Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 
Rewolucja! Mamy tu pierwszy milion Polaków / Top million of Poles are here now!

M Marian Adam Sobański (ID: psb.30675.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Nowy Ranking WGM: 273.912 (top 28%), Stara waga koligacji PSB: 0 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru, student Uniwersytetu Jagiellońskiego


rodzice Zaloguj się
?1860-
   Zaloguj się
?1860-
|    |
2    3



|
Marian Adam Sobański, bohater PSB, 1889-1980
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1860
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1860
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: około 1910): Zaloguj się ?1900-
  • ilustracja
  • żona (ślub: dnia 24 VI 1922, Kraków, ): Zaloguj się, człowiek teatru 1887-1949
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Marian Adam **
    2. M Zaloguj się bohater Listy Katyńskiej 1901-1940

    Uwagi

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      SOBAŃSKI Marian Adam (21 XI 1889 Kraków - 18 VIII 1980 Rabka), śpiewak, dyrektor teatru
      Był synem Jana S. i Aleksandry ze Szczurowskich, mężem najpierw Karoliny Wolskiej (zob. t. 1; ślub 24 VI 1922 w Krakowie), potem Henryki Błażejewskiej. W 1909 zdał maturę w krak. Gimn. św. Anny, potem studiował prawo na Uniw. Jagiell. przez sześć semestrów (z przerwą w 1910/11, na odbycie służby wojskowej). Równocześnie kształcił się w Konserwatorium Tow. Muz. w Krakowie w klasie śpiewu operowego u A. Bandrowskiego, a nast. u A. Ludwiga. Występy w operze lwow. uniemożliwił mu wybuch I wojny światowej. Wojnę przebył w armii austr. na frontach ros. i włoskim. Po powrocie do kraju zgłosił się do artylerii Wojska Pol. i służył w randze kapitana od listopada 1918 do maja 1921. Po opuszczeniu wojska zaangażował się jako śpiewak operowy (bas-baryton) na sez. 1921/22 do T. Wielkiego w Poznaniu. Potem śpiewał na koncertach (często z K. Wolską) oraz gościnnie m.in. w t. operowych i operetkowych Krakowa, Katowic i Sosnowca. W Krakowie, 10 II 1925, w Pol. Związku Muz.-Patriotycznym śpiewał utwory S. Moniuszki: „Czaty”, arię-poloneza Miecznika ze „Strasznego dworu” i „Pieśń żołnierza”. Pod koniec 1926 zamieszkał w Katowicach; pocz. pracował jako współorganizator prorządowego dziennika „Polska Zachodnia”, pełniąc w nim krótko także obowiązki sprawozdawcy muz. i teatralnego. Od 1 IX 1927 do 31 VIII 1939 był dyr. miejscowego T. Polskiego. Katowice opuścił 1 IX 1939 razem z zespołem tego teatru, przekształconym w t. polowy Wojska Pol.; zespół ten wkrótce został rozwiązany. Na Górny Śląsk nie mógł powrócić, groziła mu kara śmierci (nazwisko S. hitlerowcy umieścili na liście pol. działaczy sprzed 1939); osiadł w Rabce, gdzie przebywała jego chora żona. W czasie okupacji niem. używał swojego drugiego imienia Adam i nazwiska Junosza. Ostrzeżony, że poszukuje go gestapo, jesienią 1940 przeniósł się do Częstochowy. Do lata 1944 pracował tam jako kasjer w kawiarni aktorów „Sztuka”, a po jej zamknięciu przez Niemców, był buchalterem i pomocnikiem stolarskim. Po wyzwoleniu Częstochowy, w styczniu 1945 został członkiem komisji artyst. zarządzającej uruchomionym T. Miejskim. W lutym 1945 wrócił do Katowic; znalazł zatrudnienie jako p.o. kier. Oddziału Teatr. w Wydz. Kultury i Sztuki Urzędu Woj. Śląsko-Dąbrowskiego. Od sez. 1945/46 pracował znowu w t. katowickim, teraz pn. T. Śląski im. Wyspiańskiego; od 2 XI 1945 był jego wicedyr., od 1 IX 1949 inspektorem artystycznym. W tym czasie był również wykładowcą techniki wokalnej i zastępcą kier. Studia Dram. przy T. Śląskim. Dnia 31 III 1951 otrzymał trzymiesięczne wypowiedzenie, podpisane przez dyr. W. Woźnika. Sam poprosił, by uwzględniono przysługujący mu urlop i stosunek pracy rozwiązano miesiąc wcześniej. Teatr Śląski i Katowice opuścił 31 V 1951; przyznano mu żenująco niską rentę w wysokości 286 złotych. Przeniósł się do Rabki, tym razem już na stałe, z drugą żoną, którą poślubił po śmierci K. Wolskiej. Tam od 1 VI 1951 podjął pracę w lalkowym T. Rabcio Zdrowotek; w ramach szkolenia aktorskiego prowadził zajęcia z dykcji (do końca 1952 oraz ponownie od 1 XI 1955 do 10 III 1959). W 1954 b. krótko pracował w Woj. DK Związków Zaw. w Krakowie.
      Z krótko uprawianego zawodu śpiewaka zrezygnował definitywnie, gdy w 1927 został dyr. T. Polskiego w Katowicach. Funkcję tę powierzył mu zarząd Tow. Przyjaciół T. Polskiego, pocz. przy braku akceptacji ZASP-u, który podpisywał konwencję z kierownikami artyst. działów muzyki i dramatu. Od jesieni 1932 kierował teatrem samodzielnie, ale ze względu na narastający kryzys musiał zlikwidować wówczas dział muzyczny. W zespole szanowano go za pracowitość i rzetelność. Był dyr. terminowo płacącym całą gażę. Dbał o dobrą opinię teatru. Wymagał od zespołu szacunku dla widzów każdego spektaklu, kontrolował przedstawienia grane poza katowicką siedzibą. Przez wiele lat skutecznie pracował nad organizacją widowni, nawiązując osobiście kontakty z przedstawicielami zakładów pracy i organizacji społecznych z całego województwa. Organizował też wyjazdy z pol. przedstawieniami na Opolszczyznę, za co został poważnie pobity przez bojówkarzy niem. 30 IV 1939 pod Strzelcami Opolskimi. Uważał, że w specyficznych warunkach śląskich nie można było stworzyć teatru o charakterze b. ambitnym artyst., toteż wystawiał dużo sztuk popularnych; dbał jednak o repertuar pol. i w każdym sez. zachowywał też środki finansowe na realizację ważnego zadania, które stawiał swemu teatrowi - kształtowania wyobraźni narodowej widzów oraz na spełnienie ambicji artyst. własnych i zespołu. Miarą tych ambicji uczynił inscenizacje wielkiej klasyki pol. („Dziady”, „Wesele”, „Wyzwolenie”, „Książę Niezłomny"), których poziom w ostatnich przed wojną sezonach był wysoki. Zapraszał też teatry z innych miast, m.in. operę warsz., Redutę, wiedeński Theater in der Josefstadt M. Reinhardta. W maju 1939 wojewoda śląski, w uznaniu wybitnych zasług S. dla sprawy narodowej, wnosił o odznaczenie go Krzyżem Oficerskim Odrodzenia Polski (realizacji wniosku przeszkodził wybuch wojny). Opublikował „Teatr Polski na Śląsku 1922-1937” (Katowice 1937; wyd. 2 poszerzone: Katowice 1963).

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.82072.2
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.17743.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 39 str. 429: psb.30675.1

    ...

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 1000.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 01.08.2021.
    © 2002-2020 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.236.50.201