Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Józef Karol Jan Kotarbiński (ID: psb.13100.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 125 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    Zaloguj się
1730-1813
   ?
&    &    &    &
?    ?    Zaloguj się
1760
   ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie ? ?    Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
1788-1846
   Zaloguj się, ma nekrolog w Kur. Warsz.
1794-1860
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Józef Kotarbiński, okręg lubartowski Tow. Rolniczego
1825-1895
   Teofila Hermanowska z Hermanowic h. Junosza
1820
|    |
2    3



|
Józef Karol Jan Kotarbiński, bohater PSB, 1849-1928
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Józef Kotarbiński, okręg lubartowski Tow. Rolniczego
  • Urodzony w roku 1825
  • zmarł w roku 1895 , wiek: 70 lat.
  •  
  • Teofila Hermanowska z Hermanowic h. Junosza
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1820
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1875, Warszawa, par. św. Krzyża (obecn. m. Warszawa), ): Zaloguj się 1854-1882 , (Rodzice : Zaloguj się 1820 & Zaloguj się 1820)
  • ilustracja
  • żona (ślub: dnia 17 X 1884, Warszawa, par. św. Barbary (obecn. m. Warszawa), ): Zaloguj się, bohater PSB 1858-1941 , (Rodzice : Roman Kleczeński, okręg przasnyski Tow. Rolniczego 1820 & Zaloguj się 1830) , dzieci:
    1. Ĺť Zaloguj się 1886-1890
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Józef Karol Jan **
    2. Ĺť Zaloguj się 1850
      ■  & Zaloguj się 1840 dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1870| Ĺť Zaloguj się 1870| Ĺť Zaloguj się 1870| Ĺť Zaloguj się 1873-1915 |
    3. Ĺť Idalia Kotarbińska student Uniwersytetu Jagiellońskiego 1850
      ■  & Tadeusz Pawlikowski z Medyki h. Cholewa bohater PSB , (linia: Jan Mier 5.396.279) , (linia: Józef Mier dw.17238) , bohater Wiki , człowiek teatru 1861-1915 dzieci: | Ĺť Anna Pawlikowska z Medyki h. Cholewa 1890 |
    4. M Miłosz bohater PSB i Wiki 1854-1944
      ■  & Ewa Adolfa Koskowska (linia: Stefan Zambrzycki 6.599.82) 1857-1923 dzieci: | M Tadeusz Marian Kotarbiński 1886-1981| M Mieczysław Kotarbiński 1890-1943| M Janusz Kotarbiński 1890-1940| Ĺť Zofia Ewa Kotarbińska 1894| M Kazimierz Kotarbiński 1895-1920| M Stanisław Józef Kotarbiński 1897 |

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. M Zaloguj się 1817-1819
    2. Ĺť Zaloguj się 1819
    3. Ĺť Zaloguj się 1820
      ■  & Zaloguj się 1810 dzieci: | M Zaloguj się 1843 |
    4. Ĺť Teofila Hermanowska z Hermanowic h. Junosza 1820
      ■  & Józef Kotarbiński okręg lubartowski Tow. Rolniczego (1861) 1825-1895 dzieci: | M Józef Karol Jan Kotarbiński 1849-1928| Ĺť Zaloguj się 1850| Ĺť Idalia Kotarbińska 1850| M Miłosz Kotarbiński 1854-1944 |
    5. M Zaloguj się okręg kazimierski Tow. Rolniczego (1861) 1825

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. KOTARBIŃSKA Lucyna (1858-1941) publicystka, działaczka społeczna
    2. KOTARBIŃSKI Miłosz (1854-1944) malarz, pedagog, kompozytor
    3. KOTARBIŃSKI Janusz (1890-1940) malarz
    4. KOTARBIŃSKI Mieczysław (1890-1943) malarz, grafik
    5. PAWLIKOWSKI Tadeusz Henryk (1861-1915) dyrektor teatru, reżyser, krytyk
    6. PAWLIKOWSKI Mieczysław Gwalbert (1834-1903) działacz polityczny, kulturalny, pisarz, dziennikarz
    7. PAWLIKOWSKA Helena (1837-1918) powstaniec 1863
    8. SULIMIERSKI Filip (1843-1885), twórca "Słownika geograficznego"
    9. BRUN Stanisław Henryk (1830-1912) kupiec
    10. PAWLIKOWSKI Józef Gwalbert (1793-1852) mecenas sztuki, działacz gospodarczy i polityczny
    11. PAWLIKOWSKI Jan Gwalbert (1860-1939) rolnik, ekonomista, historyk, polityk, taternik
    12. GRYGOWICZ Karol Konstanty (1782-1855) lekarz
    13. SENNEWALD Gustaw Adolf (1804-1860) księgarz, nakładca
    14. PAWLIKOWSKI Michał Gwalbert (1887-1970) pisarz, wydawca, kolekcjoner, działacz
    15. PAWLIKOWSKI Józef Benedykt (1770-1830) działacz gospodarczy, burmistrz
    16. MASZYŃSKI Julian (1847-1901) malarz, ilustrator
    17. KOTARBIŃSKI Wilhelm (1849-1921/22) malarz
    18. BRUN Krzysztof Fryderyk (1795-1866) kupiec
    19. PAWLIKOWSKI Jan Gwalbert (1891-1962) literat, działacz kulturalny, społeczny i sportowy
    20. DZIEDUSZYCKI Mieczysław Antoni (1823-1872) działacz społeczny i oświatowy

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      KOTARBIŃSKI Józef Karol Jan Nepomucen (27 XI 1849 Czemierniki, woj. lubelskie - 20 X 1928 Warszawa), aktor, reżyser, dyr. teatru, kierownik literacki
      Był synem Józefa K., plenipotenta Ordynacji Krasińskich, i Teofili z Hermanowskich. W 1865 ukończył w Warszawie II gimn. państwowe. Studiował na Wydziale Filol.-Historycznym Szkoły Głównej, a potem Uniw. Warsz., który ukończył w 1871. W 1867 debiutował jako pisarz w „Przeglądzie Tygodniowym” publikując odtąd w wielu czasopismach swoje recenzje, artykuły i felietony; zaprzyjaźnił się wówczas z wielu wybitnymi pisarzami, m.in. z B. Prusem, H. Sienkiewiczem, A. Świętochowskim. Uczestniczył również w wielu imprezach publicznych jako deklamator, a jako aktor w przedstawieniach amatorskich Tow. Dobroczynności. 7 IX 1877 debiutował na scenie T. Letniego w roli Zbigniewa („Mazepa") i od jesieni został zaangażowany do zespołu dramatu WTR, jednocześnie nadal bardzo czynny jako pisarz. Żonaty był z Gabrielą Marianną Dzieszuk (zm. 1882). Po raz drugi ożenił się 17 X 1884 z Lucyną z Kleczeńskich l°v. Lewandowską, pisarką, malarką i działaczką społeczną. Wspólnie z M. Wołowskim napisał pięcioaktową komedię „Nie wypada”, wystawioną w Warszawie w 1886. Sam K. grał w niej rolę Karola Lidzkiego. Od lata 1891 był nie tylko aktorem, ale także „reżyserem repertuaru” WTR. Na występy gościnne wyjeżdżał do Krakowa (1887, 1889, 1890) i Lwowa (1890, 1892). W 1893 przeniósł się do Krakowa. Odtąd przez sześć sez. pracował w nowo zbudowanym t. krak. pod dyr. swojego szwagra, T. Pawlikowskiego. Zaangażowany jako aktor i reżyser, w 1894 pozbawiony został stanowiska reżysera w wyniku nieporozumień z Pawlikowskim. Wyjeżdżał i wtedy na występy gościnne: w 1895 do Poznania, a w 1897 do Częstochowy, Sosnowca, Lublina i Warszawy (25-30 VI 1897). W 1896 bezskutecznie ubiegał się o dyr. t. lwowskiego. W 1899, po wygaśnięciu umowy Pawlikowskiego, wystąpił jako kandydat na dyr. t. krak. i spotkał się z życzliwym przyjęciem. Umowę z Gminą Miasta Krakowa, właścicielem gmachu teatr., zawarł z datą 29 V 1899; przedstawienie inaugurujące jego dyr. odbyło się 26 VIII 1899. Wiosną 1905, po wygaśnięciu swojej umowy, kandydował powtórnie na dyr. (jako rywal A. Bandrowskiego, L. Solskiego i S. Wyspiańskiego). 9 V 1905 wycofał jednak swoją kandydaturę i wrócił do Warszawy.
      Od 26 VIII 1905 pracował w występującym wtedy w Warszawie łódz. zespole M. Gawalewicza, od listopada 1906 w utworzonym przez Gawalewicza T. Małym. Od sez. 1907/08 zaangażował się powtórnie do WTR jako aktor i reżyser. W 1909 został w WTR kierownikiem lit., jednak w 1913 ustąpił z tego stanowiska na własną prośbę, zostając już tylko aktorem. W tym okresie występował gościnnie w Łodzi, Lublinie i Krakowie. Jako prelegent i deklamator uczestniczył w rozlicznych koncertach i uroczystościach, w Warszawie i innych miastach (m.in. w 1905 w Wilnie podczas obchodów pięćdziesięciolecia śmierci Mickiewicza), także w skupiskach polskich na obczyźnie, m.in. w Wiedniu (1901), Petersburgu (1909) i Moskwie (1909, 1910). W 1915 wszedł do Zrzeszenia, które utworzyli aktorzy dramatu rozwiązanych wówczas WTR; w 1915-17 należał do zarządu tego Zrzeszenia. Dzielił i potem losy zespołu jako aktor T. Rozmaitości, a od jesieni 1924 - T. Narodowego. W sez. 1922/23 był także kierownikiem lit., a w sez. 1923/24 konsultantem do sztuk oryginalnych. Od listopada do grudnia 1921 grał w T. im. Bogusławskiego Senatora („Dziady"), a od maja do czerwca 1922 Attenota („Młody las"). Dwukrotnie obchodził jubileusze, oba w Warszawie: 8 i 9 V 1913 (czterdziestopięciolecia pracy lit. i trzydziestopięciolecia teatr.) oraz 11 VI 1921 (czterdziestolecia pracy teatr.). W 1926 otrzymał emeryturę, grał jednak nadal. Po raz ostatni wystąpił w roli Niemcewicza („Walka") 6 V 1928.
      W ciągu wielu lat trudnił się pracą pedag.: w warsz. szkole E. Derynga (1880-83), następnie w Klasie Dykcji i Deklamacji przy Warsz. Tow. Muzycznym (1889-93). Po powrocie z Krakowa do Warszawy ponownie podjął pracę pedag.: w Szkole Aplikacyjnej (1908-15), potem w Szkole Dramatycznej (1916-21). Do jego uczniów należeli m.in.: W. Siemaszkowa, S. Wysocka, M. Frenkiel, M. Tarasiewicz. Bardzo czynny jako działacz społeczny, w 1892-93 należał do zarządu Kasy Artystów WTR. Podczas strajku WTR w listopadzie 1905 przemawiał na wiecu i wszedł do komisji wnioskowej. W 1919 współzałożyciel ZASPu, od 1920 członek honorowy, od sierpnia 1920 do marca 1921 był prezesem Zarządu Głównego; w 1927 zaliczony w poczet członków zasłużonych. W działalności K. należy odróżnić jego możliwości artyst., dość skromne, od jego kultury, stosunkowo wysokiej, i zasług, wręcz niewymiernych. Obdarzony znaczną żywotnością i energią, K. należał do najlepiej wykształconych aktorów pol. swojego pokolenia. Wiele podróżował, często bywał w Austrii i Niemczech, znał Francję, Anglię, Rosję i Włochy, zaznajomił się z osiągnięciami A. Antoine'a, K.S. Stanisławskiego, M. Reinhardta. Od wczesnej młodości żywił kult pol. poezji romantycznej.
      Jego poglądy na rolę sztuki i jej funkcje społeczne ukształtowały się jednak w latach studiów pod wpływem pozytywizmu warszawskiego. Zderzenie przeciwstawnych często, romantycznych upodobań z pozytywistycznymi poglądami było odtąd znamienną cechą jego poczynań. Prawdopodobnie przyczyniło się też do powstania konfliktu, który poróżnił go ostatecznie ze środowiskiem Młodej Polski. Miał dobre warunki zewnętrzne. Wysoki, postawny, wedle „Kuriera Warszawskiego” już jako debiutant ujawnił ,głos piękny, metaliczny”. Wyrobił sobie również dobrą dykcję korzystając z wzorów i wskazówek J. Królikowskiego. Jeszcze przed wyjazdem do Krakowa grał tyt. role: Fausta, Uriela Akosty, Cyda, Manfreda. Dały mu one reputację wybitnego aktora, choć wedle dość powszechnej opinii bywały przede wszystkim popisami deklamatorskimi. Wynikało to zresztą ze stosunku, jaki K. wytworzył sobie do twórczości dram.: „gdy występował w dziele wielkiego repertuaru, dbał nie tyle o stworzenie postaci, ile o podkreślenie walorów sztuki” (A. Grzymała-Siedlecki). Jego tyt. rola w „Hamlecie”, grana od 1889 w wielu miastach, doczekała się ocen skrajnie rozbieżnych, od pochlebnych (m.in. K. Irzykowskiego, F. Konecznego), do szyderczych (np. R. Ordyńskiego: „żałosne widowisko"). Z usposobienia entuzjasta, niezmiernie roztargniony, K. często się mylił na scenie; najsłynniejsze z tych pomyłek, szczególnie w sztukach wierszem, przetrwały w legendzie teatralnej. Mimo to w okresie krak. dość zgodnie ceniono jego role w pol. repertuarze- romantycznym, szczególnie takie jak: Wojewoda („Mazepa"), Regimentarz („Sen srebrny Salomei"), Ksiądz Marek („Ksiądz Marek"), Senator („Dziady"). Być może najwyżej wzniósł się jako aktor w roli Zygmunta I („Królewski jedynak”, „Złote więzy") w T. Rozmaitości w Warszawie w 1914. Postać ta była nawet pewnym zaskoczeniem dla krytyki. Już w pierwszym okresie działalności miał pewne sukcesy w repertuarze współczesnym, np. jako Aprasz („Chata za wsią"), Hartwig („Ewa"). Zdaniem A. Grzymały-Siedleckiego bywał w takim repertuarze, zwłaszcza w rolach charakterystycznych, „nadspodziewanie interesujący”. Ostatni sukces w tej dziedzinie odniósł jako Prof. Wilkosz („Uciekła mi przepióreczka").
      Największe zasługi położył na stanowisku dyr. t. krak. w 1899-1905. Jako pierwszy wystawił wtedy sześć pol. dramatów romantycznych uważanych poprzednio za „niesceniczne”. Zapoczątkowała tę serię premiera „Złotej Czaszki” (26 VIII 1899). Po niej, zachęcony przykładem inscenizacji „Fausta”, którą widział w Berlinie (z pomijanymi poprzednio scenami fantastycznymi), K. zdecydował się na decydującą próbę i wystawił „Kordiana” (25 XI 1899). Następnie wchodziły na scenę: „Sen srebrny Salomei” (24 III 1900), „Dziady” (31 X 1901), „Ksiądz Marek” (29 XI 1901), „Nie-boska komedia” (29 XI 1902). Inscenizacja „Dziadów” była dziełem S. Wyspiańskiego, którego K. zaprosił do współpracy. Pozostałymi utworami zajmował się K. wespół z etatowymi reżyserami. Byli nimi kolejno: L. Solski, K. Kamiński, a od stycznia 1901 A. Walewski. (Sam K. trudnił się głównie opracowaniem tekstu.) Ówczesne nieporadności inscenizacyjne, szczególnie gdy chodzi o „Kordiana”, bywały potem przedmiotem lekceważących ocen (np. L. Schillera, T. Trzcińskiego). Pomawiano także K. o nadmierną oszczędność, a nawet skąpstwo w wydatkach na inscenizację, co jednak okazało się nieuzasadnione. W rzeczywistości sumy, które wydał na prowadzenie t., znacznie przewyższały jego dochody. Już w pierwszym sez. zadłużony wobec władz miejskich z tytułu dzierżawy, w 1902 z trudem uniknął egzekucji sądowej. W 1904 i 1905 subwencje należne mu z Wydziału Krajowego w całości przejmowały władze miejskie na poczet jego długów, których dochody nie zdołały zrównoważyć do końca jego dyr. (mimo dobrej frekwencji). Bezsporną zasługą K. jest inicjatywa w sprawie wystawienia „Kordiana”, „Dziadów” i „Nie-boskiej komedii”, podejmowana wbrew opinii najwyższych autorytetów. Dokonując przełomowych posunięć w tej dziedzinie K. popierał również współczesną pol. twórczość dram., podejmując i tu znaczne ryzyko, zwłaszcza w wypadku „Wesela”, które wystawił wkrótce po jego powstaniu (16 III 1901). Premiera tej sztuki stała się jednym z najważniejszych wydarzeń w dziejach t. pol. i skupiła na t. krak. uwagę całego kraju. W ciągu następnych lat K. wystawił jeszcze trzy utwory S. Wyspiańskiego: „Wyzwolenie” (1902), „Protesilasa i Laodamię” (1903) oraz „Bolesława Śmiałego” (1903). Wyspiański sam współdziałał w wystawianiu tych sztuk, a jego opracowanie scen. „Bolesława Śmiałego” uchodzi za moment zwrotny w dziejach pol. inscenizacji. Nadto K. wystawiał utwory G. Zapolskiej, W. Perzyńskiego, T. Rittnera, A. Nowaczyńskiego, S. Przybyszewskiego, L. Rydla i innych, często po raz pierwszy. (Ogółem dał dziesięć nowości z pol. repertuaru współczesnego.) Nie wytrwał jednak w tej dziedzinie na wysokości zadania. W 1902 poróżnił się z L. Rydlem i G. Zapolska, w 1904 doszło do zerwania z Wyspiańskim. Wycofali oni swe sztuki z T. Miejskiego i powierzyli je krak. T. Ludowemu, co przyczyniło się do ruiny finansowej K. i podważyło jego autorytet w środowisku literackim. Jego własna charakterystyka dyr. krak. znalazła się w niedokończonej, wydanej pośmiertnie książce „W służbie sztuki i poezji”, Warszawa 1929. Za życia wydał cztery książki: „Pogrobowiec romantyzmu”, Warszawa 1909 (o S. Wyspiańskim), „Z dziejów dramatu i komedii w teatrach warszawskich”, Warszawa 1924, „Aktorzy i aktorki”, Warszawa 1925 (rękopis części drugiej uległ zniszczeniu w czasie II wojny świat.), „Ze świata ułudy”, Warszawa 1926. Występował w filmach polskich.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.26730.1
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      Ś.P.
      JÓZEF
      KOTARBIŃSKI
      LITERAT
      ARTYSTA SCEN POLSKICH
      UR. 27.XI.1849 ZM. 20.X.1928

      Polski Słownik Biograficzny t. 14 str. 454: psb.13098.5
      Polski Słownik Biograficzny t. 14 str. 455: psb.13100.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 14 str. 459: psb.13102.4
      sw.175083 Akt małżeństwa: Warszawa św. Barbara (obecn. m. Warszawa), 98/1884 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/1214/0/-/20/str/1/23/10#tabSkany

    źródła:
    - ślub 1: Akt małżeństwa: Warszawa św. Krzyż (obecn. m. Warszawa), rok 1875, nr aktu 1 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/158/0/-/94/str/1/95/10#tabSkany
    - ślub 2: Akt małżeństwa: Warszawa św. Barbara (obecn. m. Warszawa), rok 1884, nr aktu 98 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/1214/0/-/20/str/1/23/10#tabSkany
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=20817
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 09.12.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.95.131.208