Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Józef Pilarski (ID: psb.22647.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 84 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1860-1925
   Zaloguj się
1860
|    |
2    3



|
Józef Pilarski, bohater PSB, 1893-1972
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1860
  • zmarł w roku 1925 , wiek: prawdopodobnie 65 lat.
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1860
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1917, Łódź św. Józef (obecn. woj. łódz.), ): Zaloguj się 1890 , (Rodzice : Zaloguj się 1863 & Zaloguj się 1860) , dzieci:
    1. M Zaloguj się bohater Wiki 1921-1988
  • ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1954): Zaloguj się 1920
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Józef **
    2. Ĺť Zaloguj się 1901-1902

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. LUBIŃSKI Zygmunt Piotr (1846-1901) cukrownik
    2. RYCHTER Witold Marian (1902-1984) inżynier mechanik, sportowiec 10°
    3. RUTKOWSKI Bolesław Tadeusz (1895-1944) ekonomista, działacz Narodowej Demokracji i konspiracyjny 10°
    4. PSARSKI Fryderyk Jakub (ok. 1730-1805) poseł, przywódca powstania 1794 w Wieluńskim 10°
    5. RACZYŃSKI Leopold (1806-1879) oficer powstania 1830/31, emigrant 10°
    6. SKÓRZEWSKI Paweł h. Drogosław (1744-1819) konfederat barski, uczestnik powstań 1794 i 1806 r., generał brygady Ks. Warsz., senator Król. Pol. 10°
    7. SKAŁKOWSKI Adam Mieczysław (1877-1951) profesor historii 11°
    8. SROCZYŃSKA Zofia (1914-1986) tłumaczka 11°
    9. SIERAKOWSKI Stanisław Wacław (1889-1949) bakteriolog 11°
    10. ROGALSKI Stanisław Wojciech (1904-1976) inżynier mechanik, konstruktor lotniczy 11°
    11. RACZYŃSKI Marian (1864-1942) dyrektor Zakładu Wód Mineralnych 11°
    12. PSARSKI Stanisław (1810-1875) ziemianin, działacz gospodarczy, redaktor 11°
    13. LUBIŃSKA Zofia (1897-1965) kierowniczka kolportażu prasy Biura Informacji i Propagandy AK 11°
    14. DĄBROWSKI Jan Michał (1783-1827) generał 11°
    15. CIELECKI Andrzej Zaremba (XVIII w.) konfederat barski 11°
    16. PODOSKI Wiktor Józef (1895-1960) dyplomata 12°
    17. PRĄDZYŃSKI Andrzej (1872-1938) właściciel drukarni, wydawca, redaktor, działacz społeczny 12°
    18. PRĄDZYŃSKI Józef (1877-1942) ksiądz, działacz społeczny i polityczny, senator 12°
    19. PSARSKI Wiktor (1813-1871) działacz gospodarczy, ziemianin 12°
    20. RACZYŃSKI Jerzy (1892-1930) architekt, historyk architektury 12°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      PILARSKI Józef (28 II 1893 Łódź - 9 VII 1972 Łódź), aktor, reżyser, dyrektor teatru
      Był synem Tomasza P., stolarza, i Anny z Nowaków, ojcem aktora Wojciecha P., mężem Eugenii z Litwickich (ślub w 1916), potem Marii Gorgolewskiej, z domu Blicharskiej, suflerki (ślub w 1954). Za udział w strajku szkolnym w 1905 w Łodzi został wyrzucony z czwartej klasy gimnazjum. Był samoukiem, podawał, że ma wykształcenie średnie. Sztuki aktorskiej uczył się w 1908-09 pryw. u A. Siemaszki. W tym czasie deklamował na tajnych zebraniach, a od ok. 1910 występował w t. amat. w Łodzi. Za swój debiut w t. zaw. uznawał rolę Wojciecha Wrzeszczowicza w „Obronie Częstochowy”, w której wystąpił w Kazimierzu nad Wisłą w 1912. W tymże roku wraz z S. Skowrońskim urządzał wieczory deklamacyjne na prowincji, a wróciwszy do Łodzi, wyreżyserował i zagrał tyt. rolę w „Mnichu” w przedstawieniu kółka dram. przy kościele św. Anny. Latem 1913 występował w teatrze pod dyr. E. Chaberskiego w parku Wenecja w Łodzi oraz (także z Chaberskim) w łódz. kinematografie Iluzjon. W sez. 1913/14 grał w Sosnowcu w zespole E. Chaberskiego i w T. Popularnym w Łodzi w zespole H. Halickiego. Wybuch I wojny świat. zastał go w Łodzi. Od września 1914 znalazł się w zespole Pol. Artystów Zjednoczonych pod dyr. S. Micińskiego i L. Szejera, a w sez. 1915/16 w T. Polskim w Łodzi. W maju 1916 występował tu w T. Popularnym, w czerwcu 1916 przeszedł jako reżyser do T. Miniatura, a nast. grał w Sosnowcu i Częstochowie w zespole kabaretowym Bernszteina i Śpiewaka. W sez. 1916/17 grał znów w Łodzi w T. Popularnym (do 4 II 1917) i występował gościnnie z zespołem tego teatru w Kaliszu i Płocku, potem (do 1923) w łódz. T. Polskim. Następnie w jadalni Spółki Akcyjnej I.K. Poznańskiego w Łodzi przy ul. Ogrodowej 18 zorganizował T. Popularny (inaug. 1 IX 1923), którego dyr., reżyserem i aktorem był do 1929. W 1926 uruchomił drugą scenę T. Popularnego (w sali fabrycznej Spółki Akcyjnej L. Geyera przy ul. Piotrkowskiej 295), a w 1928 trzecią scenę tego teatru (w sali Klubu Pracowników Zjednoczonych Zakładów K. Scheiblera i L. Grohmana przy ul. Przędzalnianej 68). Latem 1925, 1926 i 1929 przedstawienia odbywały się w ogródku Scala (ul. Cegielniana 16) i w parkach: Mianowskim i Wenecja. W marcu i kwietniu 1928 wyjeżdżał z zespołem na występy do Kalisza. W 1929 zrezygnował z dyr. T. Popularnego i został zaangażowany do T. Miejskiego pod dyr. K. Adwentowicza. Zagrał tu tylko Ferdynanda Kokla w „Henryku VI na łowach” (21 IX 1929), po czym przeniósł się wraz z rodziną do Pudłowa k. Poddębic, gdzie dzierżawił gospodarstwo rolne. W Pudłowie współpracował z t. amat. Wici. Latem 1930 prowadził w Łodzi Bałucki T. Popularny. W sez. 1930/31 był kier. artyst., a od 27 XI 1931 do końca sez. 1931/32 dyr. T. Popularnego w sali Geyera. W sez. 1932/33 objął wraz z M. Winklerem dyr. T. Popularnego przy ul. Ogrodowej, ale z niej zrezygnował w 1933. W sez. 1936/37 był znów kier. artyst. T. Popularnego w sali Geyera i tutaj obchodził dwudziestopięciolecie pracy aktorskiej w tyt. roli w „Panu pośle” (6 III 1937). W sez. 1938/39 reżyserował i zagrał w kilku przedstawieniach w T. Popularnym przy ul. Ogrodowej. W 1. trzydziestych, kiedy nie miał stałego zatrudnienia, organizował z bezrobotnymi aktorami objazdowe przedstawienia, gł. w woj. łódz., a także zajmował się handlem. W letnich miesiącach kierował objazdami T. Popularnego, m.in. w 1939 w Siedlcach oraz w Białymstoku, gdzie otrzymał propozycję objęcia dyr. T. Miejskiego od 1 IX 1939. Podczas wojny pracował jako ogrodnik w Widzewie-Żdżarach. W dniu 8 III 1945 wraz z dawnymi aktorami T. Popularnego odegrał pierwsze powojenne przedstawienie w Łodzi - rewię „Nasza jest Łódź” (był to zespół tzw. działowy pod kier. P.). Brał udział w kolejnych występach tego zespołu, który od maja do sierpnia 1945 działał jako T. Powszechny pod dyr. M. Stawskiego. Następnie (do 1949) był aktorem T. Wojska Pol. w Łodzi, potem łódz. T. Nowego, w którym wystąpił jako Karhan w inaug. przedstawieniu „Brygady szlifierza Karhana” (12 XI 1949). W T. Nowym zagrał czterdzieści pięć ról i jako Przewoźnik w „Moście” obchodził 28 II 1964 jubileusz pięćdziesięciolecia pracy scenicznej. Na emeryturę odszedł 31 VIII 1965. Pod koniec życia