Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Władysław «Stoma» Łuczak (ID: psb.32225.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 84 [pokoloruj] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1853
   Zaloguj się
1866
|    |
2    3



|
Władysław «Stoma» Łuczak, bohater PSB, 1888-1968
herb

Rodzice

herb
  • Zaloguj się
  • Urodzony około 1853
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona około 1866
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    herb
  • żona (ślub: dnia 30 III 1919, Kraków, ): Zaloguj się, człowiek teatru 1891-1972 , (Rodzice : Zaloguj się 1850 & Zaloguj się, człowiek teatru 1851-1920)
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Władysław «Stoma» **
    2. M Zaloguj się człowiek teatru 1894-1975
      □  & Zaloguj się 1900
    3. Ż Zaloguj się 1897
      □  & Zaloguj się 1890

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. HOFFMAN Kazimierz (1842-1911) kompozytor, pianista, dyrygent
    2. HOFMANN Józef (1876-1957) pianista, kompozytor
    3. MAJERANOWSKA Honorata Anna (ok. 1828-1901) śpiewaczka, aktorka, pedagog
    4. RAPACKI Józef (1871-1929) malarz, litograf
    5. RAPACKI Wincenty (1840-1924) aktor, reżyser, dyrektor teatru, literat
    6. RAPACKI Wincenty (1865-1943) aktor, śpiewak, literat
    7. MAJERANOWSKI Władysław Konstanty (ok. 1817- po 1874) malarz
    8. SZCZEPAŃSKI Kazimierz (1863- przed 1930) działacz socjalistyczny
    9. LESZCZYŃSKA Honorata (1864-1937) aktorka.
    10. MAJERANOWSKI Konstanty (ok. 1787-1851) dziennikarz, powieściopisarz, tłumacz
    11. LESZCZYŃSKI Bolesław (1837-1918) aktor, reżyser
    12. LESZCZYŃSKI Jerzy (1884-1956) aktor, reżyser
    13. PANCEWICZ Leokadia (1888-1974) aktorka 10°
    14. POPOWSKI Stefan (1870-1937) malarz, krytyk sztuki 11°
    15. SMOSARSKI Władysław Antoni Jan (1876-1960) meteorolog, matematyk, profesor Uniw. Pozn. 11°
    16. POPOWSKI Stanisław Kasper (1872-1921) adwokat, działacz Sokoła, prokurator 11°
    17. POPIEL Jan Sykstus (1821-1883) tancerz, pedagog 11°
    18. BENDA Feliks (1832-1875) aktor, reżyser 11°
    19. MODRZEJEWSKI Rudolf (1861-1940) inżynier, budowniczy mostów w USA 11°
    20. BOGUCKA Cecylia (1859-1925) nauczycielka, autorka podręczników 11°

