Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Rufin Damazy Morozowicz (ID: psb.18933.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 117 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    ?    ?
&    &    &    &
?    ?    ?    ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie Zaloguj się
1790-1826
   Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
1793-1852
   ? ?
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się
1818-1887
   Zaloguj się
1820
|    |
2    3



|
Rufin Damazy Morozowicz, bohater PSB, 1848-1931
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony w roku 1818
  • zmarł dnia 23 V 1887Warszawa , wiek: 69 lat.
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1820
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1875, Warszawa, par. Wszystkich Świętych (obecn. m. Warszawa), ): Zaloguj się, człowiek teatru 1851-1883 , (Rodzice : Zaloguj się 1823 & Zaloguj się 1828) , dzieci:
    1. Ĺť Zaloguj się człowiek teatru 1875-1929
       & Zaloguj się bohater PSB 1867-1952 dzieci:
    2. M Zaloguj się człowiek teatru 1876-1945
  • ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1885, Warszawa, par. św. Krzyża (obecn. m. Warszawa), ): Zaloguj się 1862 , (Rodzice : Zaloguj się 1830 & Zaloguj się 1830) , dzieci:
    1. Ĺť Zaloguj się bohater PSB , człowiek teatru 1885-1968
       & Zaloguj się bohater PSB i Wiki 1878-1964 dzieci:
    2. M Zaloguj się 1889
  • Inne małżeństwa i dzieci ojca: Rufin Morozowicz, rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. Ĺť Zaloguj się człowiek teatru 1813-1862
      ■  & Zaloguj się człowiek teatru 1820-1897 dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1840-1867 |
    2. Ĺť Zaloguj się bohater PSB , człowiek teatru , ma nekrolog w Kur. Warsz. 1817-1858
      □  & Zaloguj się człowiek teatru 1790-1842
    3. M Zaloguj się 1818-1887
      ■  & Zaloguj się 1820 dzieci: | M Rufin Damazy Morozowicz 1848-1931 |
      ■  & Zaloguj się 1838 dzieci: | M Zaloguj się 1859-1911| M Zaloguj się 1860| Ĺť Zaloguj się 1861-1883| M Zaloguj się 1868-1906 |
    4. Ĺť Zaloguj się 1820-1825
    5. Ĺť Zaloguj się 1820-1825
    6. Ĺť Zaloguj się człowiek teatru 1820-1854
      □  & Zaloguj się człowiek teatru 1818-1861
    7. M Zaloguj się 1825

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. MOROZOWICZ-SZCZEPKOWSKA Maria (1885-1968) aktorka, literatka
    2. SCHULZ Karol (1867-1952) nauczyciel, dyrektor gimnazjum
    3. SZCZEPKOWSKI Jan (1878-1964) rzeźbiarz
    4. RYWACKA Ludwika (1817-1858) śpiewaczka operowa
    5. MOROZOWICZOWA Natalia (1879-1964) aktorka
    6. MOROZOWICZ-SEROCZYŃSKA Maria (1890-1958) działaczka PSL
    7. SZCZEPKOWSKI Andrzej (1923-1997) aktor, senator RP
    8. SZCZEPKOWSKI Kasper (1823-1899) jezuita, prowincjał zakonu
    9. KRÓLIKOWSKI Karol Józef (ok. 1818-1872) aktor, dyrektor teatru
    10. KRÓLIKOWSKA Antonina (1815-1882) aktorka
    11. KRÓLIKOWSKI Kazimierz Napoleon (1845-1896) aktor, reżyser
    12. MICKIEWICZ Aleksander Julian (1801-1871) profesor prawa
    13. KRÓLIKOWSKI Józef Franciszek (1781-1839) językoznawca, dziennikarz, literat
    14. MOSTOWICZ Tadeusz (1898-1939) pisarz, dziennikarz, autor scenariuszy
    15. KRÓLIKOWSKI Leon (1815- po 1891) działacz polityczny, emigrant
    16. KRÓLIKOWSKA Eleonora Helena (1847-1918) aktorka
    17. KRÓLIKOWSKI Jan Walery (1820-1886) aktor, reżyser, pedagog
    18. ŁOBOJKO Konstanty (1834-1904) aktor, dyrektor zespołów objazdowych, fotograf
    19. SKŁADKOWSKI Sławoj Felicjan (1885-1962) lekarz, generał dywizji, premier, minister spraw wewnętrznych
    20. ŚWIĘCICKI Witold Bronisław (1873-1951) ziemianin