należał do najpopularniejszych łódz. aktorów. Nazywano go nawet „synem robotniczej Łodzi” lub „naszym Pilarskim”. Sławę tę jednak zdobył późno. Przez długie lata grał przeważnie role drugorzędne, później natomiast w prowadzonych przez siebie zespołach role pierwszoplanowe, nawet bohaterów romantycznych, ale nie przyniosły mu one sukcesu. Według S. Heinego celował „w odtwarzaniu postaci chłopskich, siermiężnych, typów robotniczych, które zdumiewały nieraz przejmującym autentyzmem i bardzo wyostrzonym zmysłem obserwacji”, a także z powodzeniem śpiewał, np. „trudną partię wokalną roli Bardosa (w „Krakowiakach i Góralach” J.N. Kamińskiego), pokonywał Pilarski swobodnie swoim ciemnym, dźwięcznym, barytonowym głosem, który chociaż nie szkolony brzmiał donośnie i ujmował naturalnym ciepłem”. W swym repertuarze miał wiele b. różnorodnych ról; ważniejsze z nich: Bronek („Ziemia"), Kazimierz i Generał Horn („Tamten"), Ruszczyc („Złote runo"), Azja („Azja Tuhajbejowicz"), Chłopicki („Warszawianka"), Kiliński („Kiliński"), Przodownik chóru („Wyzwolenie"), Ksiądz Piotr („Dziady"), Sieciech („Bolesław Śmiały"), Horsztyński („Horsztyński"), Duncan („Makbet"), Antoś Rewizorczuk („Karpaccy górale"), Skrzetuski („Ogniem i mieczem"), Ksiądz Kordecki („Obrona Częstochowy"), Jan Chryzostom Pasek („Grochowy wieniec"), Jurand („Krzyżacy"), Bolesław Śmiały („Dwie moce"), Kapelan („Damy i huzary"), Pan Dobrzański („Omyłka"). Jego realistyczne aktorstwo okazało się niezwykle przydatne dopiero w końcu l. czterdziestych, gdy przy wprowadzaniu sztuk „produkcyjnych” należało ukazać na scenie tzw. nowego bohatera. Dlatego przełomowa. I rolą dla kariery P. był Karhan, po którym zyskał miano aktora „nowego typu” („Dziennik Łódzki” 1950 nr 180); „Józef Pilarski tej roli nie zagrał - lecz pokazał prawdziwego robotnika z jego radościami, momentami załamań i zwycięstwem - robotnika należącego do wielkiej międzynarodowej rodziny socjalistycznej”. Odtąd z dużym uznaniem przyjmowano jego kolejne role w T. Nowym, a szczególnie Le Doux („Pociąg do Marsylii"), Satylmysza („Opowieść o Turcji"), Wróbla („Świat się kończy"), Profesora Orlińskiego („Maturzyści"), Przewoźnika („Most"), Fieraponta („Trzy siostry"). Ostatnią rolą P. był Ojciec Krzysztof Klaudiusz w „Życiu Galileusza” (prem. 15 V 1965). W okresie powojennym występował w filmach.
      Wyreżyserował ponad sto sztuk, gł. na scenach T. Popularnego w Łodzi. Według S. Heinego P. „ w reżyserii nie wyszedł poza poprawność”. Największą jego zasługą było stworzenie i prowadzenie teatru dla robotników. Pozostawił nie wydrukowane wspomnienia, opracowane w 1962 przez K. A. Lewkowskiego. W 1978 jego imieniem nazwano jedną z ulic Łodzi, w 1983 wmurowano ku czci P. tablicę pamiątkową w domu, w którym ostatnio mieszkał (ul. Zachodnia 2).

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.15471.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 26 str. 227: psb.22647.1

    źródła:
    - chrzest: Akt urodzenia: Łódź NMP, 361/1893 http://metryki.genealodzy.pl/metryki.php?op=kt&ar=3&zs=1562d&sy=1893&kt=1
    - ślub 1: Akt małżeństwa: Łódź św. Józef (obecn. woj. łódz.), rok 1917, nr aktu 91 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://metryki.genealodzy.pl/metryki.php?op=kt&ar=3&zs=2474d&sy=1917b&kt=1
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 21.02.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.80.38.5