|
W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej; wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.
- SULIMIRSKI Tadeusz (1898-1983), archeolog 3°
- SULIMIRSKI Wit (1874-1943), przemysłowiec naftowy 3°
- PONIŃSKI Józef (zm. 1770) starosta piotrkowski i ostroski, poseł 4°
- PLISOWSKI Kazimierz (1896-1962) pułkownik WP 4°
- SULIMIRSKI Tadeusz (1866-1940?), generał 5°
- PETELENZ Czesław Karol (1879-1949) komandor, publicysta, działacz morski 5°
- PONIŃSKI Antoni Józef (zm. 1742) instygator koronny, wojewoda poznański, poeta 5°
- PONIŃSKI Władysław (1823-1901) uczestnik kampanii węgierskiej 1849, generał 5°
- PIETRUSKI Oktaw (1820-1894) prawnik, działacz polityczny 5°
- SULIMIRSKI Stefan (1900-1953), inżynier naftowy 6°
- PONIŃSKI Wincenty (1790-1855) ziemianin, filantrop 6°
- PONIŃSKI Jan Nepomucen (1735- po 1782) konfederat radomski i barski, działacz wolnomularski 6°
- PLISOWSKI Konstanty (1890- po 1939) generał WP 6°
- PLISOWSKI Józef (1877-1966) generał WP 6°
- PIETRUSKI Mieczysław Marian (1848-1905) kontradmirał marynarki, wynalazca wojskowy 6°
- STOBIECKI Karol (1908-1970) malarz, prawnik 6°
- PUZYNA Michał (zm. 1723) pisarz wielki litewski 6°
- KALINOWSKI Marcin (zm. 1738) regimentarz, kasztelan kamieniecki 6°
- DZIEDUSZYCKA Talia (1811-1855) poetka 6°
- DZIEDUSZYCKI Wiktoryn Walerian (1754-1832) ziemianin, działacz polityczny 6°
Uwagi
Polski Słownik Biograficzny - Uzupełnienia i sprostowania w t. 41 do art. Peszyński Tytus Henryk
Polski Słownik Biograficzny t. 25 str. 666: psb.22198.1
Robert Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego: PESZYŃSKI Tytus Henryk - W armii Królestwa Polskiego 1826 wstąpił do 1 ppl. jako ochotnik, 8.10.26 przeniesiony do p. gw. woł., 9.30 wziął dymisję w stopniu ppor. W powstaniu ppor. 18 ppl., 13.9.31 por., Szawle, Wilno, wycofał się z Dembińskim z Litwy do Warszawy i otrzymał dyplom „dobrze zasłużonego Ojczyźnie”, Warszawa, wzięty do niewoli ros. pod Modlinem, zdołał zbiec do Galicji. Przybył 7.32 do Francji, należał początkowo do zakładu w Besançon, wziął udział w wyprawie frankfurckiej i 7.4.33 przeszedł do Szwajcarii. Za udział w wyprawie sabaudzkiej 6.34 wydalony do Anglii, od 6.34 pobierał zasiłek rządu bryt., 19.8.34 w Londynie potępił Czartoryskiego, 1.9.34 przystąpił do Ogółu Emigracji Polskiej, a 1837 do Zjednoczenia, z którego wystąpił 14.2.39, stając się członkiem TDP. Uczestnik wypadków Wiosny Ludów, 4.48 wyruszył do kraju, dotarł do Lwowa, dowodził tam 10 komp. gw. nar. Wrócił do Anglii. Wstąpił 1.6.55 do dyw. kozaków sułtańskich, początkowo w 2 p. kozaków, 10.55 przeniesiony do 1 bat. piech. organizowanego przez A. Wieruskiego, 15.3.56 kpt. 1 ppl. Pod koniec życia wrócił do kraju. Zm. 7.4.81 w Sanoku.
|
|