Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Ludwik Śliwiński (ID: sw.195700)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 93 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB, człowiek teatru


rodzice Zaloguj się
1830
   Zaloguj się
1830
|    |
2    3



|
Ludwik Śliwiński, bohater PSB, 1857-1923
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1830
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1830
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: dnia 16 VIII 1882, Warszawa, par. św. Krzyża, ): Zaloguj się 1849-1924 , (Rodzice : Zaloguj się, bohater PSB 1778-1860 & Zaloguj się 1800) , dzieci:
    1. Ĺť Zaloguj się 1883
       & Zaloguj się bohater PSB i Wiki , człowiek teatru 1872-1941
  • Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. KRATZER Kazimierz Augustyn (ok. 1778-1860) Śpiewak, aktor, dyrygent
    2. REDO Józef Stanisław (1872-1941) śpiewak, aktor, reżyser
    3. KRATZER Franciszek Ksawery (1731/40-1818) muzyk, dyrygent
    4. NOWAKIEWICZ Kazimierz (1780-1830) kompozytor, skrzypek, dyrygent
    5. KRATZER Walenty Karol (ok. 1780-1855) aktor, śpiewak
    6. KRATZER Kazimierz Julian (1844-1890) muzyk, kompozytor, dyrygent
    7. SZTEBLER Zygmunt (1790-1875), księgarz
    8. KACZOROWSKI Teofil (1830-1889) lekarz internista
    9. ASNYK Adam Prot (1838-1897) poeta
    10. MĄCZYŃSKI Jan Antoni (ok. 1700-1777) kasztelan sieradzki, konfederat barski
    11. CHEŁMICKI Wincenty (1786-1846) poseł, emigrant 10°
    12. SŁUPSKI Feliks (1868-1950) malarz, założyciel szkoły malarskiej, pedagog 10°
    13. HORYD Zygmunt (1896-1939) inżynier, oficer marynarki 11°
    14. SZCZEPAŃSKI Maciej (1746-1825) księgarz, introligator 11°
    15. SUPIŃSKI Leon (1871-1950), minister sprawiedliwości 11°
    16. STEBNOWSKI Jan (1884-1978), malarz, kartograf, legionista 11°
    17. RUTKOWSKI Szczęsny (1887-1940) malarz, krytyk artystyczny, publicysta 11°
    18. MIASKOWSKI Feliks (1809-1889) ekonomista, pisarz, publicysta 11°
    19. SOKOLNICKI Piotr Antoni h. Nowina (1683-1758) regimentarz, pułkownik wojsk kor., chorąży poznański 11°
    20. SŁUPSKI Zygmunt (1851-1928) literat, dziennikarz, krajoznawca 12°

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      ŚLIWIŃSKI Ludwik (1857 Uchrymów pow. Sokal - 19 III 1923 Warszawa), aktor, reżyser, dyr. teatru
      Był synem Franciszka Ś. i Marii z Matjuków, prawdopodobnie ojcem => Ireny Leśniewskiej. Po ukończeniu szkoły średniej od ok. 1874 grał role amantów w zespole ukr. we Lwowie. W sez. 1879/80 był podobno w zespole J. Puchniewskiego w Lublinie; latem 1880 występował z tym zespołem w warsz. t. ogr. Alhambra. W 1880-82 był aktorem t. krakowskiego. Latem 1882 grał w warsz. t. ogr. Belle Vue. 10 IX 1882 debiutował w WTR w roli Kazimierza („Czartowska ława"); zaangażowany, pracował tu stale jako aktor, a wkrótce także reżyser. Nadto, od 1888 był b. czynnym tłumaczem utworów dram. i operetkowych. W czerwcu 1889 został głównym reżyserem zespołu farsy WTR. Od sierpnia 1889 zastępował R. Morozowicza jako reżyser i kierownik operetki WTR. 13 II 1890 został mianowany kierownikiem operetki, zachowując stanowisko reżysera w zespole farsy. 28 IX 1900 obchodził jubileusz dziesięciolecia pracy reżyserskiej. Od 1894 nie występował już jako aktor poświęcając się w zupełności pracy kierownika, reżysera, tłumacza i adaptatora. 1 I 1902 został reżyserem dramatu WTR (zachowując poprzednie stanowiska); w styczniu 1905 zrezygnował jednak z nowej godności wracając do dawnych zajęć. W 1912 połączył z nimi kierownictwo t. Miniatury, który zorganizował w gmachu dawnego T. Bagatela, był to jednak epizod w jego właściwej działalności, obejmującej kierownictwo farsy, a przede wszystkim operetki WTR. Na tym stanowisku Ś. pracował do rozwiązania WTR (1915), a także w późniejszym okresie, do utworzenia Dyrekcji T. Miejskich, która zrezygnowała z prowadzenia operetki. 24 VI 1921 wystawił na swój benefis „Ostatni walc”, z librettem, które było jego ostatnim przekładem (i adaptacją). 17 VII 1921 dał ostatnie przedstawienie operetki pozostającej pod jego kier. przez trzydzieści lat. Odtąd reżyserował utwory dram. w T. im. Bogusławskiego i - dorywczo - operetki w T. Nowym. Zmarł na serce w drodze z t. do domu.
      Nie był wybitnym aktorem, ale też, jak świadczy A. Grzymała-Siedlecki, „nie aspirował do większych ról, nigdy się nie czuł pokrzywdzony, zawsze za wszystko wdzięczny reżyserom, zawsze im chętny do usług, zawsze też mile uśmiechnięty do kolegów, jowialny grubasek”. Był przede wszystkim ambitnym kierownikiem. Jako reżyser farsy od razu przystąpił do reform: usunął z T. Małego stare dekoracje, zamówił nowe, unowocześnił inscenizację. Obejmując kierownictwo operetki gruntownie wyremontował jej lokal, T. Nowy, instalując tu oświetlenie gazowe (1890). W rok później podjął starania o wybudowanie nowego gmachu i wkrótce zrealizował swój plan: 5 I 1901 otwarto na ul. Daniłowiczowskiej nowy, duży T. Nowości (później T. im. Bogusławskiego, zniszczony w 1944). Była to odtąd siedziba operetki, a także zespołu farsy (który ponadto występował w T. Letnim, przystosowanym do potrzeb zimowych; niewygodny T. Mały, poprzedni lokal farsy, zamknięto). Skompletował także świetny zespół operetkowy, złożony przeważnie z aktorów nowo zaangażowanych. Trzon tego zespołu tworzyli w czasie jego wieloletniej dyrekcji: W. Kawecka, W. Manowska, L. Messal, K. Niewiarowska, H. Leszczyńska, A. Fertner, B. Mierzejewski, R. Morozowicz, W. Rapacki (syn), J. Redo, W. Szczawiński. Wobec aktorów bywał surowy, nawet brutalny, a jednak trwale związał ich ze swym t. zapewniając im oszałamiające powodzenie u publiczności. Wg P. Owerłły swoich aktorów „umiał nie tylko pokazać w dobrej roli, ale chodzić po redakcjach i urabiać dla nich dobre recenzje”. Administrator rzutki i sprężysty, uczynił z farsy i operetki przedsięwzięcie wysoce dochodowe. Był oszczędny: w zespole farsy zatrudniał niewielu aktorów, a w razie potrzeby zapraszał aktorów z zespołu dramatu; balet do operetki „wypożyczał” z opery. Natomiast nie szczędził pieniędzy na efektowną inscenizację. W przeciwieństwie do swego poprzednika, R. Morozowicza, który był świetnym aktorem, ale o inscenizację nie dbał, Ś. zapewnił operetce warsz. luksusową oprawę. Zamawiał nowe dekoracje, wzorował się na rozwiązaniach reżyserskich operetki wiedeńskiej i berlińskiej, niektóre przejmował z paryskiej rewii. (Sam często jeździł na premiery do Wiednia i Berlina i wysyłał tam również swoich współpracowników.) Dopiero za jego czasów chór i balet zostały w warsz. operetce wciągnięte do akcji, zaczęły grać tworząc ruchliwe, barwne tło dla solistów. Umiejętnie dobierany repertuar, wyborny zespół i nowa inscenizacja zapewniły wkrótce operetce warsz. niebywałe powodzenie; za rządów Ś. często uznawano ją za jedną z najlepszych w Europie. Autorytet, jaki Ś. dzięki temu pozyskał, skłonił dyrekcję WTR do powierzenia mu zespołu dramatu, co jednak od razu spotkało się z ostrą krytyką. Ś. dał na nowym stanowisku dowody dobrej woli: wyremontował T. Rozmaitości, zaangażował nowych aktorów (m.in. M. Przybyłko-Potocką), jako reżyser wystawił m.in. „W sieci”, „W małym domku”, „Lekkomyślną siostrę”. Nie miał jednak kultury potrzebnej w zespole dramatu, wśród aktorów nie zdobył sobie posłuchu, jego związki z operetką uważano za upokarzające dla „pierwszej sceny polskiej"; ustąpił w końcu pod naciskiem zespołu i opinii publicznej. W operetce reżyserował w 1901-14 siedemdziesiąt osiem utworów, takich jak: „Orfeusz w piekle”, „Dzwony kornewilskie”, „Cnotliwa Zuzanna”, „Nitouche”, „Hrabia Luksemburg”, „Baron cygański”, „Zemsta nietoperza”, „Czar walca"; w 1915-17 m.in. „Polską krew”, „Księcia Hektora”, „Jenerała huzarów”, „Barona Kimmla”, „Wreszcie sami”, „Miłosny czar”. W T. im. Bogusławskiego wystawił m.in. „Okrężne”, „Kościuszkę pod Racławicami”, „Damy i huzary”.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.40485.1
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      Ś.P.
      LUDWIK
      ŚLIWIŃSKI
      DYREKTOR TEATRÓW WARSZ.
      ZM. 19 MARCA 1923 R.

      Polski Słownik Biograficzny t. 50 str. 618: psb.34500.1
      sw.195700 Akt małżeństwa: Warszawa św. Krzyż, 228/1882 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/158/0/-/102/str/1/92/10#tabSkany
      sw.222026 Akt małżeństwa: Warszawa św. Krzyż, 294/1900 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/158/0/-/168/str/1/1/10#tabSkany

    źródła:
    - ślub: Akt małżeństwa: Warszawa św. Krzyż, rok 1882, nr aktu 228 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/158/0/-/102/str/1/92/10#tabSkany
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=23671
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 750.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 19.11.2017.
    © 2002-2017 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie