Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Ludwik Jan Panczykowski (ID: psb.21597.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 66 [wyłącz kolorowanie] [?]

zdjęcia z Album.Wielcy.pl:

dodaj nowe zdjęcie


bohater PSB, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1762-1842
   Zaloguj się
1770-1845
|    |
2    3



|
Ludwik Jan Panczykowski, bohater PSB, 1804-1871
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony w roku 1762 - Wieliczka
  • zmarł dnia 3 IX 1842 , wiek: 80 lat.
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1770
  • zmarła dnia 10 I 1845 - Stary Sącz, dom 213 , wiek: prawdopodobnie 75 lat.
  •  

    Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. M Zaloguj się 1796-1840
      □  & Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. 1795-1840
    2. Ĺť Zaloguj się 1802
      ■  & Zaloguj się 1790-1854 dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1830 |
    3. **Ludwik Jan **

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. KMIETOWICZ Józef Leopold (1819-1859) ksiądz, powstaniec
    2. KMIETOWICZ Franciszek (1863-1939) lekarz
    3. DANIELSKI Jan Nepomucen (1783-1844) malarz 10°
    4. MEDWECKI Ignacy (1799-1872) założyciel uzdrowiska w Żegiestowie 10°
    5. KWIATKOWSKI Franciszek (1888-1949) filozof, jezuita 10°
    6. KMIETOWICZ Franciszek Ksawery (1892-1940) lekarz, docent fizykoterapii 10°
    7. KACZ Franciszek (1861-1911) ksiądz, slawista, publicysta 10°
    8. POTRZEBOWSKI Jerzy (1921-1974) malarz 12°
    9. STARCZEWSKI Marian Antoni (1924-1988) chemik, profesor Politechniki Śląskiej i Politechniki Warszawskiej 12°
    10. HELCEL Antoni Zygmunt (1808-1870) prawnik, historyk, publicysta 12°
    11. FIUTOWSKI Marcin (1778-1831) szef szwadronu szwoleżerów 13°
    12. POPLATEK Jan Aleksander (1903-1955) jezuita, historyk, pedagog 13°
    13. KNAPIK Stefan (1879-1947) kupiec, rolnik, działacz narodowy 13°
    14. RĄCZKA Stanisław Ignacy (1893-1971) muzyk, dyrektor chórów, kompozytor, pedagog 14°
    15. SACHA Stefan (1888-1943) dziennikarz, działacz Narodowej Demokracji 14°
    16. HELCEL STERNSTEIN Ludwik Edward (1810-1872) wiceprezydent m. Krakowa 14°
    17. RAJKOWSKI Franciszek (1848-1908) lekarz, działacz społeczny 15°
    18. HALLER Cezary Emil (1822-1915) ziemianin, działacz polityczny 15°
    19. HARTINGH Konstanty (1843-1914) powstaniec 1863 16°
    20. HALLER Józef (1783-1850) prezes senatu Wolnego Miasta Krakowa 16°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      PANCZYKOWSKI Ludwik (4 VIII 1804 Stary Sącz - 13 VIII 1871 Warszawa), aktor
      Uczył się w Starym Sączu, Krakowie i Nowym Sączu, gdzie doszedł w gimn. do syntaksy, tzn. IV klasy. W 1822 wystąpił w Nowym Sączu jako amator w zespole Martorella grając w jednej sztuce aż dwie role: Lurwella i Henryka („Henryk VI na łowach"). Pragnął potem pozostać w zespole, czemu jednak sprzeciwił się jego ojciec. Przez pewien czas pracował w Starym Sączu w Prefekturze Kameralnej, aż „pewnego poranku - jak twierdzi W. Rapacki - drapnął z miasta i z flisakami popłynął do Warszawy”. Tu w marcu 1824 wstąpił do Szkoły Dramatycznej, gdzie był uczniem B. Kudlicza. Od 1 VIII 1825 pracował w T. Narodowym jako chórzysta; występował także niekiedy w baletach, m.in. roli Bąka w „Weselu w Ojcowie”. 11 II 1827, podczas maskarady, grał w zastępstwie chorego kolegi rolę Polkwicera („Nasze przebiegi"). Oficjalnie debiutował 13 II 1827 w roli Fritzhana („Człowiek z Czarnego Lasu"). Zaangażowany do zespołu dramatu, pracował odtąd stale w t. warsz., rzadko opuszczając stolicę. W 1836 odbył jedyną podróż zagraniczną, do Wiednia. Na występy gościnne wyjeżdżał do Lublina i Puław (1828), Buska (1834) i Krakowa (listopad 1836, czerwiec 1843). 4 II 1861 obchodził jubileusz trzydziestopięciolecia pracy artyst. w roli Wojtka („Okrężne"). Mimo emerytury, którą otrzymał w tym roku, występował nadal, jednak wkrótce choroba kazała mu się usunąć ze sceny. Po raz ostatni wystąpił 25 III 1868 w roli Dyndalskiego („Zemsta").
      "Wysoki, dobrze zbudowany, z poczciwym wyrazem, podobny do proboszcza z jakiejś intratnej parafii, w odwiecznym swoim płaszczu pamiętającym jeszcze napoleońskie czasy, był osobistością, której nikt nie zapomniał, kto ją raz zobaczył” (W. Rapacki). Legendarnie skromny, choć szorstki w obejściu, słynął z uczynności wobec kolegów i dobroczynności świadczonej druciarzom, flisakom, wędrownym rzemieślnikom przybywającym do Warszawy z Podhala i Słowacji. „To moi ziomkowie - powiadał - trzeba im pomagać”. Aktor niezmiernie pracowity, odegrał w swoim życiu kilkaset ról, przeważnie drugoplanowych lub nawet epizodycznych. W tych właśnie zyskał sobie sławę arcymistrza, cyzelującego z okruchów tekstu postaci wrażające się w pamięć tak silnie, „że niczym ich odegnać było niepodobna”. Nieporównany bywał w sztukach ludowych, jako Janek („Janek spod Ojcowa"), Szczepanek („Chłopi arystokraci"), Pytel („Młynarz i kominiarz"). Niemniejsze sukcesy odnosił w rolach drobnych mieszczan i rzemieślników, m.in. jako Łykalski („Majster i czeladnik"), Melchior („Chcę sobie pohulać"), Gawełek („Kto wie, na co się to przyda"). Najwyżej ceniono go jednak w rolach starych sług, w takich sztukach jak: „List żelazny”, „Pani kasztelanowa”, „Przyjaciele”, „Staroświecczyzna i postęp czasu”. „Nikt już tych typów wskrzesić nie potrafi” - utrzymywał Rapacki po jego śmierci. „On je jeszcze widział i tworzył.” Entuzjastycznych ocen doczekał się jako Dyndalski („Zemsta"), wedle tradycji aktorskiej przez nikogo w tej roli nieprześcigniony. Bystry obserwator, z temperamentem rasowego portrecisty, nadawał postaciom, które grał, rysy konkretnych modeli, nieraz doskonale znajomych publiczności; tworzył w ten sposób prawdziwe arcydzieła. W roli Dyndalskiego wzorował się podobno na postaci swego własnego ojca. „Gdy miał wykonać dużą i ważną rolę Trzaski, w sielance Syro-komli „Chatka w lesie”, zawiązał znajomość ze starym strzelcem ordynata hr. Zamoyskiego, chodził z nim do szynku i wyciągał na słówka”. Jako Protazy („Łobzowianie") „skopiował znaną w Warszawie figurę garbusa, pokątnego doradcy, matacza i szalbierza [Niedziałkiewicza] z łudzącą prawdą charakterystyki, twarzy, gestu, akcentu”. Wedle tradycji, którą zapamiętał Kotarbiński, Niedziałkiewicz „zobaczywszy swą podobiznę na scenie wygrażał z miejsca pięściami artyście”. Rapacki dodaje, że nawet „zaczaiwszy się gdzieś w zaułku porządnie wygrzmocił mu plecy”. Wdzięczniejszym modelem okazał się głośny warsz. lichwiarz Cwejnos. Został i on łudząco sportretowany (w komedii „Pod strychem"), ale cieszył się podobno z reklamy. Mimo zastrzeżeń, jakie budził nieraz paszkwilancki posmak jego metody, P. był niezmiernie ceniony przez kolegów jako aktor twórczy, skutecznie przełamujący skostniałą tradycję. Na jego jubileuszu - wypadek wyjątkowy - przemówienie wygłosił A. Żółkowski, który ofiarował mu w imieniu zespołu pierścień z brylantami. Jego wpływ na rozwój aktorstwa pol. był znaczny i trwały. W niektórych kreacjach tworzył wzory długo utrzymujące się potem na scenie warsz., np. jako Brzydkiewicz („Żydzi"). „Ujęcie tej roli naśladowały dwa pokolenia aktorów, tak było świetne” - twierdzi Rapacki. Wedle Kotarbińskiego był pierwszym w t. warsz. „zwiastunem realizmu” i przyczynił się do późniejszego zwycięstwa tego kierunku.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.41635.1
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      LUDWIKOWI
      PANCZYKOWSKIEMU
      ARTYŚCIE DRAMATYCZNEMU T:W:
      UR.W MIEŚCIE STAREM SANDECZU (SĄCZU) DNIA 4
      SIERPNIA 1804 ZMARŁEMU DNIA 13 SIERPNIA 1871.
      PRZYJACIELE

      Tomasz Prusek, Genealogia elity Starego Sącza - elektroniczna baz danych - prusek.836
      Polski Słownik Biograficzny t. 25 str. 120: psb.21597.1

    źródła:
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=9739
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 19.02.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.84.243.246