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      MOROZOWICZ Rufin (8 XII 1851 Warszawa - 14 IV 1931 Milanówek), aktor, śpiewak, reżyser
      Był synem Rufina M., nauczyciela, i Małgorzaty z domu Fournier, bratem => Henryka M., mężem => Rozalii M., ojcem => Karoliny M., => Leopolda M. i aktorki Marii Morozowicz-Szczepkowskiej. Ukończył gimn. filologiczne i rozpoczął naukę w warsz. Szkole Dramatycznej u J. Chęcińskiego, ale wydalono go po dwóch miesiącach z powodu „braku zdolności”. Został zaangażowany przez J. Russanowskiego, który w 1868 zorganizował pierwszy w Warszawie t. ogr., Tivoli. Po sez. letnim wyjechał do Pułtuska z zespołem Russanowskiego. Od lutego 1869 grał u A. Bucholtzowej, m.in. w Płocku, w sez. 1869/70 u A. Raszewskiego w Płocku, od maja 1870 u D. Feliksiewicza w Płocku, Piotrkowie i Częstochowie. W 1871-75 był aktorem i reżyserem w zespole A. Trapszy i odwiedził z nim m.in. Kalisz, Radom, Kielce, Lublin, Łódź oraz warsz. t. ogr. Tivoli i Alhambra. Wtedy to zaczęto mu powierzać odpowiedzialne role charakterystyczne w dramatach, komediach i operetkach, takie jak: Blazjusz („Nie igra się z miłością"), John Styx („Orfeusz w piekle"), Baron de Gondremark („Życie paryskie"), Igiełka („Gałganduch, czyli Trójka hultajska"), Bertrand („Robert i Bertrand, czyli Dwaj złodzieje"). Proponowano mu w tym czasie przejście do T. Rozmaitości, lecz M. odrzucił tę propozycję. W 1875-78 pracował w t. krak.; grał tam m.in. Grabca („Balladyna"), Rododendrona („Piękne Georgianki"), Dratewkę („Pani majstrowa z Kleparza"). W 1878-80 występował w zespole J. Teksla, m.in. w Łodzi, Kaliszu, Piotrkowie i w warsz. t. ogr. Belle Vue. Od jesieni 1880 prowadził wraz z F. Krotkem zespół i dawał przedstawienia w październiku i listopadzie w Częstochowie, od 18 XI 1880 do 20 I 1881 w Piotrkowie, od 22 I do 22 V w Kielcach, a od 25 V do 13 X 1881 w warsz. t. ogr. Eldorado. Działalność dyrektorska M. zakończyła się jednak niepowodzeniem finansowym. 10 X 1881 debiutował w WTR w partiach Midasa („Piękna Galatea") i Gajera („Bursze"). Publiczność przyjęła go przychylnie; dzięki corocznym występom w t. ogr. był już w Warszawie b. popularny. Zaangażowany do zespołu farsy i operetki WTR, początkowo występował też w T. Rozmaitości; grał tam m.in. Grabarza („Hamlet"), Chudogębę („Wieczór Trzech Króli"). Nieprzerwane pasmo sukcesów święcił na scenach T. Małego i T. Nowego stając się jednym z najpopularniejszych aktorów Warszawy. W 1888 został reżyserem operetki. Równocześnie występował w farsach i operetkach grając takie role, jak np. Pan Martin („Zemsta pana Martin"), Hrabia („Mąż debiutantki"), Griffardin („Pierścień rodzinny"), Bonifacy („Żona pana Bonifacego"), Menelaus („Piękna Helena"). W 1890 zrezygnował z funkcji reżysera. Nie obyło się to podobno bez udziału L. Śliwińskiego, który chciał połączyć w swych rękach reżyserię farsy i operetki. M. pozostał jednak w operetce pierwszym aktorem zespołu. W ugruntowaniu tej pozycji niewątpliwie pomagał mu Śliwiński. Doceniał on talent M., a chcąc go sobie zjednać tak dobierał repertuar i ustawiał role, aby eksponować jego grę. W 1890-1915 M. grał takie role jak: Zwack („Sztygar"), Lorenzo („Bettina"), Wezyr („Wielki Mogoł"), Szkopek („Myszy bez kota"), Dyrektor teatru („Nitouche"), Książę („Konik polny i mrówka"), Ptolemeusz XIII („Czarodziej znad Nilu"), Wagerer („Trzy życzenia"), Weisskopf („Posłaniec nr 6666"), Thompson („Milionowa narzeczona"), Merkury („Figle Junony"), Wezyr („Tysiąc i pierwsza noc"), Joachim XIII („Czar walca"), Harrison („Targ na dziewczęta"). Czasem zajmował się też reżyserią; wystawił np. operetkę „Wenecja w Paryżu”. 20 II 1912 obchodził jubileusz czterdziestolecia pracy artyst. występując w operetce „Romantyczna żona”, W 1913 - wraz z synem Leopoldem M. - występował dorywczo w t. Bagatela. W 1915 był członkiem Komitetu Zrzeszenia T. Nowości; na scenie tego t. występował do 1922. W 1922-24 pracował w T. Nowym. Następnie powrócił do T. Nowości, gdzie 12 III 1925 obchodził jubileusz pięćdziesięciolecia pracy, grając rolę Króla Ludwika („Madame Pompadour"). Wkrótce wycofał się z życia teatr. i zamieszkał w Milanówku. W ostatnim okresie grał m.in. role: Froscha („Zemsta nietoperza"), Emila („Szalona Lola"), Peniżka („Hrabina Marica"). Grał także epizodyczne role film. (np. w filmie „Tajemnica przystanku tramwajowego"). W 1926-27 pojawił się jeszcze na scenie warsz. T. Nowości występując w operetce „Noc Bachusowa”.
      Jako reżyser operetki warsz. nie wykazał większych ambicji. Jedynym jego sukcesem artyst. w tej dziedzinie było wystawienie „Mikada” (3 IX 1887). Wg opinii prasy skopiował wtedy swoją inscenizację z przedstawienia zespołu ang., który gościnnie występował w Warszawie. W pozostałych wypadkach dekoracje, reżyseria, a także repertuar bywały za jego rządów często ganione. M. znał jednak publiczność warsz., a stosując się do jej gustów potrafił ją przyciągnąć do operetki ugruntowując jej powodzenie i przyszły rozkwit. Najbardziej ceniony był jako aktor, mistrz tzw. zimnego komizmu, wynikającego nie tyle z wesołości i pogody, ile z wywracania na nice zwykłego porządku rzeczy. Brzydki, chudy, miał małe oczy i cienkie nogi, był kapryśny i złośliwy. Kwintesencja jego poglądu na świat zawarła się w roli Grabarza („Hamlet"), którą grał z wielkim powodzeniem. Wg A. Grzymały-Siedleckiego cechowały ją rysy „gorzkiego i nieco zadziornego nihilizmu”, opartego na przekonaniu, że „nie ma niczego, co by było trwałe, coś warte”. W operetce, wbrew tradycjom tego gatunku, unikał wszelkiej szarży. Oszczędny w geście, powolny w mowie (co z czasem przechodziło w manierę), dopiero za rządów Śliwińskiego i pewno pod jego wpływem zaczął przejawiać w swej grze więcej rozmachu. Największy sekret jego powodzenia tkwił w ujawnianiu naiwności skrywającej się pod śmiertelną powagą. Ze szczególnym upodobaniem ośmieszał w ten sposób postaci wysoko postawione w hierarchii społecznej, toteż jego największą kreacją, nieprześcignioną od jego czasów na pol. scenie stał się niedołężny król Menelaus („Piękna Helena"). W komedii „Jarmark małżeński” ucharakteryzował się na S. Przybyszewskiego, aby okazać swoją pogardę dla modernizmu i pięknoduchów. Był to jednak w jego aktorstwie wypadek rzadki, gdyż zazwyczaj charakteryzował się mało lub wcale. Wielką wagę przywiązywał natomiast do swojej sylwetki i to już od pierwszego wejścia na scenę. Była to często jakby ekspozycja całej roli, jak np. w „Pięknej Helenie": oklaski wywoływało samo pojawienie się Menelaja, w przekrzywionej koronie, w obwisłym płaszczu, z wyrazem zniechęcenia na twarzy. Głos miał słaby, władał nim jednak doskonale wyróżniając się wzorową dykcją. Największe wrażenie sprawiała celność jego intonacji, spojrzeń i gestów, nieprzeparcie komicznych, mimo prostoty i powściągliwości wyrazu. „Te ułamki ruchów Morozowicza - pisał Grzymała-Siedlecki - te jego niedospojrzenia, jego gra twarzy zwiewna, a pozostająca w pamięci, jego jakby niedbałość, ledwo podkreślane słóweczko, rzucone jakby na przepadłe - wszystko to składało się na typ komiki absolutnie odrębnej, na nikim nie wzorowanej i nie dającej się naśladować”. Wielką wesołość budziły aktualne i zjadliwe kuplety, które sam pisał, dodając je do swych ról. Był autorem utalentowanym, tłumaczył i adaptował libretta franc. operetek, a nawet sam pisał libretta i komedie. Przez pewien czas miał wytwórnię dekoracji teatralnych. Nadto zajmował się handlem win (na czym stracił), a majątku dorobił się na produkcji kosmetyków. Pierwszą jego żoną była aktorka Rozalia z Kozakowskich, drugą - Waleria z Kotowiczów (od 1885).

