Z nich komes Paweł, według podrobionego przywileju, darował 1188 r. wieś Skarboszewo klasztorowi Lędzkiemu, a koło 1190 r. został przyjęty do bractwa Benedyktynów w Lubinie (Mon.). ¶

Syn jednego z tych braci Hugo, nie żyjący już 1241 roku, miał synów: Przedpełka i Wyszotę. ¶

Komes Przedpełk, obdarowany bogato przez ks. Henryka Pobożnego i Przemysława i Bolesława Odoniczów, kasztelan przemęcki 1244 r., zbąski 1245 r., gnieźnieński 1246 r., poznański 1249 r., w końcu wojewoda poznański 1253-1273 roku, pozostawił stanowczo czterech, a może sześciu synów. Z tych dwóch niepewnych, komes Jarosław wymieniony na przywileju fundacyjnym szpitala w Gostyniu 1301 r., jako brat fundatora Mikołaja Przedpełkowicza, będzie identycznym z Mirosławem, a tylko przez omyłkę pisarza lub kopisty, nazwany Jarosławem, a drugi w tym samym akcie, także bratem nazwany [nieznany ojciec poniższego rodzeństwa] komes Przedpełk, prawdopodobnie nie był rodzonym bratem Mikołaja, ale dalszym, klejnotnym bratem, a rodzonym Wisława, kasztelana międzyrzeckiego 1293 r. Ten Przedpełk, podkomorzy księżnej Przemysławowej 1279 r., był później kasztelanem poznańskim 1314-1322 r., a pisał się ze Spławia. ¶

Komes Mikołaj Przedpełkowicz, podkomorzy książęcy v. poznański 1266 r., łowczy poznański 1275 r., sędzia ziemski poznański 1277-1283 r., wojewoda kaliski 1285 r., zmarły 1305 r., fundował kościół w Kobylinie, inaczej zwanym Wenecją 1289 r., kolegjatę w Głuszynie 1296 r., szpital w Gostyniu 1301 r., wymieniony w listach biskupa wrocławskiego do arcybiskupa 1271 r., razem z bratem Bodzantą, jako synowie wojewody (raz nazwany kasztelanem czarnkowskim), że z inną szlachtą w czasie wojny zrabowali dobra biskupie, obdarzony koło 1270 r. Wysoką z całym okręgiem i Saczynem od ks. Bolesława i dobrami na Pomorzu od ks. Mszczuja 1290 r., wygrał sprawę o Gostyń z komesem Maciejem z Pożegowa, otrzymał prawo niemieckie dla Gostynia i Brzezia z okręgiem 1278 r. i potwierdzenie od Władysława Łokietka 1296 roku wszelkich nadań poprzednich książąt. ¶

Z synów Mikołaja wojewody: Jakób, dziedzic Głuszyny, kanonik poznański 1302 r. i scholastyk gnieźnieński 1315 r., oddał braciom swoim młodszym: Wojciechowi, Mikołajowi, Jaśkowi i Piotrowi, cały swój dział w Polsce, a wziął dobra na Pomorzu 1315 r. ¶

Wojciech, wojewodzic, dziedzic Krosna i Gostynia 1311-1315 r., miał synów Mikołaja, nadającego nowe przywileje Gostyniowi 1337 r., które to dobra już w drugiej połowie XIV-go wieku przeszły w posiadanie rodu Wezenborgów-Borków i Piotra, kanonika wrocławskiego 1360 r., krakowskiego 1364 r. i poznańskiego, zmarłego 1373 r. (Theiner). ¶

Mikołaj noszący przezwisko „nie wojewoda", wyryte na pieczęci przywieszonej do aktu działowego z 1315 r., jako komes Mikołaj z Mosiny z synem Jaśkiem, wydał 1358 roku nowy przywilej lokacyjny dla Pożegowa i Nowejwsi. Od Jaśka wyprowadza p. Halecki w swej Monografji Łodziów, z wielkim prawdopodobieństwem, rodzinę Górków, których protoplasta Wojciech z Górki żonaty z Katarzyną, ojciec Jakóba, ks. Mikołaja, Piotra Górków, Małgorzaty i Anny z Małego Iłowca, byłby wnukiem Jaśka. ¶

Piotr, najmłodszy wojewodzic, dziedzic Głuszyny, umarł 1345 r., a syn jego Mikołaj, dziedzic Głuszyny 1352 roku i Kobylina, był protoplastą Kobylińskich. ¶

Mirosław Przedpełkowicz, podczaszy kaliski 1282 r., podkomorzy gnieźnieński 1288 r., kasztelan bniński 1290-1316 r., jest protoplastą Bnińskich, Opalińskich, Śmigielskich, Moszyńskich i prawdopodobnie Rogalińskich i Wyganowskich. ¶

Wincenty Przedpełkowicz, kanclerz książęcy poznański 1277-1288 roku, kantor 1278 r., proboszcz katedralny poznański 1286-1290 r., nie żył już w Czerwcu 1293 r. ¶

Bodzanta Przedpełkowicz, wymieniony razem z bratem Mikołajem w liście biskupa wrocławskiego 1271 r., oskarżającym ich o grabież dóbr kościelnych w czasie wojny, umarł przed 1282 r., widocznie bezpotomny, bo tylko bracia jego, Wincenty kanclerz, Mikołaj, sędzia ziemski poznański i Mirosław, podczaszy kaliski, uposażając klasztor Dominikanek w Poznaniu, dają 1282 r. za jego duszę klasztorowi wsi Donatowo i Grzymisław. Mikołaj oprócz tego dał ze swego majątku Rościnno, Białokosz, Sokolniki i młyn i dwa ogrody pod Poznaniem. Gdyby Bodzanta pozostawił dzieci, to bracia nie mogliby tak sami rozporządzać pozostałym majątkiem, nie jest on zatem identycznym z Bodzantą ojcem Mirosława z Suchoręcza. ¶

Komes Wyszota, drugi syn Hugona, a brat Przedpełka, podpisany 1230 r. na akcie fundacyjnym klasztoru w Paradyzie, i 1241 r. na drugim przywileju wystawionym dla tegoż klasztoru. Synami jego byli: Jan i prawdopodobnie Sędziwój z Łodzi i Bodzanta z Suchoręcza. ¶

Jan Wyszkowicz, syn Wyszka, kantor poznański 1253 r. (Dług.), scholastyk 1255-1256 r., dziekan poznański już 1265 r.; w którym jeździł do Rzymu (Baszk.), biskup poznański 1278 r., zmarł 1286 r. ¶

Mirosław z Suchoręcza, syn Bodzanty, wraz z krewnemi swemi, sprzedał był Wawrzyszkowo Janisławowi, arcybiskupowi gnieźnieńskiemu, ale nie zadowolony z tego niepokoił arcybiskupa Jarosława o dopłatę; proces zakończony 1343 r. Arcybiskup dopłacił 16 grzyw.; Mirosław zrzekł się wszelkich pretensji za siebie i braci swoich, synów Sędziwoja z Łodzi, którzy ze swojej strony przyrzekli wspólnie z tymże bratem swoim nie procesować nigdy arcybiskupa. ¶

Sędziwój z Łodzi, wymieniony 1271 r. w liście biskupa wrocławskiego do arcybiskupa w spisie szlachty, która w wojnie śląskiej zrabowała dobra biskupie. W liście tym są wymienieni także Mikołaj i Bodzanta, wojewodzice (synowie Przedpełka wojewody), widocznie zatem Sędziwój nie był ich bratem rodzonym, wojewodzicem, jak utrzymuje p. Halecki w Monografji Łodziców, kiedy go biskup tak nie nazywa. Sprawa o Wawrzyszkowo, w której nie występuje żaden z potomków Przedpełka, także stanowi dowód, że Sędziwój nie był jego synem, bo inaczej wszyscy by mieli prawa do tej wsi i wszyscy musieliby się ich zrzekać na rzecz arcybiskupa. Córka Sędziwoja N., była żoną Boguszy, sędziego pomorskiego 1298 r., gubernatora Pomorza z ramienia Łokietka 1308 r.; synów znamy dwóch: Jana i Mikołaja. ¶

Jan Łodzia, kanclerz poznański 1320 r., biskup poznański 1335 r., czynny w procesach wytoczonych Krzyżakom 1320 i 1339 r., umarł 14 Kwietnia 1346 r., uczony i gorliwy pasterz, autor wielu hymnów i proz łacińskich (Mon. II). ¶

Mikołaj z Będlewa, syn Sędziwoja z Łodzi, razem z bratem biskupem Janem Łodzią, ugodził się 1343 r. z arcybiskupem Jarosławem, w sprawie o Wawrzyszkowo, przez kilku synów swoich stał się protoplastą licznych rodzin Łodziców, a przedewszystkiem Będlewskich i Łodzkich (K. Wp.; Mon.; J. z Czarnk.; Lites.). ¶

Wojciech, syn Mikołaja z Łodzi, pisał się zwykle z Będlewa, kanonik poznański 1357 r., mianowany przez Papieża 1368 r. kanonikiem poznańskim innego fundum, a 1374 r. archidjakonem czerskim, został 1380 r. archidjakonem poznańskim, żył jeszcze 1402 r. Janko z Czarnkowa pisze o nim, że przyczynił się do wyboru brata swego Mikołaja z Kurnika, na biskupa poznańskiego 1374 r., sądzę jednak, że nie byli rodzonemi braćmi. W 1397 r. jako sędzia polubowny, obecny przy dziale bratanków: Wawrzyńca i Jana, odstąpił wsi swej Jasienie 1399 r. bratankowi swemu Kotce. Czyim synem był ten Kotka Wincenty z Jasienia wiedzieć nie można, może to syn Marcina. Świadczył on 1414 r. razem z Sędziwojem Będlewskim z rodu Łodziów, przy wywodzie szlachectwa Szybana Tadera, urodzonego z Łodzianki. Wdowa po nim, Alicja, i synowie: Wojciech i Piotr, dziedziczyli na Jasieniu 1429 r. (K. Wp.; Leksz.; Theiner). ¶

Marcin Łodzki z Łodzi, prawdopodobnie syn Mikołaja, świadczył 1366 r. w Sremie i Mosinie, a 1368 r. ręczył z innemi, za królem, margrabiom brandeburskim (KWp.). ¶

Synami albo bratankami bliskiemi Mikołaja z Będlewa byli: Mikołaj z Łodzi Bytyński, dziedzic Bytynia, Nojewa, Nieczajny, Młodawska, kasztelan starogrodzki 1378-1405 r., protoplasta Bytyńskich, Młodawskich, a pewno i Kurnatowskich, i Przedpełk ze Stęszewa, kasztelan międzyrzecki 1374 r. ¶

Wnukami Mikołaja, jak sądzić można z aktu z 1438 r. (KWp. V), po synie Przedpełku byli bracia: Jakób, Wawrzyniec, Jan i Wincenty Łodzcy z Łodzi i Będlewa, i prawdopodobnie piąty ich brat Stefan v. Szczepan Łodzia Srocki. ¶

Jakób Łodzki dziedziczył na Kopaszewie i Siernikach 1386-1390 roku. Wdowa po nim, Hanka, wyszła 2-o v. za Cypka Pradla z Koronowa już 1396 r., i ma ustąpić z Kopaszewa szwagrowi Wawrzyńcowi Łodzkiemu, za spłatą 200 grzywien 1399 r. Synowie Jakóba, pod opieką stryja Wawrzyńca, pozwali Gamna o Sierniki 1394 r., a w następnym roku o opiekę nad niemi procesował stryj Jan ich matkę. ¶

Od Jakóba poszli Łodzice Kopaszewscy, a jego córkami może były: N., żona Teodoryka z Iwna i Bieniaszka, którą stryj Jan chciał wziąć do siebie 1407 r., ale ona oświadczyła, że chce mieszkać u siostry (Leksz.; KWp. V; Piekos.). ¶

Wawrzyniec Łodzki, dziedzic Będlewa, zwykle pisał się Będlewskim i przy tym nazwisku potomkowie jego zostali. W latach 1386-1404 występuje Wawrzyniec bardzo często w aktach poznańskich i kościańskich; 1394-1398 r. jest komornikiem sądu ziemskiego poznańskiego, zastępującym podsędka, 1389 r. zabezpieczył 100 grzyw. wiana żonie Wichnie, córce Sędziwoja z Uzarzowa, zawarł 1397 r. ugodę polubowną z bratem Janem o dział dóbr, i różne sumy za pośrednictwem (stryja) księdza Wojciecha, archidjakona poznańskiego i Przedpełka ze Stęszewa, zapowiedział 1402 roku granice swych dóbr Będlewa, Bieczyny i młyna w Drożynie, pozostawił córkę N. za Miczkiem Unrugiem z Ptaszkowa 1399 r., który wziął od teścia 1400 roku Będlewo w 600 grzywnach w zastaw i kilku synów. ¶

Mikołaj Wawrzkowicz Bendlewski już 1406 roku działa w imieniu ojca, 1407-1408 r. burgrabia poznański, 1409-1411 r. zasiada na sądach w Kościanie w zastępstwie sędziego, nie poszedł na wielką wojnę (1410 roku), bo był ciężko chory, czego dowiódł 1418 r., oczyszczając się z zarzutu tchórzostwa, świadczył w Poznaniu 1423 r. (Piekos. Zap. Wpol.). ¶

Sędziwój Bandlewski, z rodu Łodziów, świadczył przy wywodzie szlachectwa Tadera 1414 r., podpisał 1432 r. przyrzeczenie ziemian wielkopolskich, dane Jagielle, obioru jego syna królem (Not. Zamoj.). ¶

Bieniak z Będlewa, syn Wawrzyńca, którego pieczęci używał jeszcze 1439 roku, stolnik 1435 r., a chorąży poznański 1438-1448 r., podpisał 1432 r. razem z Sędziwojem przyrzeczenie ziemian wielkopolskich, nie żył już 1450 r. Bieniak, chorąży, z braćmi czy też bratankami swoimi: Janem, Mikołajem i Andrzejem, dziedzicami Będlewa i Łodzi, Wincentym Sokołowskim z Sierosławia i Wawrzyńcem, Tomaszem, Piotrem i Janem z Bieczyn, dziedzicami Małego Srocka, fundował 1438 r. altarję w kościele w Łodzi dla dobra dusz rodziców swych, to jest Wawrzyńca, Wichny, Przedpełka, tudzież Mikołaja i Sędziwoja, niegdy dziedziców Będlewa. Wawrzyniec i Wichna to znani z aktów rodzice Bieniaka i Mikołaja, Przedpełk to bardzo prawdopodobnie ojciec Wawrzyńca, ale czy Mikołaj i Sędziwój to dziad i pradziad, jak sądzi pan Halecki, czy też synowie jego, a ojcowie współfundatorów Bieczyńskich i Sokołowskiego, trudno stanowczo orzec ze znanych dotąd źródeł. Będlewscy w XV-m wieku trzymali w zastawie królewszczyznę Nowemieścisko, w poznańskim, i od niej nazywali się Nowomiejskiemi. ¶

Wincenty Łodzki, dziedzic Chorynia, kupił 1387 r. Kokoszczyno od Jadwigi Cielmickiej, procesuje się z Elżbietą, wojewodziną poznańską, i Księskiemi 1390-1393 r., w czem mu pomaga brat Wawrzyniec 1393 r. Wdowa po nim Katarzyna, zwana zwykle panią Choryńską, razem ze szwagrem, Janem Łodzkim, prowadzi dalej proces z Księskiemi o Choryń, na którym jej przyznano 200 grzywien posagu 1397 r., a razem z synem Marcinem procesuje o dług Mikołaja Będlewskiego 1406 r. ¶

Marcin zwany Swazon Choryński, z żoną Elżbietą, gwałtem objęli opiekę nad Rąbinem i jego dziedzicami 1405 r., od której zostali odsunięci 1406 r. Marcin umarł 1408 r., pozostawiając małoletnie dzieci. ¶

Drugim synem Wincentego Łodzkiego był Jan Choryński, dziedzic Kokoszczyna 1407 r., a trzecim Wincenty Choryński, podpisujący 1432 r. przyrzeczenie ziemian wielkopolskich dane Jagielle, którego synowie: Jan 1445 r., a Wincenty 1454 r., byli studentami Uniwersytetu krakowskiego. Choryń przeszedł wkrótce do rodu Abdanków (Leksz.; KWp.; Piekos.; Not. Zamoj.). ¶

Jan Łodzki z Łodzi występuje w latach 1386-1413 bardzo często w sądach poznańskich; wyprocesował dla siebie i bratanków trzecią część Bodzewa od Bodzewskich i Krajewskiego 1393 r., potwierdził układ działowy zawarty z bratem Wawrzyńcem z Będlewa 1397 r., z bratową Wincentową pozwany przez Ksiąskich o Choryń, ma przyznane 200 grzyw. 1397 r., bratowę Hankę Jakóbowę Kopaszewską, pozwał o opiekę nad bratankami 1395 r., w latach 1400-1411 ma liczne sprawy graniczne i o szkody z Taderami, 1407 r. z mężem synowicy, Teodorem z Iwna, o opiekę, i z bratankiem Mikołajem Będlewskim o Sierzniki (Leksz.; Piekos.; Pis Dz. Pol. IX). ¶

Stefan Łodzia Srocki z Małego Srocka i Raszkowa, dziedzic części Nagrodowic 1388 r., nie żył już 1399 r., w którym wdowa po nim Hanka, sukcesorka Sulisława z Raszkowa i dzieci pozwani zostali przez żyda o porękę za Wawrzyńcem Łodzkim. Pani Łodzina ze Srocka jeszcze 1405 roku ma sprawą o granice z tymże Wawrzyńcem Będlewskim. Synowie ich: Jasiek Srocki 1408 r., Przedpełk Srocki 1421 r., obecni w Kościanie (Leksz.; Piekos.). ¶

Elżbieta z Łodzi, Klaryska w Sączu 1446 r. Bartłomiej, syn Jana z Łodzi, student Uniwersytetu krakowskiego 1482 r., pisarz publiczny 1502 r. Andrzej z Łodzi, podsędek ziemski poznański 1493 r., prosił o odroczenie sprawy swej o czynsze z ojczystych dóbr Łodzi z wikarjuszami poznańskiemi, bo zajęty sprawami publicznemi, będąc posłem na sejm piotrkowski 1496 roku (Pom. Dz. W Śr. XVI. 1507). ¶

Stanisław Łodzia otrzymał 1512 r. dobra skonfiskowane dziedzicom za opuszczenie służby wojennej, część Lesc, w lubelskim, i Mysłowa, w łukowskim (Wierzb. IV. 1713). Jan Łodzia, burgrabia radomski 1554 r. Anna Łodzina, dziedziczka Kowali Stempocinej, w radomskim, 1569 r. (Paw.). Jan Łodzia, Anna, Katarzyna i Zofja, dzieci Mikołaja Łodzi, dziedzice Kowali 1586-1594 r. Zofja, Barbara i Anna, córki Piotra Łodzi, 1586 r. mają sprawy w Lublinie (Wyr. Lub. 28 f. 863; 30 f. 677; 51 f. 396; 60 f. 40). Maryna, córka Jana Łodzi, zeznała zapis dożywocia 1606 r. z mężem, Janem Lesiowskim, który-jej zapisał 6,000 florenów posagu 1610 i 1614 r. ¶

Jan Łodzia z żoną, Anną z Kowala, kupił 1610 r. Dzielną od Lesiowskiego, syn ich Jan, sprzedał tę Dzielną z Nową Wolą 1633 r. Hipolitowi Lesiowskiemu, synowi Jana i Maryny Łodzianki (Perp. Czers. 3 f. 18, 398; 4 f. 410; 9 f. 51). Maciej Łodzia, kanonik pilicki, pleban w Kozłowie, umarł 1616 roku (Star. Monum.). ¶

Jan Łodzki (Łocki), z sieradzkiego, podpisał elekcję Michała Wiśniowieckiego. ¶

Jeden z dziedziców Łodzi w XVI-m wieku, na kwicie poborowym, podpisał się Łodzińskim i przyłożył pieczęć z herbem Sulima (Not. Dziadulewicza Ks. pobor., 59 Nr. 527).