista, działacz gospodarczy
    6. STARZYŃSKI Roman Leon (1890-1938), działacz niepodległościowy, major dyplomowany Wojska Polskiego, dyrektor naczelny Polskiej Agencji Telegraficznej i Polskiego Radia
    7. DĄBROWSKI Ignacy (1869-1932) powieściopisarz, nowelista
    8. STARZYŃSKI Krzysztof Michał Witold (1923-1999), oficer wywiadu, agent brytyjski, działacz polonijny w Nowej Zelandii
    9. HERYNG Zygmunt (1854-1931) działacz ruchu robotniczego
    10. HERYNGOWA Helena (1859-1916) nauczycielka, działaczka socjalistyczna
    11. HILCHEN Henryk (1881-1956) ksiądz
    12. HORWITZ-WALECKA Stefania (1881-1937) działaczka PPS-Lewicy
    13. FIEDIUSZKO Michalina (1875-1936) pisarka, działaczka społeczna
    14. HERYNG Teodor (1847-1925) lekarz 10°
    15. STARZYŃSKI Stefan Bronisław (1893-ok. 1943), działacz niepodległościowy, oficer Wojska Polskeigo, ekonomista, polityk, prezydent Warszawy 10°
    16. STARZYŃSKI Mieczysław Alfons (1891-1941), podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, dyplomata, dziennikarz 10°
    17. GERSON Wojciech (1831-1901) malarz 10°
    18. KON Feliks (1864-1941) działacz ruchu robotniczego, publicysta 10°
    19. HORWITZ Maksymilian Henryk (1877- po 1937) działacz robotniczy 10°
    20. POLITUR-RADZIEJOWSKI Henryk (1899-1937?) dziennikarz, publicysta, działacz robotniczy 11°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      MIŁASZEWSKI Adam Aleksander Leszczyc Bróg (11 XII 1827 Bursztyn w Galicji - 25 IX 1893 Kraków), dyr. teatru, reżyser, aktor
      Był synem Piotra M. i Marii z Kropelnickich, zapewne bratem => Leopolda M., mężem => Joanny M. Po 4 klasach szkoły w Brzeżanach pracował w handlu. W 1848 udał się do Lwowa, gdzie został sekretarzem księcia K. Jabłonowskiego. Przygotowany do występów przez J.N. Kamińskiego, debiutował w t. lwow. 19 VII 1850 w roli Leona („Dożywocie"), został zaangażowany i występował do 7 IV 1854. Od 27 IV do początku października 1854 grał i reżyserował w t. krak., brał też udział w występach zespołu w Poznaniu i w miastach Galicji. 27 X 1854 debiutował w WTR w roli Gustawa („Śluby panieńskie"), został zaangażowany i występował do 1 XII 1855. Od 8 IV do końca czerwca 1856 należał do zespołu t. krak., brał też udział w wyjeździe zespołu do Wiednia, gdzie podobno H. Laube proponował mu przeniesienie się na tamtejszą scenę. 3 V 1856 ożenił się z aktorką Joanną Kotowską. W 1856 (zapewne od 1 VIII) objął kierownictwo t. w Żytomierzu i prowadził go do 1860 (w 1857-59 honorowym dyr. tej sceny był J.I. Kraszewski). W 1860 opuścił Żytomierz i występował gościnnie m.in. w Mohylewie, Witebsku i Mińsku. Wyjechał następnie do Poznania, gdzie starał się nadaremnie zorganizować t. polski. Próbował potem, również bezowocnie, założyć t. ludowy w Warszawie. Uzyskawszy od czerwca 1862 zezwolenie na dawanie przedstawień we wschodniej Galicji występował ze sporym zespołem m.in. w Przemyślu (czerwiec-lipiec 1862), Jarosławiu (lipiec), Stryju (lipiec-sierpień), Stanisławowie (wrzesień 1862-luty 1863), Samborze (od 15 III), Sanoku (od 8 V 1863). W prasie zgodnie chwalono tę imprezę podnosząc szczególnie staranność inscenizacji (piękne kostiumy, porządne dekoracje) i dobrany zespół (przez pewien czas byli w nim m.in. W. Rapacki i H. Modrzejewska).