    Podstawa źrodłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      STOMA Władysław, Jan, właśc. W. Łuczak (3 VI 1888 Środa Wielkopolska - 21 XI 1968 Puszczykowo k. Poznania), aktor, reżyser, dyrektor teatru
      Był synem Franciszka Łuczaka, urzędnika pocztowego, i Jadwigi z Łagodzkich, bratem => Tadeusza Łuczaka, mężem => Heleny Czechowskiej (ślub w Krakowie 30 III 1919). Ukończył gimn. w Poznaniu, aktorstwa uczył się ok. 1906 w Klasie Dram. przy Warsz. Tow. Muzycznym. Występować zaczął, pod własnym nazwiskiem, w T. Polskim w Łodzi w sez. 1907/08 (tylko w tym sez. używał imienia Jan). Następnie był w Warszawie: w T. Małym (1908-10), Artystycznym (1911) i Zjednoczonym (1911-12). W 1913-14 występował w T. Wielkim w Lublinie, w 1914 w teatrze w Wilnie. W okresie I wojny świat. został wcielony do armii pruskiej i skierowany na front wschodni; symulował chorobę umysłową, w związku z czym odesłano go do Poznania pod nadzór policji. W lipcu 1918 zaangażował się do T. Polskiego w Poznaniu (odtąd używał pseudonimu) i występował tam do końca sez. 1924/25. W 1918 walczył w powstaniu wielkopolskim. W 1919-20 brał udział w objazdach plebiscytowego T. Polskiego (dyr. L. Dybizbański); w zespole tym zaczął reżyserować. W sez. 1925/26 występował w Warszawie w T. Narodowym (w „Kurierze Warszawskim” napisano wówczas: „aktor o dużej sile charakterystycznej, oszczędny w geście, bardzo interesujący w ujmowaniu postaci twardych, nieugiętych"). W sez. 1926/27 był w warsz. T. Polskim. Jesienią 1927 objął dyrekcję T. Miejskiego w Bydgoszczy; kierował nim przez jedenaście sezonów (do 1938). W sez. 1938/39 był dyr. T. Polskiego w Poznaniu. W okresie II wojny świat. został przez Niemców wysiedlony do Generalnej Gub., pracował w fabryce obuwia pod Krakowem. Po wojnie wrócił do Poznania i był dyr. T. Polskiego od 27 IV 1945 do końca sez. 1946/47 oraz od stycznia do sierpnia 1948; w 1947 grał i reżyserował w T. Nowym. Jesienią 1948 reżyserował w T. Polskim w Szczecinie, w 1949 w T. im. Jaracza w Olsztynie, w 1949-51 występował i reżyserował w T. Polskim w Bielsku-Białej. W 1951 wrócił do Poznania i do przejścia na emeryturę w 1960 występował w T. Dramatycznych. W tym okresie gościnnie reżyserował m.in. w Grudziądzu (1959) i Gnieźnie (1962). Dwukrotnie obchodził jubileusze pracy artyst.: trzydziestolecia - 30 VI 1938 w T. Miejskim w Bydgoszczy w roli Obierzyńskiego („Spadkobierca") i pięćdziesięciolecia - w sez. 1958/59 w T. Dramatycznych w Poznaniu. Ostatni raz występował gościnnie w 1964 na scenie T. Polskiego w Poznaniu; grał Wistowskiego w reżyserowanych przez siebie „Grubych rybach”. W pierwszych latach swych występów grał różne role, np.: Malvolia („Wieczór Trzech Króli"), Kruka („Dziady"), Millera („Intryga i miłość"), Makarego („Gwałtu, co się dzieje"). Po I wojnie, w Poznaniu zagrał znaczące role, takie, jak: Piorunowicz („Klub kawalerów"), Czepiec („Wesele"), Hrabia Respekt („Fantazy"), Car („Kordian"), Car („Carewicz"), Karmazyn („Wyzwolenie"), Don Gomez („Cyd"), Szambelan („Pan Jowialski"). „Wysoki i barczysty, o korpulentnej figurze przypominał nieco w typie Zelwerowicza. Obdarzony dużym poczuciem humoru, grał przeważnie role krwistych, starszych panów, hreczkosiejów, szlachciców i mieszczuchów, ale także role tragiczne, np. Króla w Hamlecie” (B. Dąbrowski). Szczególną popularność przyniosły mu role komediowe, które grał wielokrotnie: Obierzyński w „Spadkobiercy”, Szambelan w „Panu Jowialskim” i Wistowski w „Grubych rybach” (tu charakteryzował się na M. Frenkla i uważano, że rywalizował z nim skutecznie). O tych rolach pisał S. Hebanowski: „W najdrobniejszych szczegółach opracowana gestykulacja, wyrazistość mimiki, świadome komediaństwo w najlepszym znaczeniu tego słowa”. „Ostry rysunek każdej roliB dawał postaciom w interpretacji Stomy pewien cu-B dzysłów odchylający graną postać od aktora”. Także Hebanowski, tak opisywał rolę Kretońskiego („Oj mężczyźni, mężczyźni”, 1958): „świetnie skomponowana rola, przekazując nam wielką tradycję Kamińskiego i Frenkla, wbijając się w pamięć charakterystycznością gestów (np. ręka pocierająca ucho przy powracającej kwestii Pochlebiam sobie...), przeniosła krotochwilę Zalewskiego w wymiar znacznie wyższego teatru” i Jaskrowicza („Grzech”, 1953): „Był śmieszny i jednocześnie wzruszający, np. w scenie ukradkowego spijania kawy”. O Horodniczym („Rewizor”, 1946) S. Gąssowski napisał: „przy użyciu bardzo wyrazistych środków aktorskich pokazał nie tylko brutalnego satrapę, lecz także potrafił wydobyć zeń tyle komizmu, iż wydawało się jakby jego Horodniczy w ostatnim efekcie sam dworował sobie z carskiej machiny biurokratycznej”. Inne ważne role S. to: tyt. w „Panu Damazym” (1932), Chłopicki („Warszawianka”, 1932), Dyrektor teatru („Dwa teatry”, 1947), Inspektor („Pan inspektor przyszedł”, 1948), Ojciec („Eugenia Grandet”, 1954), Derwid („Lilla Weneda”, 1957) oraz grane parokrotnie, także gościnnie: Major („Damy i huzary"), Jenialkiewicz („Wielki człowiek do małych interesów") i Profesor Sonnenbruch („Niemcy").
      S. Marczak-Oborski zaliczył S. do typu dyrektorów-antreprenerów: „Imał się on także aktorstwa albo reżyserii, ale nie to stanowiło jego główne zamierzenie, lecz właśnie sprawne (lub dochodowe) funkcjonowanie przedsiębiorstwa”. A. Grzymała-Siedlecki nazwał go „Padrone Stoma”, co tak uzasadniał: „rzetelny Wielkopolanin, podobnie jak ten jego swojak Bogusławski, Stoma we krwi ma zmysł organizacyjny, który go pchał do gazdostwa i który go wyposażał w dar przełożeństwa, przełożeństwa nie z fałszywych apetytów”. Według Z. Koczanowicza był „wytrawnym i bardzo wymagającym dyrektorem artystycznym, dbającym o poziom przedstawień, o dobór repertuaru i aktorskie losy każdego członka zespołu”. Z t. bydgoskiego zrobił jedną z lepszych scen prowincjonalnych. Repertuar kształtował biorąc pod uwagę możliwości widowni, i na ambitne pozycje (przede wszystkim klasykę pol.), zarabiał operetkami i farsami. Wszystkie jednak przedstawienia były solidnie przygotowane. Zatrudniał znanych malarzy jako scenografów (S. Węgrzyn, F. Krassowski, J. Hawryłkiewicz), zapraszał zdolnych reżyserów (K. Korecki, J. Szyndler, S. Dąbrowski). Często gościł w swym teatrze inne zespoły (np. Redutę, operę warsz.) i wybitnych aktorów. W miarę możliwości finansowych prowadził działalność objazdową (Toruń, Grudziądz, Inowrocław, Włocławek, Gniezno, Gdańsk). Zajął się też organizacją widowni; „porozumiał się ze związkami i stowarzyszeniami, rozwinął akcję przedstawień szkolnych. Nawiązał kontakty z wsią, zdobywając dla teatru publiczność świeżą i wdzięczną” (J. Formanowicz). Od sez. 1935/36 propagował teatr przez radio, w 1937/38 zorganizował transmisje przedstawień bezpośrednio ze sceny. W doborze zespołu miał „niezawodną orientację” i teatr jego uważany był za dobrą placówkę wychowawczą dla młodych aktorów. Sumiennie wypłacał gaże, co wyróżniało go spośród dyr. tamtego okresu. Podobnie oceniono jego pierwszą dyrekcję w Poznaniu; drugiej, powojennej zarzucono „brak konsekwentnej linii repertuarowej, brak odwagi wprowadzania na scenę sztuk nie sprawdzonych na innych scenach”, konwencjonalną reżyserię większości sztuk. Przyznawano jednak, że „potrafił zapewnić teatrowi zdolnych aktorów i stworzyć elastyczny, operatywny zespół” (S. Hebanowski). Reżyserem był rzetelnym i tradycyjnym, rozmiłowanym w klasyce pol. i ona też stanowiła najważniejszą część jego dorobku; w Bydgoszczy wystawił np.: „Opiekę wojskową”, „Wielkiego człowieka do małych interesów”, „Grube ryby”, „Dożywocie”, „Wesele”, „Damy i huzary”, „Krewniaki"; poza tym „Traviatę”, „Wiele hałasu o nic”, „Fraulein Doktor”, „Ivara Kreugera”, „Cyda”, „Szesnastolatkę”. Po wojnie reżyserował takie sztuki, jak: „Matura”, „Wesele”, „Przyjaciel nadejdzie wieczorem”, „Romantyczni” - w Poznaniu; „Zapora”, „Damy i huzary”, „Głupi Jakub” - w Bielsku-Białej; „Pan Jowialski” - w Olsztynie i Poznaniu; „Śluby panieńskie” - w Grudziądzu; „Grube ryby” - w Szczecinie, Bielsku-Białej, Gnieźnie i Poznaniu.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.18701.1
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.20250.4
      Polski Słownik Biograficzny t. 44 str. 101: psb.32225.1

    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 750.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 20.10.2017.
    © 2002-2017 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie