Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Zygmunt Jan «Nowakowski» Tempka (ID: psb.20195.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 58 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru, dr filoz. Uniwersytetu Jagiellońskiego (1920), student Uniwersytetu Jagiellońskiego


rodzice Zaloguj się, student Uniwersytetu Jagiellońskiego
1845-1896
   Zaloguj się, głowa w spisie ludn. Krakowa
1855-1936
|    |
2    3



|
Zygmunt Jan «Nowakowski» Tempka, bohater PSB, 1891-1963
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się, student Uniwersytetu Jagiellońskiego
  • Urodzony dnia 28 XII 1845 - Sidzina
  • zmarł w roku 1896 , wiek: 51 lat.
  •  
  • Zaloguj się, głowa w spisie ludn. Krakowa
  • Urodzona dnia 24 VII 1855 - Lwów
  • zmarła dnia 12 V 1936 , wiek: 80 lat.
  •  

    Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. M Zaloguj się głowa w spisie ludn. Krakowa (1921) , aresztowany w Sonderaktion Krakau , bohater Wiki , dr med. Uniwersytetu Jagiellońskiego (1911) , plany PSB , student Uniwersytetu Jagiellońskiego , znani uczeni nauk medycznych 1885-1974
      □  & Zaloguj się żona w spisie ludn. Krakowa (1921) 1888
      □  & Zaloguj się 1905
    2. M Zaloguj się poseł na Sejm II RP (1927-1935) , bohater Wiki , dr praw Uniwersytetu Jagiellońskiego (1913) , głowa w spisie ludn. Krakowa (1921) , student Uniwersytetu Jagiellońskiego 1889-1940
    3. **Zygmunt Jan «Nowakowski» **