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.40981.1
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.41233.2
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.79115.2
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.79116.4
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.16688.2
      Polski Słownik Biograficzny t. 21 str. 782: psb.18933.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 21 str. 784: psb.18935.2
      Polski Słownik Biograficzny t. 21 str. 785: psb.18936.5
      Polski Słownik Biograficzny t. 36 str. 43: psb.28665.5
      sw.179421 Akt małżeństwa: Warszawa Wsz. Św. (obecn. m. Warszawa), 151/1875 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://metryki.genealodzy.pl/metryka.php?ar=8&zs=9264d&sy=303&kt=2&skan=151.jpg

    źródła:
    - urodzenie: Akt chrztu 521/1849 Warszawa Parafia Św. Andrzeja -- Informacja p. Ireny Łuczak (z 30.5.2014)
    - ślub 1: Akt małżeństwa: Warszawa Wszystkich Świętych (obecn. m. Warszawa), rok 1875, nr aktu 151 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://metryki.genealodzy.pl/metryka.php?ar=8&zs=9264d&sy=303&kt=2&skan=151.jpg
    - ślub 2: Akt małżeństwa: Warszawa św. Krzyż (obecn. m. Warszawa), rok 1885, nr aktu 3 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/158/0/-/109/str/1/1/10#tabSkany
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 24.05.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 34.204.0.181