      Od 1 X 1863 M. objął dyr. t. krakowskiego. Dzięki poparciu ks. K. Jabłonowskiego uzyskał ponadto 20 III 1864 dyr. t. lwowskiego. Nie mogąc podołać pracy na obu scenach, źle wywiązywał się z obowiązków dyr. t. krak. i we wrześniu 1865 zrezygnował z tego stanowiska. W lecie 1864 zespół jego występował w Czer-niowcach, w kwietniu 1865 w Kętach, w lecie 1865 i 1867 w Lublinie. We Lwowie kierował t. do 24 III 1872; w okresie 10 IV 1871-24 III 1872 był także dyr. tamtejszego t. niemieckiego. Początkowo przejawiał wiele inicjatywy. W pierwszym sez. lwow. odnowił repertuar, wystawiał głównie dramat i tragedię. Aktorzy nie mogli jednak podołać licznym nowym rolom, a publiczność przywykła do lżejszego repertuaru zawodziła. Aby poprawić stan finansowy t., M. wprowadzać zaczął do repertuaru wodewil i operetkę. Publiczność przyjęła to z zadowoleniem, w czasie przedstawień operetek J. Offenbacha na sali brakło miejsc. Nieprzychylni M. recenzenci (z kierowanej przez J. Lama i J. Dobrzańskiego „Gazety Narodowej") krytykowali tę zmianę polityki repertuarowej. Po dwóch sez., gdy zapał publiczności dla operetek osłabł, M. przestał je wystawiać. Sięgnął teraz do współczesnego repertuaru - głównie franc. (A. Dumas syn, V. Sardou), ale także pol. (J.A. Fredro, L. Starzeński, A. Urbański). Nie wystawił jednak „Aktora” C.K. Norwida (zachowała się korespondencja w tej sprawie). Urządził konkurs dram. i zainicjował wybicie medalu na cześć A. Fredry. Opublikował „Sprawozdanie Dyrekcji Teatru Polskiego za lata 1864-1869” (Lwów 1869). Był energicznym, świetnym administratorem o dużym doświadczeniu, umiał dbać o sprawy finansowe. Nie miał jednak dostatecznego wykształcenia i kultury artystycznej. Najżyczliwszych sobie ludzi zrażał uporem i zarozumiałością. Nie znosił krytyki dopatrując się w niej zawiści. W obawie o wpływy na t. zwalczał szkołę dram. założoną przez Tow. Przyjaciół Sceny Polskiej we Lwowie. Gdy dobiegał końca sześcioletni kontrakt zawarty z M. rozwinięto przeciw niemu silną agitację. Pomimo tego, dzięki poparciu K. Jabłonowskiego, uzyskał znowu dzierżawę na sześć lat. Wzmocniło to jego pewność siebie, począł lekceważyć jeszcze bardziej aktorów i opinie prasy. Otrzymywał subwencję z funduszów krajowych (4000 guldenów rocznie), Wydział Krajowy powołał więc wskutek nacisku opinii publicznej komisję do zbadania stanu teatru. Niekorzystna ocena ze strony tej komisji spowodowała zawieszenie subwencji. Na żądanie K. Jabłonowskiego M. zrzekł się 24 III 1872 dyrekcji (za odszkodowaniem 10 000 guldenów). M. wyjechał następnie do Warszawy, gdzie rozpoczął ponownie starania o otwarcie prywatnego t. polskiego. W początku 1873 jeździł w tej sprawie do Petersburga, jednak nie uzyskał zgody władz rosyjskich. Zamieszkał następnie w Krakowie i pracował w Miejskiej Kasie Zaliczkowej. 18 IV 1881 ponownie objął dyr. t. lwow. na sześć lat. Okres drugiej dyr. lwow. zakończył się już po dwóch sez., 17 III 1883. Mimo niezłego repertuaru i gościnnych występów Romany Popiel, W. Rapackiego, J. Królikowskiego, B. Ładnowskiego i J. Rychtera oraz Sary Bernhardt (18 i 19 XI 1881) zainteresowanie publiczności było nikłe, nawet opera traciła sympatię i podupadała, ataki w prasie nie ustawały. Frekwencja w t. spadła jeszcze po pożarze w wiedeńskim Ringtheater. W końcu złożono w sejmie galicyjskim petycję o usunięcie M. z teatru. Uprzedzając debatę M. sam zrezygnował z dzierżawy. O kierownictwo t. lwow. starał się jeszcze raz w 1886, tym razem bezskutecznie. Po ostatecznym usunięciu się z t. powrócił do Krakowa i został urzędnikiem Kasy Oszczędności. Brał czynny udział w działalności wielu stowarzyszeń, m.in. w Tow. Strzeleckim. Przez pewien czas zasiadał w Radzie Miejskiej. Jako aktor, dzięki korzystnym warunkom zewnętrznym, grywał z powodzeniem przede wszystkim lekkich amantów i bohaterów, później role dram.: Karola („Zbójcy"), Hetmana („Horsztyński"), Antosia Rewizorczuka („Karpaccy górale"), Bardosa („Krakowiacy i Górale"). W okresie swej działalności dyrektorskiej występował rzadziej.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.79006.4
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.79008.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 21 str. 249: psb.18378.4
      Polski Słownik Biograficzny t. 21 str. 250: psb.18380.1

    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 750.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 19.09.2018.
    © 2002-2017 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie