Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Antoni Leonard Różycki (ID: psb.26942.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 67 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    Zaloguj się, oficer Powstania Listopadowego
1793
   ?
&    &    &    &
?    ?    Zaloguj się
1804
   ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie ? ?    Zaloguj się
1827
   Zaloguj się
1830
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się
1860
   Zaloguj się
1860
|    |
2    3



|
Antoni Leonard Różycki, bohater PSB, 1885-1967
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1860
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1860
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: około 1910): Zaloguj się, człowiek teatru 1891-1940
  • ilustracja
  • żona (ślub: około 1910): Zaloguj się 1900
  • Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. M Zaloguj się 1860
      ■  & Zaloguj się 1870 dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1900| Ĺť Zaloguj się 1900 |
    2. Ĺť Zaloguj się 1860
    3. Ĺť Zaloguj się 1860
      ■  & Zaloguj się 1860 dzieci: | M Antoni Leonard Różycki 1885-1967 |

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. ORTYŃSKI Lucjan Adam (1836-1873) aktor, dyrektor teatru
    2. BOBROWSKI Zygmunt Wiktor (1885-1919) pułkownik 11°
    3. JODKO-NARKIEWICZ Leon (zm. ok. 1850) inżynier wojskowy 11°
    4. KISIELNICKI Wincenty (1779-1857) oficer, agent Hotelu Lambert 12°
    5. SOKOŁOWSKI Marian Seweryn Wilhelm (1839-1911) powstaniec 1863 r., historyk sztuki, profesor UJ 13°
    6. STARNAWSKA z Kuczyńskich Maria (1897-1990), katolicka działaczka społeczna 14°
    7. KOCHANOWSKI Marian Korwin (1847-1868) poeta 14°
    8. KRZYWICKI Kazimierz (1820-1883) urzędnik państwowy, publicysta 15°
    9. FUDAKOWSKI Zygmunt Joachim (1830-1895) inżynier górniczy 15°
    10. SKARZYŃSKI Tadeusz Szymon h. Bończa (zm. 1817) poseł na sejm grodzieński 1793 r., sędzia sądu apelacyjnego płockiego 15°
    11. DZIEWULSKI Stefan (1876-1941) prawnik, ekonomista 16°
    12. CHAŁUBIŃSKI Tytus (1820-1889) lekarz 16°
    13. DZIEWULSKI Wacław Michał (1882-1938) profesor fizyki 16°
    14. PSTROKOŃSKI Józef (1870-1913) anatomopatolog i dermatolog, ordynator 16°
    15. OWIDZKI Joachim (ok. 1754-1830) domownik i plenipotent Zamoyskich 16°
    16. MALCZ Karol Filip (1797-1867) złotnik 16°
    17. SKRZYŃSKI Adam Tomasz h. Zaremba (1853-1905) ziemianin, właściciel kopalń naftowych, poseł na Sejm Krajowy i do Rady Państwa w Wiedniu 16°
    18. MALCZ Jan Fryderyk (1795-1852) lekarz, prezes kolegium ewangelicko-augsburskiego, redaktor, pisarz 16°
    19. GIEYSZTOR Dominik (1762- po 1838) poseł trocki 16°
    20. FUDAKOWSKI Ignacy (1808-1891) ziemianin 16°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      RÓŻYCKI Antoni Leonard (31 V 1885 Augustów - 5 II 1967 Warszawa), aktor, reżyser, dyrektor teatru
      Był synem Józefa R., burmistrza Łukowa, nast. prezydenta Siedlec, oraz Zofii, mężem najpierw Marii Dunikowskiej z domu Fertner (zob. t. 1), potem Marii Fickiej. Uczył się w gimn. w Siedlcach, gdzie występował w t. szkolnym. Był wolnym słuchaczem filozofii na Uniw. Jagiell., potem wstąpił do Klasy Dram. przy Warsz. Tow. Muz. i ukończył ją w 1905. W tymże roku zaangażowany przez M. Gawalewicza do teatru w Łodzi, zaczaj tam występować w październiku 1905 i grał w sez. 1905/06; w kwietniu 1906 z zespołem łódz. występował w Petersburgu, a od maja t.r. w sali Filharmonii w Warszawie. W sez. 1906/07 i 1907/08 występował w T. Małym w Warszawie, nadal pod dyr. Gawalewicza, i zagrał m.in. Aloszę („Dzieci Waniuszyna”, 1906), Zbyszka („Moralność pani Dulskiej”, 1907); z zespołem T. Małego był na gościnnych występach w 1907 m.in. w Lublinie (luty, wrzesień), Kaliszu (kwiecień), Kijowie (październik). Na sez. 1908/09 i 1909/10 zaangażował się do T. Miejskiego w Krakowie, gdzie grał przeważnie niewielkie role, np. Józefa („Tamten"), Bena („Judyta” F. Hebbla,), Lykarta („Małżeństwo z musu"). W sez. 1910/11 występował w T. Polskim w Łodzi pod dyr. A. Zelwerowicza, m.in. jako Leon („Sen srebrny Salomei"), w tym zespole rozpoczął także sez. następny. (Według wspomnień samego R., właśnie Zelwerowicz miał największy wpływ na ukształtowanie się jego aktorskiej osobowości). Po spaleniu się t. łódz. w październiku 1911, przeniósł się do Warszawy i zaangażował do organizowanego przez F. Rychłowskiego T. Zjednoczonego. W zespole tego teatru pozostał do końca sez. 1911/12; w przedstawieniu inaug. 19 XII 1911 grał Dziennikarza („Wesele"), później m.in. Heliogabala („Irydion"), Dorębę („Gwałtu, co się dzieje"); w maju i w czerwcu 1912 z T. Zjednoczonym występował w T. Miejskim w Kaliszu, a we wrześniu i październiku w Płocku. W sez. 1912/13 pocz. był w warsz. T. Małym, a od marca 1913 w zespole farsy WTR. Na scenach T. Letniego i Nowego grał role amantów w lekkich komediach i farsach, np. Armanda („Czerwona maska"), Roberta („Polka w Ameryce"), Jana („Papa"); dublował J. Osterwę, np. w roli Nur-al-Dina („Sumurun"). Od sierpnia 1915 do wiosny 1916 był w Zarządzie Zrzeszenia Farsy WTR. Od poł. kwietnia 1916 zaczął występować w T. Rozmaitości, a od 25 V t.r. przeszedł na stałe do jego zespołu; w sierpniu 1916 zagrał tu, zwracając na siebie uwagę krytyki, Antosia Majewskiego („Młody las"). Na pocz. 1917 grał gościnnie Fantazego w T. Polskim w Łodzi. W sez. 1919/20 i 1920/21 występował w zespole Reduty, nast. znowu w Rozmaitościach. Na sez. 1921/22 i 1922/23 zaangażował go A. Szyfman do T. Polskiego i Małego; grał m.in. Sir Chilterna („Mąż idealny"), Horacego („Hamlet"), Poetę („Wesele"). Od sez. 1923/24 do końca 1931/32 występował w warsz. T. Miejskich (od 1931 pod zarządem zrzeszenia aktorów), gł. w T. Letnim i Narodowym. Wyjeżdżał wówczas na gościnne występy: z T. Narodowym w listopadzie 1924 występował w Kaliszu; sam - w styczniu 1927 grał w T. Małym we Lwowie, w czerwcu 1928 w T. Kameralnym w Łodzi, w czerwcu 1929 w Wilnie, w sierpniu 1930 w T. Nowym w Poznaniu i w T. Miejskim w Bydgoszczy. Ponadto w 1925 występował w nocnym t. Szkarłatna Maska w Warszawie, a w styczniu 1928 reżyserował program rewiowy „Confetti” w t. Nowe Perskie Oko. Od maja 1932 występował w warsz. T. Małym, w sez. 1932/33 w T. Nowym w Poznaniu. Po powrocie do Warszawy, od 10 V 1933 grał w T. Kameralnym (Wiktor Krogulski - „Zabawka"), nast. od sierpnia t.r. w T. Letnim, a w sez. 1933/34 w T. Narodowym. Od 1934 do 1939 występował na scenach pod zarządem TKKT, przede wszystkim w T. Narodowym i Nowym oraz Letnim. W tym czasie grał gościnnie: w lutym i marcu 1937 w T. Miejskim w Łodzi, a w czerwcu 1938 z T. Narodowym z przedstawieniem „Skiza” w T. im. Słowackiego w Krakowie. Podczas okupacji niem. w teatrze nie występował. Pracował jako kelner w warsz. kawiarniach - najpierw „Mon Cafe”, później „U Aktorek"; po powstaniu warsz. wysiedlony, mieszkał w Końskich. W poł. lutego 1945 stanął na czele teatru w Lublinie, a od 5 III t.r. dostał nominację na dyr. T. Miejskiego, który rozpoczął działalność 20 III 1945 prem. „Skiza” w jego reżyserii (grał Tola). Prowadził ten teatr do 30 V 1947; za jego dyr. scena lub. prezentowała wysoki poziom artyst., miała dobry zespół i duże powodzenie. Reżyserował tu także „Papę” (1945) i grał w nim rolę tyt.; poza tym grał m.in. Dyrektora („Matura"), Pawła („Ziemia nieludzka"), Doktora Dillera („Przyjaciel nadejdzie wieczorem"). Następnie wrócił do Warszawy i na sez. 1947/48 zaangażował się do Miejskich T. Dramatycznych; grał Garcina („Przy drzwiach zamkniętych"), Hrabiego Wacława („Mąż i żona"), w sez. 1948/49 występował w T. Klasycznym, m.in. jako Karol („Seans"), a także dorywczo w kabarecie lit. „Ani Be ani Me”. Od jesieni 1949 do końca życia należał do zespołu T. Polskiego w Warszawie; najlepsze role z tego okresu, grane na scenie T. Kameralnego: Profesor Sieriebriakow („Wujaszek Wania”, 1953), Filint („Mizantrop”, 1954) i ostatnia jego rola: Eryksymach („Obrona Ksantypy”, 1958). W 1951 grał gościnnie w warsz. T. Narodowym Księcia Modeny („Sułkowski"). Trzykrotnie obchodził jubileusze pracy artyst.: trzydziestolecie 25 III 1938 w roli Hrabiego Flavii („Dar poranka") w T. Narodowym w Warszawie, czterdziestolecie 13 V 1947 w roli Mecenasa („Adwokat i róże") w T. Miejskim w Lublinie i sześć-dziesięciolecie w sez. 1964/65 w T. Polskim w Warszawie.
      Był aktorem film.; grał w filmach pol.: „Chcemy męża” (1916), „Mężczyzna” (1918), w 1932-37 w dziesięciu filmach, m.in. „Czarna perła”, „Wierna rzeka”, „Dziewczęta z Nowolipek”. Współpracował też przez wiele lat z PR; od 1926 często brał udział jako aktor w słuchowiskach i przedstawieniach radiowych.
      Jako pedagog współpracował w okresie międzywojennym ze szkołami teatr. w Warszawie: Szkołą Gry Scen. H. Ossorji (1926-28) oraz Kursami Wokalno-Dram. H.J. Hryniewieckiej. Był członkiem zasłużonym SPATIF-ZASP, laureatem Nagrody Państw. II st. (1955).
      Należał do grona najsłynniejszych amantów, „pierwszych kochanków” i „salonowych lwów” sceny pol.; „kradł serca dwom, trzem pokoleniom warszawianek” - pisał A. Grzymała-Siedlecki („Świat aktorski moich czasów"). Predestynowały go do tych ról znakomite warunki zewnętrzne. Jasnowłosy, wysoki, zgrabny, o harmonijnej męskiej budowie, był zawsze elegancki, wręcz wytworny (jak sam mówił, frak był jego „zbroją” sceniczną); odznaczał się też wdziękiem ruchów i gestów i tzw. „czarującym” spojrzeniem; głos miał miękki, „aksamitny”, wibrujący, a równocześnie, pełen głębokich tonów oraz nienaganną dykcję. „Głos to był pełen ciepła, o głębokiej konsystencji, pełen męskiego czaru, uwodzicielski i zmysłowy, podatny ekspresji. Taki urzekający baryton niektórzy nazywają mahoniowym” - pisał H. Szletyński. Amantów zaczął grać od początków kariery, już w T. Małym Gawalewicza; potem w zespole farsy WTR grał gł. amantów komediowych, a w T. Rozmaitości tzw. amantów lirycznych. Według Szletyńskiego „rozwój talentu, ewolucyjne wyzbycie się sztywności wcześniejszego okresu pozwoliły Różyckiemu ogarniać niemałą rozpiętość” i stać się „znakomitym aktorem komediowym”. Na scenie T. Letniego odgrywał podobną rolę, jak J. Węgrzyn w Narodowym lub K. Junosza-Stępowski w Polskim. „Nie tyle umiał na scenie kochać, ile być kochanym. Kochanym z tej i z tamtej strony rampy” - pisał Grzymała-Siedlecki („Świat aktorski moich czasów"). „Nieomylnie wiedział, jaka poza, jaki ruch, jakie nabrzmienie głosu największą ilość mu przysporzy wielbicielek z sali widzów, a jak najbardziej przekonywającym się stanie w sytuacji na scenie”. „Wykradał serca” - „niezawodnymi uśmiechami, narkozą swego głosu, domyślnymi spojrzeniami, spokojem upewnionego o zwycięstwie donżuana”, w dialogach urzekał „kunsztem konwersacji scenicznej”. Według tego samego krytyka, R., przez długie lata aktor niezawodny i ulubieniec publiczności, eksploatowany najczęściej w dość nieciekawych rolach typowych amantów w banalnych farsach i komediach, największe osiągnięcia miał w 1. trzydziestych; „zmysł aktorski obudził się w nim naprawdę dopiero wtedy, gdy zaczął grać ludzi poważniejszego nieco wieku. Okazało się, że może ze siebie wydobyć struny, o jakie sam siebie może nie podejrzewał - i to w zakresie zarówno humoru, jak i rejestru ocierającego się o dramat"; często były to role „stateczniejszych mężów, starszych kawalerów czy młodych ojców”. Do najwybitniejszych należały: Hrabia Gaston de Larzac („Papa”, 1923), Robert Masselin („Dzwonek alarmowy”, 1923), o której T. Kończyc pisał, że R., potrafił w niej osiągnąć „nieskazitelną czystość”, Pan de Prunelles („Rozwiedźmy się”, 1926), Gino Ricardi („Niewierna”, 1927), Artur Dolmen („Wywczasy Don Juana”, 1929), Tibor („Niebieski lis”, 1930), Hektor („Dom serc złamanych”, 1930), Jerzy Olendzki („Dzika pszczoła”, 1932), Artur Delaney („Chcę właśnie ciebie”, 1933), Władysław („Czwarty do brydża”, 1934), Lord Windermere („Wachlarz lady Windermere”, 1935) oraz najsłynniejsza - Tolo („Skiz”, 1937); przez większość krytyków oceniany był jako najlepszy wykonawca tej roli, w której dał „syntetyczny portret starzejącego się donżuana i hedonisty” (Szletyński). Najlepszą rolą R., po II wojnie świat. był Profesor Sieriebriakow w „Wujaszku Wani” (1953), oceniany jako prawdziwa kreacja; było to „wcielenie starczego egocentryzmu” (S. Marczak-Oborski); wg J. Fruhlinga „postać wstrząsająco ludzka”, w której „oschłość egoisty przekonanego o swej wyjątkowości, tę niemożność rozumienia czegokolwiek, co pozostaje poza własną osobą, własnymi interesami i sprawami, ukazał Różycki w całej jaskrawości i brutalnej sile”.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.40908.2
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.16182.1
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      ANTONI
      RÓŻYCKI
      1885 - 1967

      Polski Słownik Biograficzny t. 32 str. 512: psb.26942.1

    źródła:
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=10121
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 750.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 27.05.2018.
    © 2002-2017 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie