Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

Ĺť Eleonora Leontyna Żuczkowska (ID: psb.8143.5)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 111 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    ?    ?
&    &    &    &
?    ?    ?    ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie ? ?    Zaloguj się
1740
   Zaloguj się
1750
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
1756-1839
   Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
1771-1841
|    |
2    3



|
Eleonora Leontyna Żuczkowska, bohater PSB, 1803-1895
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
  • Urodzony około 1756
  • zmarł dnia 15 II 1839Warszawa, par. św. Andrzeja , wiek: prawdopodobnie 83 lat.
  •  
  • Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
  • Urodzona około 1771
  • zmarła dnia 12 VII 1841Warszawa, par. św. Andrzeja , wiek: prawdopodobnie 70 lat.
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • Mąż (ślub: dnia 24 XI 1836, Warszawa, par. św. Andrzeja (obecn. m. Warszawa), ): Zaloguj się, bohater PSB 1805-1861 , (Rodzice : Zaloguj się, bohater Wiki 1772-1832 & Zaloguj się 1770)
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Eleonora Leontyna Żuczkowska**
    2. M Zaloguj się 1806
      ■  & Zaloguj się 1817 dzieci: | M Zaloguj się 1844 |
    3. M Zaloguj się 1810-1810
    4. Ĺť Zaloguj się 1811-1850
      □  & Zaloguj się urzędnik Królestwa Polskiego (1850) , ma nekrolog w Kur. Warsz. 1811-1850

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. Ĺť Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. 1771-1841
      ■  & Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. 1756-1839 dzieci: | Ĺť Eleonora Leontyna Żuczkowska 1803-1895| M Zaloguj się 1806| M Zaloguj się 1810-1810| Ĺť Zaloguj się 1811-1850 |

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. HALPERT Borys (1805-1861) tłumacz, dyrektor teatrów
    2. ŁASZCZYŃSKI Władysław Maurycy (1840-1895) zootechnik, dyrektor szkoły
    3. ŁASZCZYŃSKI Bolesław (1842-1909) malarz
    4. ERNEMANN Maurycy (1800-1866) pianista, kompozytor, pedagog
    5. ŁASZCZYŃSKI Stanisław Ignacy (1872-1939) chemik, wynalazca, przemysłowiec
    6. ŁASZCZYŃSKI Stanisław Roman (1922-1964) doktor nauk ekonomicznych
    7. ŁASZCZYŃSKI Jakub Ignacy (1791-1865) prezydent Warszawy, gubernator cywilny, członek rady Stanu
    8. ŁASZCZYŃSKA Olga (1912-1971) historyk, wydawca źródeł, kustosz na Wawelu
    9. ŁABĘCKI Antoni (1773-1854) prawnik, mecenas
    10. STARZEŃSKI Józef Nikodem h. Lis (ok. 1710-1785), kasztelan gnieźnieński
    11. MORACZEWSKI Maciej Adam (1840-1928) architekt, inżynier, budowniczy
    12. EPSTEIN Józef (1795-1876) bankier, filantrop
    13. STARZEŃSKI Jacek (1756-1816), prowincjał dominikanów litewskich
    14. HOCHBERGER Juliusz (1840-1905) architekt
    15. MORACZEWSKI Jędrzej Edward (1870-1944) inżynier kolejowy, działacz socjalistyczny, premier RP
    16. IDŹKOWSKI Adam (1798-1879) architekt, budowniczy
    17. GAY Jakub (1800-1849) architekt
    18. EPSTEIN Jakub (1771-1843) kupiec, filantrop
    19. ŁABĘCKI Hieronim Hilary (1809-1862) leksykograf, historyk górnictwa i hutnictwa
    20. SZCZAWIŃSKI Hipolit (1812-1893) powstaniec listopadowy, uczestnik spisków wielkopolskich

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      HALPERTOWA Leontyna, właśc. Eleonora H., z Żuczkowskich (14 IV 1803 Puławy - 19 III 1895 Warszawa), aktorka
      Był córką Grzegorza Żuczkowskiego i Anny z Gołębioskich, żoną => Borysa H. Do 1836 używała na scenie nazwiska Żuczkowska. Brak wiadomości dotyczących jej życia przed pierwszymi występami w t. warszawskim. Niektóre źródła informują, że pierwsze kroki na scenie stawiała w zespole prowincjonalnym K. Bauera, inne sugerują, że była uczennicą B. Kudlicza. W 1821 debiutowała w T. Narodowym w Warszawie: 12 IV w roli Sabiny („Horacjusze"), 26 IV w roli Emilii („Cynna"), 22 V w komedii „Karykatury”, nie została jednak zaangażowana. Nie wiadomo, czy w 1821-23 występowała w innych teatrach. 4 I 1824 ponownie debiutowała w Warszawie rolą Ryxy („Ludgarda") i została przyjęta. W t. warsz. występowała do końca swej kariery aktorskiej (z dwuletnią tylko przerwą w 1830-32). Na początku 1824 H. grała m.in. Joannę („Dziewica Orleańska"), rolę tyt. w „Fedrze” J. Racine'a i Klarę („Matka rodu Dobratyńskich"). W tymże roku wzięła udział w serii przedstawień warsz. T. Narodowego w Płocku, Poznaniu i Kaliszu; grała wówczas przede wszystkim role tragiczne, m.in. Szimenę („Cyd"), Alzyrę („Alzyra"), Ludwikę („Intryga i miłość"), Hedelmonę (czyli Desdemonę - „Otello” w przeróbce J. Ducisa). Wkrótce stała się groźną rywalką J. Ledóchowskiej. W 1825 osiągnęła wielki sukces w roli Hermiony („Andromacha” J. Racine'a). Wskutek sytuacji istniejącej w t. warsz. w 1825-30 H. zmuszona była grać przede wszystkim w melodramatach i komediach. Początkowo role te sprawiały jej pewne trudności, przezwyciężyła je jednak szybko; stała się wkrótce świetną wykonawczynią ról fredrowskich, m.in. Zofii („Przyjaciele") i Elwiry („Mąż i żona"). W 1827 zagrała swą pierwszą rolę charakterystyczną - Viardę („Precjoza"), budząc sensację i zachwyt jej interpretacją. Następne sukcesy przyniosły H. role w komediach: w 1829 - Malwina („Malwina, czyli Małżeństwo ze skłonności"), a w 1830 - Amelia („Księżna i paź"); obie sztuki wystawiono w jej przekładzie. W tym czasie grała już z pełną swobodą w komediach „wyższych”. W 1830 chciała wyjechać do Paryża, ale nie udało się jej zrealizować tego zamiaru. W tymże roku wyjechała do Lwowa, gdzie zdobyła ogromne powodzenie występując od 24 IX do 6 XII 1830 w trzynastu rolach (znanych już w Warszawie); szczególnie podobała się jako Amelia („Trzydzieści lat, czyli Życie szulera"), Joanna („Dziewica Orleańska") i Jadwiga („Harald"). 4 XII 1831 wystąpiła w Krakowie w roli Barbary („Barbara Radziwiłłówna” A. Felińskiego), po czym przypuszczalnie odbyła podróż za granicę. W 1832 wróciła do Warszawy (występy wznowiła 5 VIII), a powrót jej został radośnie powitany przez publiczność i recenzentów, którzy spodziewali się słusznie, że artystka tej miary zdoła nieco ożywić t., na którym przygnębiająca atmosfera popowstaniowa wycisnęła swoje piętno. Od chwili otwarcia nowych t. - Wielkiego i Nowego Rozmaitości występowała na obu scenach. Sytuacja repertuarowa zmusiła ją w tym czasie do zupełnego zaniechania ról tragicznych. W 1834 grała m.in. w komediach E. Scribe'a, a w premierowym przedstawieniu „Ślubów panieńskich” wystąpiła w roli Klary. Najczęściej grała w komediach salonowych i melodramatach, które dostarczały jej pola do efektownych popisów aktorskich. W rolach „namiętnych kochanek i nieszczęśliwych heroin” wyciskała widzom łzy z oczu, toteż jej nazwisko na afiszu gwarantowało doskonałą frekwencję. 24 XI 1836 odbył się w Warszawie jej ślub z Borysem Halpertem; od 30 XI tego roku zaczęła używać w pracy scen. nazwiska męża. Był to okres pełnego rozkwitu jej talentu. 27 VI 1837 grała główną rolę, Jenny, w przetłumaczonym przez siebie melodramacie „Wariatka”. Rola ta stała się jednym z największych jej sukcesów scenicznych. W tymże roku pojawiły się w prasie zagranicznej (niem. i franc.) artykuły wyrażające zachwyt dla wielkiego talentu Halpertowej. Jednocześnie w prasie pol. zaczęto atakować pozycję artystki w sposób dość niewybredny, toteż myślała ona nawet o ustąpieniu ze sceny. W ostatnim dziesięcioleciu swych występów na scenach obu t. warsz. w tzw. pierwszych rolach nie miała możliwości grania w sztukach, które by najbardziej odpowiadały rodzajowi jej talentu (brak w repertuarze Szekspira i Schillera). Nadal więc szukała dla siebie ról w melodramacie, a zachęcona powodzeniem „Wariatki”, a także „Rity Hiszpanki”, poddała się gustom publiczności i zaczęła nieco przerysowywać niektóre odtwarzane przez siebie postacie w melodramatach. Natomiast gra jej w repertuarze komediowym spotykała się z równie entuzjastycznym przyjęciem krytyki, jak i publiczności. W końcu lat czterdziestych występowała coraz rzadziej. W 1849 nie pokazywała się na scenie przez wiele miesięcy. Kiedy 15 XI 1849 wystąpiła w roli tyt. w dramacie „Maria Joanna”, przyjęto ją entuzjastycznie; występy jej ograniczyły się jednak tylko do kilku przedstawień. W następnym roku przebywała na kuracji w Busku, stamtąd wyjechała za granicę. W końcu 1850 występowała jeszcze kilkakrotnie, w poł. grudnia tego roku złożyła podanie o zwolnienie (powodem jej odejścia z t. było podobno nerwowe drżenie głowy). W 1851 pożegnała publiczność serią przedstawień zakończonych benefisem, na który wybrała przełożoną przez siebie „Adriannę Lecouvreur”. Przedstawienie pożegnalne (26 II 1851) stało się ostatnim wielkim triumfem artystki. W 1859 ukazała się jeszcze raz na scenie - w stulecie urodzin F. Schillera deklamowała jego „Rękawiczkę”.
      Obdarzona była świetnymi warunkami zewnętrznymi; zaliczano ją do najpiękniejszych kobiet epoki. Wysoka i zgrabna, miała regularne rysy twarzy, małe usta i duże, wyraziste, niebieskie oczy. „Wszystkim obdarzyła ją natura, co stworzyć może wielką artystkę” - pisał w początkach jej kariery K.W. Wójcicki. Głos piękny, chociaż niezbyt donośny, wyszkoliła znakomicie.
      Początkowo naśladowała w grze J. Ledóchowską, ale dzięki swej indywidualności szybko zaczęła przezwyciężać panujące w T. Narodowym tradycje klasycznej konwencji aktorskiej, wprowadzając do swej gry większą prostotę. H. i jej długoletniemu partnerowi, Wojciechowi Piaseckiemu, zawdzięczano pojawienie się w t. warsz. nowego stylu gry, bliższego współczesnym gustom. Role swoje zawsze opracowywała starannie; odtwarzane przez nią charaktery były po mistrzowsku wycieniowane. Przekazała swoim następcom znakomicie opanowaną sztukę mówienia, która stała się piękną tradycją tej sceny. J. Kotarbiński wspominał: „Mój mistrz i nauczyciel, Królikowski, wywodził swą umiejętność od Halpertowej, jako reformatorki dykcji opartej na prawdzie i naturalności w przeciwieństwie do patosu dawnej szkoły pseudoklasycznej”. Była aktorką o ogromnej skali talentu, największą w swoim okresie. Świetna odtwórczyni tragicznych postaci Fedry czy Andromaki J. Racine'a, czarowała jednocześnie wdziękiem i lekką interpretacją Mirandoliny C. Goldoniego. Po mistrzowsku umiała wydobywać podteksty, które widownia, admirująca jej grę, zawsze pojmowała. Zgodnie z potrzebami swego talentu próbowała (ale bez większych rezultatów) przywrócić w repertuarze t. warsz. tragedię. W 1844 ukazała się we fragm. „Cyda” i „Fedry”, w 1845 - we fragm. „Horacjuszów” i „Dziewicy Orleańskiej”, a wreszcie w grudniu 1845 „Dziewica Orleańska” została wystawiona w całości z H. w roli tytułowej. Z dużym powodzeniem wprowadzała na scenę warsz. utwory J. Korzeniowskiego. Powszechnie uważano, że wielką popularność swych sztuk zawdzięczał on jej znakomitym kreacjom; Cecylia („Panna mężatka") w wykonaniu H. przeszła do legendy t. pol., a Szenionowa („Żydzi") - to jej drugi wielki triumf w roli charakterystycznej. Poza pracą aktorską w t., przełożyła dla sceny pol. kilkanaście sztuk francuskich. Poważnie liczono się ze zdaniem artystki w sprawach teatralnych. Niezwykle trafnie potrafiła oceniać rodzaj i skalę talentu młodych debiutantów. W latach trzydziestych zainteresowała się rozwojem dwóch aktorów: A. Żółkowskiego-syna i B. Dawisona. W 1845-47 pracowała w warsz. Szkole Dramatycznej; jej uczennicami były m.in. E. Ziemińska, J. Mazurowska.
      Po zejściu ze sceny była przez czterdzieści cztery lata emerytką. Przez cały ten czas interesowała się życiem teatr. Warszawy; chodziła do t., pomagała w organizowaniu przedstawień amatorskich, nie odmawiała cennych uwag swoim następczyniom. Była też członkiem jury konkursów dram., współpracując z F. Skarbkiem. Do późnej starości miała umysł żywy i gromadziła wokół siebie liczne grono przyjaciół. Gdy umierała w dziewięćdziesiątym drugim roku życia, tylko nieliczni pamiętali ją ze sceny, ale w dniu pogrzebu zostały odwołane próby w t. warszawskich.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.40797.1
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.77052.5
      Polski Słownik Biograficzny t. 9 str. 255: psb.8143.5
      Polski Słownik Biograficzny t. 9 str. 255: psb.8144.1
      sw.43753 Informacja p. Anny z Łaszczyńskich Kulińskiej (z 4.11.2007)
      sw.81838 Kazimierz Reychman, Szkice genealogiczne, Warszawa 1936

    źródła:
    - ślub: Akt małżeństwa: Warszawa św. Andrzej (obecn. m. Warszawa), rok 1836, nr aktu 148 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/159/0/-/7/str/1/24/10#tabSkany
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 23.10.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.228.24.192