Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 
Rewolucja! Mamy tu pierwszy milion Polaków / Top million of Poles are here now!

M Józef Ksawery Antoni Elsner (ID: psb.5231.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Nowy Ranking WGM: 118.685 (top 12%), Stara waga koligacji PSB: 105 [wyłącz kolorowanie] [?]

zdjęcia z Album.Wielcy.pl:

dodaj nowe zdjęcie


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru, ma nekrolog w Kur. Warsz.


rodzice Zaloguj się
?1740-
   Zaloguj się
?1740-
|    |
2    3



|
Józef Ksawery Antoni Elsner, bohater PSB, 1769-1854
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1740
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1740
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: dnia 21 VIII 1793, Lwów, Bazylika katedralna (obecn. Ukraina), ): Zaloguj się ?1760-/1854, dzieci
    1. Ż Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. ca 1797-1823
       & Zaloguj się urzędnik Królestwa Polskiego (1819-1844) , ma nekrolog w Kur. Warsz. ca 1785-1852 dzieci
  • ilustracja
  • żona (ślub: około 1800, Warszawa, ): Zaloguj się, człowiek teatru 1785-1852 , (Rodzice : Zaloguj się ?1760- & Zaloguj się, bohater PSB 1761-1812) , dzieci
    1. Ż Zaloguj się 1803-1864
       & Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. ca 1809-1840 dzieci
    2. Ż Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. ca 1813-1826
  • Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. DROZDOWSKA Petronela Aleksandra (ok. 1767-1812) aktorka
    2. NIDECKI Tomasz Napoleon (1807-1852) kompozytor, dyrygent, pedagog
    3. STEFANI Józef Andrzej (1800-1876), kompozytor, dyrygent, pedagog
    4. DORANT Leon (1875-1933) robotnik, działacz społeczny
    5. ENGLERT Władysław (zm. 1863) powstaniec
    6. DORANT Adam (1821-1864) działacz niepodległościowy sybirak
    7. STEFANI Jan (ok. 1746-1829), kompozytor, dyrygent, skrzypek, pedagog
    8. NIDECKA Władysława (1863-1914) nauczycielka, autorka powieści
    9. KULCZYCKI Adam Joachim (1809-1882) kartograf, astronom, urzędnik kolonialny
    10. OPPMAN Artur Franciszek (1867-1931) poeta, dziennikarz
    11. DORANT Franciszek Kazimierz (1869-1910) chemik, wynalazca
    12. POMARAŃSKI Zygmunt (1898-1941) księgarz, kompozytor
    13. POMARAŃSKI Stefan (1893-1944) major, historyk wojskowy
    14. POMARAŃSKI Józef (1867-1902) skrzypek, założyciel orkiestry włościańskiej
    15. PODGÓRSKA-KOSTECKA Anna (1885-1968) działaczka oświatowa i niepodległościowa
    16. NARTOWSKI Tadeusz (1892-1971) malarz
    17. KARWOSIECKI Gabriel Antoni (zm. 1799) podkomorzy płocki, poseł
    18. NACEWICZÓWNA Marianna Aniela (1801-1854) aktorka
    19. PODGÓRSKI Przemysław (1879-1953) inżynier, działacz niepodległościowy
    20. KASPRZYCKI Wincenty (1802-1849) malarz

    Uwagi

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      ELSNER Józef Ksawery (1 VI 1768 Grodków na Śląsku - 18 IV 1854 Elsnerowo pod Warszawą), kapelmistrz
      Był synem Jana Franciszka E., stolarza (wyrabiającego m.in. instrumenty muz.), i Anny Barbary z domu Matzkin, mężem - Karoliny E. Wiadomości o szwedzkim pochodzeniu rodziny E. (podane przez W. Bogusławskiego i F. Hoesicka) są mylne. W domu mówił po niemiecku, kształcił się w Grodkowie, następnie we Wrocławiu, jednocześnie uczył się gry na instrumentach i teorii muzyki. Obdarzony pięknym głosem, śpiewał w chórze, uczestniczył w koncertach, był zaangażowany do t. wrocławskiego, „by śpiewał za kulisami dla wzmocnienia chóru” w tragedii „Lanassa” (Sumariusz, s. 32). Już w tym okresie komponował utwory instrumentalne i wokalne, zaczął nawet pisać operę. W 1786-88 zgodnie z wolą ojca studiował na uniw. wrocławskim teologię, potem medycynę. W 1789 wyjechał do Wiednia i tu zdecydował się obrać zawód muzyka. Od jesieni 1791 do wiosny 1792 był skrzypkiem orkiestry teatr. w Brnie. Od wiosny 1792 pracował jako kapelmistrz w niem. t. we Lwowie. Tutaj ożenił się z Klarą Abt, która wkrótce zmarła. W tym okresie skomponował też i wystawił swą pierwszą operę, jeszcze z tekstem niem., „Ibrahim und Abdallah, oder Die seltenen Bruder” (22 II 1795). Antreprener lwow., F. Bulla zaczął z czasem zalegać z wypłatą gaż, wobec czego E. odszedł z t. wiosną 1796. Odtąd przez kilka miesięcy urządzał we Lwowie koncerty symfoniczne. Wkrótce jednak W. Bogusławski, który przejął antrepryzę t. niem. zaproponował mu powrót do t., co też dokonało się najprawdopodobniej we wrześniu 1796. W tym samym czasie, jak twierdził E., W. Bogusławski zaproponował mu skomponowanie muzyki do swego dramatu „Iskahar”. „Ależ panie Bogusławski! zastanów się! wszakże nie dość biegły jestem w języku polskim, bym mógł dorabiać muzykę do tekstu polskiego!” - miał zawołać zdumiony kompozytor. „Da się to jakoś zrobić, byłeś pan tylko chciał - odparł Bogusławski, a na znak zgody podaliśmy sobie ręce” (Sumariusz, s. 102). Faktem jest, że E. napisał muzykę do „Iskahara”, którego wystawiono w t. lwow. wiosną 1797. Odtąd już współpracował z Bogusławskim jako kapelmistrz i kompozytor, aż do samego końca jego antrepryzy. Latem 1799 przeniósł się z Bogusławskim do Warszawy i osiedlił się tu na stałe. Był wolnomularzem, należał do warsz. loży „Pod złotym lichtarzem”, a dzięki swoim stosunkom przyczynił się do złagodzenia represji, które dotknęły Bogusławskiego ze strony władz pruskich w tzw. aferze „Ottona z Wittelsbach” (1801). W t. pol. był „dyrektorem muzyki” i wykazał na tym stanowisku niezwykłą energię. Wkrótce po przyjeździe do Warszawy utworzył w t. liczny i dobry chór, który był jednocześnie szkołą śpiewu. Dwie wychowanki tej szkoły, Z. Petrasch i K. Stefani, odniosły wkrótce ogromne sukcesy w operach „Przerwana ofiara” i „Zaczarowany flet”. Opera pol. doszła wówczas do rozkwitu przyprawiając o bankructwo konkurencyjną operę włoską (1803). Zwycięstwo to przypieczętowało przyjaźń E. z Bogusławskim. Bardzo czynny jako nauczyciel i dyrygent, nadal komponował wówczas muzykę do dramatów i oper. Nadto założył wydawnictwo, które publikowało nuty popularnych pol. pieśni i arii. Z t. Bogusławskiego wyjeżdżał także do innych miast. 23 VI 1802 ożenił się ze swą uczennicą, Karoliną Drozdowską. Od kwietnia do późnej jesieni 1805 przebywał w Lipsku i Paryżu. 17 XI 1805 został członkiem przybranym Warsz. Tow. Przyjaciół Nauk. W czasach Księstwa Warszawskiego jego stosunki z Bogusławskim uległy pogorszeniu z przyczyn niezupełnie do dzisiaj wyjaśnionych. W konflikcie, który wiosną 1807 poróżnił dyr. z zespołem E. stanął po stronie zespołu. Został jednak w t. i nadal sprawował swe funkcje utrzymując na wysokim poziomie repertuar i zespół operowy. W 1814 był jednym z akcjonariuszy w tow. akcyjnym, które zorganizował L. Osiński pragnąc wykupić antrepryzę z rąk Bogusławskiego. Za dyr. Osińskiego E. nadal był „dyrektorem muzyki”, popadł jednak w ostry konflikt z K. Kurpińskim (drugim dyrygentem od 1811). 1 VII 1824 Dyrekcja Rządowa T. Narodowego zwolniła go ze stanowiska na kategoryczne żądanie Kurpińskiego. Był bardzo czynny jako pedagog. Od 1815 wykładał w Szkole Dramatycznej, od 1817 w zorganizowanej wg jego projektu Szkole Elementarnej Muzyki i Sztuki Dramatycznej; od 14 XII 1818 był dyr. tej szkoły. Od 1821 do upadku powstania w 1831 wykładał w Instytucie Muzyki i Deklamacji, także powstałym z jego inicjatywy, w 1826 przemianowanym na Szkołę Główną Muzyki; tu wykształcił wielu wybitnych muzyków, m.in. F. Chopina. W 1835-39 uczył w szkole śpiewu przy T. Wielkim.
      W 1839 otrzymał emeryturę. Tegoż roku wyjechał do Petersburga, gdzie przebywał cztery miesiące. 14 VII 1845 uległ częściowemu paraliżowi. Dwukrotnie, latem 1845 i 1847, wyjeżdżał na kurację do Piszczan. Działalność kompozytorską uprawiał do 1849. W 1852 obchodził pięćdziesięciolecie ślubu i z tej okazji wręczono mu medal od „wielbicieli jego arcydzieł w kraju utworzonych”. Zmarł w swojej posiadłości, gdzie spędził ostatnie lata życia.
      Wychowany w duchu Oświecenia, zwolennik powszechnej tolerancji, E. wykazywał jednocześnie znaczną giętkość wobec kolejnych władców kraju z jednakową gorliwością sławiąc cesarza austr., króla pruskiego, Napoleona, Aleksandra I, Mikołaja I, a nawet gen. I. Paskiewicza. To pewno najsilniej podsycało niechęć, jaką w niektórych kołach okazywano mu w ostatnich okresach jego życia. Niesprawiedliwie jednak odmawiano mu bliższych związków z polskością. W rzeczywistości, choć wychowany w środowisku niem., E. mocno się związał z pol. społeczeństwem i pol. kulturą, nauczył się dość dobrze po polsku i niezmiernie zasłużył się jako organizator pol. życia teatr. i muz., nauczyciel, teoretyk, krytyk i kompozytor. Na jego twórczość złożyło się wiele gatunków muz. m.in. msze, symfonie, oratoria (przeważnie mniejszej wartości). Ważniejsze są utwory napisane dla t., obejmujące mnóstwo okolicznościowych kantat, kompozycji antraktowych, ilustracji muz., komediooper, wreszcie dwa balety i dziewięć oper wieloaktowych. Z tych tylko dwie napisał E. do niem. tekstów. Pozostałe miały pol. libretta; największe powodzenie osiągnął „Leszek Biały” (2 XII 1809). Po 1831 wszystkie zeszły z afisza, odegrały jednak ważną rolę w rozwoju pol. twórczości operowej. Niektóre fragmenty z jego utworów, zwłaszcza z komediooper, jak np. polonez z „Siedem razy jeden”, cieszyły się w XIX w. wielką popularnością.
      Jeszcze pod panowaniem pruskim E. zwalczał uprzedzenia do języka pol. dowodząc, że nadaje się do śpiewu nie gorzej od innych. Prowadził tę kampanię i później, także na forum międzynarodowym, m.in. w pierwszym zarysie dziejów opery pol.: „Die Oper der Polen” („Allgemeine Musikalische Zeitung”, 1812). Problem zastosowania języka pol. w operze przywiódł go do studiów teoretycznych, których owocem była ważna dla rozwoju wiersza pol. „Rozprawa o metryczności i rytmiczności języka polskiego”, cz. I Warszawa 1818, cz. II w rękopisie. Napisał także kilka podręczników oraz „Sumariusz moich utworów muzycznych z objaśnieniami o czynnościach i działaniach moich jako artysty muzycznego” (Warszawa 1849, wznowienie Kraków 1957).

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.76756.1
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.76759.4
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      JÓZEFOWI
      ELSNEROWI
      URODZIŁ SIĘ D. 1 CZERWCA
      1769 R.
      UMARŁ DNIA 18 KWIETNIA
      1854 R.

      Nekrolog w „Kurierze Warszawskim” 103-106/1854, 109/1854, 114/1854, 123/1854, 127/1854, 129/1854, 274/1854; 75/1855, 188/1855 http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/editions-content?id=40135 (za: A. Tyszka, Nekrologi Kuriera Warszawskiego):
      Józef ELSNER
      zasłużony nestor muzyki krajowej i religijnej, b. rektor Konserwatorium Warszawskiego, b. dyrektor Opery, b. prof. Uniw. Aleksandrowskiego, kawaler Orderu św. Stanisława III kl.; ur. 1 VII 1769 w m. Grodkowie z ojca Ksawerego i Barbary Matzkin, zm. 18 IV 1854 w kolonii Elsnerów za Pragą, przepr. 20 IV 1854 do kośc. Pijarów, gdzie dnia następnego nab. żał., pog. tegoż dnia na cm. Powązkowskim, zapr. córka z wnukami i całą rodziną

      Polski Słownik Biograficzny t. 43 str. 185: psb.31929.7
      Polski Słownik Biograficzny t. 6 str. 235: psb.5231.1
      sw.438494 Akt małżeństwa: Warszawa ASC Cyrkuł III (obecn. m. Warszawa), 43/1817 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://metryki.genealodzy.pl/metryka.php?ar=1&zs=0185d&sy=109&kt=2&skan=043.jpg

    źródła:
    - ślub 1: Akt małżeństwa: Lwów Bazylika (obecn. Ukraina), rok 1793, nr aktu 33 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%20755/pages/PL_1_301_755_0041.htm
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=217
    ...

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 1000.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 30.11.2021.
    © 2002-2020 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 54.144.55.253