    Inne małżeństwa i dzieci ojca: Błażej Tempka, rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. NACHT-SAMBORSKI Artur (1898-1974) malarz 13°
    2. LAUER Henryk Gustaw (1890-1939) ekonomista, działacz rewolucyjnego ruchu robotniczego 17°
    3. LANGROD Rudolf (1874-1956) adwokat, autor prac z zakresu skarbowości 17°
    4. LANGROD Adolf (1876-1968) profesor, inżynier kolejowy 17°
    5. GUMPLOWICZ Abraham (1803-1876) kupiec żydowski 17°
    6. STEMPEL Fejwel (1886-1944) rabin, poseł 17°
    7. RUBINSTEIN Helena (1870-1965) przedsiębiorca branży kosmetycznej, kolekcjonerka dzieł sztuki 17°
    8. KAUFMAN Hugo Adam (1879-1946) pedagog, działacz niepodległościowy 17°
    9. SINGER Perel (1881-1955) pielęgniarka 18°
    10. MARKOWICZ Artur (1872-1934) malarz 18°
    11. ROTSTADT Lila (1900-1937?) działaczka komunistyczna, publicystka, literatka 18°
    12. SPERLING Leon (1900-1941) piłkarz, olimpijczyk 18°
    13. GUMPLOWICZ Ignacy Izrael (1821-1892) działacz żydowski 18°
    14. GUMPLOWICZ Ludwik (1838-1909) prawnik, socjolog 18°
    15. GROSS Adolf (1863-1936) adwokat, działacz społeczny i polityczny 19°
    16. HOROWITZ Leon (1844-1905) adwokat 19°
    17. GUMPLOWICZ Władysław (1869-1942) działacz PPS, publicysta, geograf 19°
    18. GUMPLOWICZ Maksymilian Ernest (1864-1897) historyk 19°
    19. DIAMAND Herman (1860-1931) polityk socjalistyczny 19°
    20. ELZENBERG Henryk (1845-1899) prawnik, publicysta, redaktor 19°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      NOWAKOWSKI Zygmunt, właśc. Z. Tempka (22 I 1891 Kraków - 4 X 1963 Londyn), aktor, reżyser, dyr. teatru
      Był synem Błażeja Tempki i Heleny z Nowakowskich. Po ukończeniu gimn. w Krakowie, uczył się w krak. szkole dram. K. Gabryelskiego. Był uczniem I. Solskiej i A. Siemaszki. Od lipca 1910 zaczął występować w krak. T. Ludowym pod kier. E. Rygiera. Od 1911 do jesieni 1914 należał do zespołu T. im. Słowackiego w Krakowie; grał wówczas m.in. Sobolewskiego („Dziady"), Kubę i Dziennikarza („Wesele"). W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, był na froncie, potem pracował w Departamencie Spraw Wojskowych. Od kwietnia 1918 do 1921 występował znowu w T. im. Słowackiego w Krakowie (w kwietniu 1921 z zespołem krak. T. Miejskiego w Cieszynie; we wrześniu 1921 tamże z krak. T. Bagatela). Prowadził również w Krakowie wraz z M. Jednowskim kursy dramatyczne. W tym okresie debiutował także jako reżyser - 6 XI 1920 reżyserował w t. krak. „Wielkiego człowieka do małych interesów”. W sez. 1921/22 należał do zespołu T. Polskiego i T. Małego w Warszawie; grał m.in. rolę Wysockiego („Noc listopadowa"), a w T. Małym reżyserował komedię „Gałganek”. W sez. 1922/23 występował w T. im. Słowackiego w Krakowie, w sez. 1923/24 grał i reżyserował w krak. T. Bagatela, w sez. 1924/25 w T. Miejskim w Łodzi, w sez. 1925/26 w T. Małym w Warszawie. W 1926-29 (przez trzy sez.) był dyr. T. Miejskiego im. Słowackiego w Krakowie. Mimo nie najlepszego zespołu i trudności finansowych okres jego dyrekcji w t. krak. zaznaczył się kilku ciekawymi pozycjami. Wymienić należy przede wszystkim dwa przedstawienia w inscenizacji i reżyserii N. - „Turandot” C. Gozziego (29 X 1927) i „Krakowiaków i Górali” wg tekstu W. Bogusławskiego i J.N. Kamińskiego z muzyką K. Kurpińskiego (10 XI 1928). Szczególnie ostatnie widowisko zyskało sobie dużą popularność. Były to najwybitniejsze inscenizacje N.; wznawiał je z powodzeniem w sez. 1929/30 w T. Wielkim w Wilnie i w 1932 w T. Artystów w Warszawie. W Krakowie reżyserował m.in. „Akropolis” (1926 - pierwsze przedstawienie całości), „Achilleis” (1928, wraz z J. Sosnowskim), „Różę” (1928), „Fausta” J.W. Goethego (1928), „Kupca weneckiego” (1928); wznowił „Wesele” i „Wyzwolenie”. Reżyserował także wiele sztuk z repertuaru komediowego. Jako dyr. t. krak. wprowadził najnowsze urządzenia sceniczne (m.in. horyzont półokrągły, nowoczesne urządzenia świetlne).
      W sez. 1929/30 gościnnie reżyserował w T. Wielkim w Wilnie i występował gościnnie na scenie T. Polskiego w Katowicach. W 1936 obchodził jubileusz dwudziestopięciolecia pracy artyst. i od 28 I do 13 IV tego roku grał na scenie T. im. Słowackiego rolę Lucjana Lanciego („Chimery"). Grat role bohaterów i amantów, a także z powodzeniem role charakterystyczne; ważniejsze: Gustaw-Konrad („Dziady"), Konrad („Wyzwolenie"), Poeta („Wesele"), Horacy („Hamlet"), Hrabia Henryk („Nie-boska komedia"), Natan („Sędziowie"), Metternich („Orlątko"), Jakub („Głupi Jakub"), Dolski („Wielki człowiek do małych interesów"), Kiełbik („Polityka"), Tartuffe („Świętoszek"), Doolittle („Pygmalion").
      Równolegle z pracą teatr. studiował na Uniw. Jagiell. i w 1921 uzyskał tytuł doktora filozofii na podstawie pracy „Józef Narzymski i komedia społeczna” (wyd. Kraków 1922). W 1915-16 pisał artykuły do „Dziennika Narodowego” i „Wiadomości Polskich”. Po 1930 poświęcił się prawie wyłącznie działalności lit. i dziennikarskiej, m.in. w 1930-39 współpracował z „Ilustrowanym Kurierem Codziennym” pisując b. popularne felietony i recenzje teatralne.
      W 1939 wyjechał za granicę i odtąd stale przebywał na emigracji w Londynie. Był tam prezesem honorowym utworzonego w 1942 Stow. Muzyków i Artystów Polskich. W Londynie, w czasie II wojny świat. i po jej zakończeniu był opiekunem i współpracownikiem emigracyjnego T. Polskiego; wygłaszał też wiele prelekcji i odczytów o tematyce teatralnej. W 1949 (21 III) w sali Scala Theatre wystawił w swojej reżyserii Sędziów S. Wyspiańskiego. Był inicjatorem Tow. Przyjaciół T. Polskiego w Londynie. Brał czynny udział w tamtejszym życiu kulturalnym. Pisał liczne felietony zamieszczane w czasopismach emigracyjnych. Był autorem powieści, nowel, w tym wielu o tematyce teatr. (m.in. „Start Edmunda Sulimy”, „Cuda teatru”, „Geografia serdeczna"), pisał o aktorach (m.in. „Pamięci Józefa Sosnowskiego”, wspomnienia o Z. Czaplińskiej, S. Stanisławskim, S. Wysockiej w „Stratach kultury polskiej"). Z jego utworów dram. największy sukces zdobyła „Gałązka rozmarynu”, poza tym „Tajemniczy pan”, „Puchar wędrowny”.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.37682.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 23 str. 304: psb.20195.1

    źródła:
    - pogrzeb: ZCK Kraków http://www.rakowice.eu/
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 21.02.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.80.38.5