Sejm-Wielki.PL [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
Nazwiska: A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż    Imię Nazwisko: 

M Hugo Marian «Hugo» Moryciński (ID: psb.19020.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 75 [pokoloruj] [?]


bohater PSB, człowiek teatru, uczestnik Powstania Warszawskiego (1944)


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie Zaloguj się
1810
   Tadeusz Stępniewski
1823
   ?    ?
&    &    &    &
Zaloguj się
1820
   Franciszka Gozdek
1828
   ?    ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie Zaloguj się
1840
   Zaloguj się
1846
   Zaloguj się
1840
   Zaloguj się
1850
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się
1870
   Zaloguj się
1870
|    |
2    3



|
Hugo Marian «Hugo» Moryciński, bohater PSB, 1904-1973
herb

Rodzice

herb
  • Zaloguj się
  • Urodzony z grubsza* w roku 1870
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona z grubsza* w roku 1870
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    herb
  • żona (ślub: dnia 24 VI 1931): Zaloguj się 1900, dzieci:
    1. M Zaloguj się 1930
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Hugo Marian «Hugo»**
    2. M Zaloguj się 1906

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. M Zaloguj się 1870
      ■  & Zaloguj się 1870 dzieci: | M Hugo Marian «Hugo» Moryciński 1904-1973| M Zaloguj się 1906 |
    2. Ż Zaloguj się 1870
      ■  & Zaloguj się 1870 dzieci: | M Hugo Marian «Hugo» Moryciński 1904-1973| M Zaloguj się 1906 |

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. PARYSKI Antoni Alfred (1865-1935) drukarz, redaktor, publicysta, działacz społeczny
    2. NEUMAN Jan Alojzy (1900-1941) fotografik
    3. NORWID-NEUGEBAUER Mieczysław (1884-1954) generał WP, inżynier, minister RP, emigrant 10°
    4. PARYSKI Michał (1872-1969) nauczyciel, księgarz, wydawca 10°
    5. SZEWCZYK Adam (1892-1983) poseł na Sejm Ustawodawczy, działacz oświatowy 10°
    6. PRAŻMOWSKI Władysław Zygmunt (1888-1938) twórca i dowódca kawalerii legionowej, pułkownik, prezydent Krakowa 12°
    7. ROGALA Witold (1914-1967) naczelny dyrektor Stołecznego Zarządu Rozbudowy Miasta, spółdzielca, poseł 12°
    8. SOKOŁOWSKI Zbigniew Stanisław (1900-1972) inżynier chemik, dyrektor Fabryki Farmaceutycznej w Tarchominie 12°
    9. RADWAŃSKI Ryszard (1873-1948) malarz 13°
    10. OLSZEWICZ Bolesław Henryk (1893-1972) historyk, bibliotekarz, profesor 13°
    11. RYKOWSKI Bronisław Wojciech (1900-1981) ziemianin, autor prac z zakresu ekonomii rolnictwa i agrotechniki 13°
    12. MIŁKOWSKI Jan Onufry (1871-1936) przyrodnik, pedagog 13°
    13. MNIEWSKI Dionizy (ok. 1750- przed 1807) kasztelan brzesko-kujawski, szef Deputacji polskiej w Paryżu 13°
    14. SŁUBICKI Augustyn Józef Ludwik h. Prus I (1781-1833) generał brygady WP, uczestnik wojen napoleońskich, radca Izby Obrachunkowej, poseł na sejmy Król. Pol., senator-kasztelan, pionier pracy organicznej na Kujawach 13°
    15. MODLIBOWSKI Kasper Franciszek (zm. 1686) stolnik poznański, poseł 13°
    16. BORUCKI Ludwik (zm. 1731) miecznik brzesko-kujawski 13°
    17. DEKAŃSKI Stanisław Leon (1846- po 1920) powstaniec, pamiętnikarz 14°
    18. BOŃKOWSKI Ignacy Bonawentura (1798-1884) prawnik 14°
    19. SOKOŁOWSKA Janina Anna (1878-1945) nauczycielka szkół średnich, działaczka społeczna i konspiracyjna 14°
    20. SZEPTYCKI Kajetan (zm. 1792) kasztelan lubelski 14°

    Podstawa źrodłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      MORYCIŃSKI Hugon Marian (30 VII 1904 Stopnica k. Kielc - 12 VI 1973 Toruń), reżyser, dyrektor i kierownik artyst. teatru
      Był synem Kazimierza M., adwokata, i Natalii z Zielińskich, mężem Ireny Zygfrydy z Ołdakowskich (ślub 24 VI 1931), ojcem aktora i inspicjenta Łukasza Marii Morycińskiego. Ukończył Gimn. im. Reja w Kielcach (1925). Jako chłopiec brał udział w przedstawieniach amat. organizowanych przez ojca, miłośnika sztuki, autora wierszy i dramatów o tematyce społecznej. Po maturze należał przez kilka miesięcy do półamat. zespołu objazdowego. Rolą Bekwarka w „Królewskim jedynaku” zadebiutował w 1925 na scenie T. Miejskiego w Lublinie, wkrótce jednak zrezygnował z aktorstwa. Studiował prawo na Uniw. Jagiell. w Krakowie (1926-27). Współpracował z kiel. „Przeglądem Tygodniowym” i warsz. „Epoką” zamieszczając w nich artykuły, recenzje i nowele. Pracował w Kielcach i Warszawie, m.in. jako sekretarz kancelarii adwokackiej, bibliotekarz, urzędnik w Min. Spraw Wojskowych. Równocześnie uczył się śpiewu u T. Leliwy. Od 1930 redagował programy Reduty, a nast. współpracował z Instytutem Reduty jako sekretarz lit. teatru. Tę ostatnią funkcję od 1933 pełnił w T. Polskim i Małym w Warszawie, potem został generalnym sekretarzem TKKT. W 1934-35 studiował ponadto na wydz. reżyserii PIST-u. Pierwszym spektaklem były „Damy i huzary” (listopad 1935), przygotowane przez niego w Stołecznym T. Powszechnym. W sez. 1936/37 objął w Łodzi dyrekcję T. Popularnego, a od grudnia 1936 także nowo otwartego T. Polskiego; od sez. 1937/38 był tamże dyr. artyst. połączonych T. Miejskich, sprawując tę funkcję do kwietnia 1939 (dyr. naczelny - K. Wroczyński, który też w sez. 1938/39 był współkierownikiem artyst.). W lecie 1938 kierował wielkim objazdem zespołu łódz., który w drodze na Łotwę odwiedził m.in. Gdańsk. W czasie okupacji niem. pracował fizycznie w Warszawie przy produkcji pasty do butów; po powstaniu warsz. był jeńcem oflagu w Murnau, gdzie brał udział w obozowym życiu teatralnym. Po wyzwoleniu, w Lipsku, z upoważnienia komendantury radzieckiej organizował latem 1945 repatriację pol. robotników z Saksonii i Turyngii do kraju. W sez. 1945/46 reżyserował w Miejskich T. Dramatycznych w Warszawie, w 1946-50 był dyr. i kier. artyst. T. im. Żeromskiego w Kielcach (za „Sen nocy letniej” otrzymał w 1947 nagrodę na Festiwalu Szekspirowskim, a za „Burzę” A. Ostrowskiego w 1949 na Festiwalu Sztuk Radzieckich), w 1950-52 T. Dramatycznych w Szczecinie (kierownictwo artyst. do 1 VII 1951). W sez. 1951/52 gościnnie reżyserował w T. im. Osterwy w Lublinie („Wieczór Trzech Króli” i „Zbiegów"), w 1952-55 reżyserował w T. Wybrzeże w Gdańsku oraz wykładał kulturę słowa w Wyższej Szkole Pedagogicznej. W 1955-58 sprawował dyrekcję i kierownictwo artyst. T. Ziemi Rzeszowskiej (od grudnia 1957 pn. T. im. Siemaszkowej) w Rzeszowie, w 1958-61 T. Ziemi Pomorskiej w Bydgoszczy i Toruniu (5 XI 1960 otworzył w Bydgoszczy T. Kameralny), w 1961-72 T. im. Horzycy w Toruniu. W 1959 był inicjatorem i organizatorem I Festiwalu T. Polski Północnej w Toruniu. Przedstawienia w jego reżyserii często nagradzano na festiwalach toruńskich, m.in. „Kordiana” (1960), „Skandal w Hellbergu” (1962), „Noc listopadową” (1963), „Ścieżkę zbawienia” (1964). W „Ilustrowanym Kurierze Polskim” w 1965 pisano o jego pracach na scenie bydgoskiej: „byliśmy świadkami szeregu ciekawych premier wybijających się oryginalnością i rozmachem inscenizacji: „Opowieść zimowa”, „Kordian”, „Nasze miasto”, „Pierwszy dzień wolności”. W 1968 podczas X Festiwalu toruńskiego otrzymał nagrodę „za twórcze poszukiwania w zakresie polskiego repertuaru współczesnego w Teatrze im. Horzycy”. Tu najpełniej rozwinął swój talent reżyserski i organizacyjny, a prowadzoną przez niego placówkę stawiano za wzór innym t. prowincjonalnym. W działalności scen. M., już od okresu łódz., widać było wyraźnie sprecyzowany program artyst., dbałość o jakość przedstawień i ich odpowiedni poziom, a także dążenie do pozyskania nowego widza, przede wszystkim z peryferii, bez schlebiania jego niewybrednym gustom. Zwracając uwagę na zróżnicowanie społeczne odbiorcy, postulował w zakresie repertuaru dążenie do eklektycznej różnorodności, zaś przy określaniu funkcji reżysera w teatrze, odwoływał się do stanowiska L. Schillera, tj. do „skomponowania zespołu wszystkich elementów widowiska na planie treści utworu”. Był przeciwnikiem eksperymentów formalnych „ze szkodą dla dojrzałych form i ujęć scenicznych” („Uwagi o pracy w teatrze"). W grze aktorskiej cenił, szczególnie w t. prowincjonalnych, pozbawionych wybitnych indywidualności, jej zespołowość. Podkreślał też równorzędne znaczenie dekoracji. B. Dąbrowski, wspominając wspólną dyrekcję M. i K. Wroczyńskiego, napisał: „Był człowiekiem młodym, energicznym i bardziej operatywnym. On przeważnie kierował sprawami artystycznymi i obsadowymi wszystkich scen. Sam reżyserował dość często i potrafił wczuć się w kłopoty i troski swoich współpracowników”.
      Na scenach łódz. reżyserował m.in. „Klub kawalerów” (1936), „Wesele” (1936), „Szklankę wody” (1937), „Kres wędrówki” (1938), „Brata marnotrawnego” (1938), po wojnie w Warszawie - „Wroga ludu” (1946). Jako dyrektor teatru w Kielcach stworzył „dobry teatr pionierski, stale kroczący naprzód. Umiał zjednać dla młodej sceny publiczność, dawał jedną za drugą sztuki wypróbowane wielokrotnie gdzie indziej, przeważnie wesołe, obsadzone dobrymi aktorami”, a „dzięki jego talentom organizacyjnym przez scenę kielecką przewinęła się wtedy plejada znakomitych aktorów. Czuł teatr wspaniale, nawet jeśli improwizował” (S. Krawczyński).
      M.uważał się za kontynuatora stylu L. Schillera, z którym zetknął się już w Łodzi, a później, w Murnau pozostawał pod jego silnym wpływem. Z upodobaniem inscenizował wielkie dramaty romantyczne i neoromantyczne. Umiał organizować sceny z tłumami statystów. Był często inicjatorem przedstawień małych form, dyskusji, odczytów. We wspomnieniu pośmiertnym napisano: „Był człowiekiem, któremu praca w teatrze wypełniała całe życie, pochłaniała całą energię. Nie miał nigdy kompleksu prowincji. Tu chciał pracować i tworzyć i tu tworzył aktorski zespół, inscenizował swe przedstawienia, niektóre głośne i znaczące” („Życie Warszawy” 1973 nr 142). Z okazji czterdziestolecia działalności artyst. M. 27 III 1965 odbyła się w Toruniu prem. „Dziadów” w jego reżyserii. Zmarł w trakcie jubileuszowego, XV Festiwalu T. Polski Północnej; od 1973 jury tego festiwalu przyznaje wyróżniającym się młodym aktorom nagrodę im. Morycińskiego.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.14947.1
      Powstańcze Biogramy: http://www.1944.pl/historia/powstancze-biogramy/Hugo_Morycinski
      Polski Słownik Biograficzny t. 22 str. 19: psb.19020.1

    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC


    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej prawie 700.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 27.06.2017.
    © 2002-2014 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie