Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

M Bolesław Leszczyński (ID: psb.15088.2)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 151 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    ?    ?
&    &    &    &
?    ?    ?    ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie Zaloguj się
1770
   Zaloguj się
1780
   Zaloguj się
1790
   Zaloguj się
1800
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się
1800
   Zaloguj się, człowiek teatru
1827-1877
|    |
2    3



|
Bolesław Leszczyński, bohater PSB, 1837-1918
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony prawdopodobnie w roku 1800
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się, człowiek teatru
  • Urodzona prawdopodobnie w roku 1827
  • zmarła dnia 21 VI 1877 - Wilanów , wiek: prawdopodobnie 50 lat.
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: około 1860): Zaloguj się, człowiek teatru 1828-1873
  • ilustracja
  • żona (ślub: w roku 1874, Warszawa, par. Przemienienia Pańskiego (obecn. m. Warszawa), ): Zaloguj się, człowiek teatru 1847-1879 , (Rodzice : Zaloguj się, bohater PSB 1821-1883 & Zaloguj się 1810-1903) , dzieci:
    1. Ĺť Zaloguj się 1874
       & Zaloguj się dr praw Uniwersytetu Jagiellońskiego (1886) , student Uniwersytetu Jagiellońskiego 1860
    2. Ĺť Zaloguj się 1876
    3. M Zaloguj się 1879
  • ilustracja
  • żona (ślub: około 1880): Zaloguj się, bohater PSB 1864-1937 , (Rodzice : Zaloguj się, bohater PSB 1840-1924 & Zaloguj się, człowiek teatru 1839-1891) , dzieci:
    1. M Zaloguj się bohater PSB i Wiki , człowiek teatru 1884-1959
       & Anna Izydora Wiesława «Belina» Schiller von Schildenfeld człowiek teatru 1884-1974 dzieci:
       & Zaloguj się bohater PSB i Wiki , człowiek teatru 1888-1974
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Bolesław **
    2. Ĺť Zaloguj się człowiek teatru , ma nekrolog w Kur. Warsz. 1842-1861

    Inne małżeństwa i dzieci ojca: Hipolit Leszczyński, rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. M Zaloguj się 1800
      ■  & Zaloguj się człowiek teatru 1827-1877 dzieci: | M Bolesław Leszczyński 1837-1918| Ĺť Zaloguj się 1842-1861 |
      ■  & ? ? dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1840 |
    2. Ĺť Zaloguj się człowiek teatru 1827-1877
      ■  & Zaloguj się 1800 dzieci: | M Bolesław Leszczyński 1837-1918| Ĺť Zaloguj się 1842-1861 |

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. LESZCZYŃSKI Jerzy (1884-1956) aktor, reżyser
    2. LESZCZYŃSKA Honorata (1864-1937) aktorka.
    3. POPIEL Jan Sykstus (1821-1883) tancerz, pedagog
    4. PANCEWICZ Leokadia (1888-1974) aktorka
    5. RAPACKI Wincenty (1840-1924) aktor, reżyser, dyrektor teatru, literat
    6. RAPACKI Józef (1871-1929) malarz, litograf
    7. RAPACKI Wincenty (1865-1943) aktor, śpiewak, literat
    8. GLUZIŃSKI Franciszek Maciej (1823-1899) lekarz
    9. POPIEL Romana (1849-1933) aktorka
    10. SCHILLER Leon Jerzy (1887-1954) reżyser, dyrektor teatru
    11. HOFFMAN Kazimierz (1842-1911) kompozytor, pianista, dyrygent
    12. GLUZIŃSKI Lesław (1858-1932) lekarz
    13. MODRAKOWSKA Maria Ludmiła (1896-1965) Śpiewaczka, pedagog
    14. GLUZIŃSKI Władysław Antoni (1856-1935) profesor medycyny
    15. MAJERANOWSKA Honorata Anna (ok. 1828-1901) śpiewaczka, aktorka, pedagog
    16. JACKOWSKI Tadeusz Kryspin (1859-1924) działacz rolniczy
    17. MODRAKOWSKI Jerzy Leopold (1875-1945) profesor farmakologii, rektor UW
    18. GLUZIŃSKI Tadeusz Walery (1888-1940) prawnik, publicysta, polityk
    19. CZARNOWSKI Ludwik (1861-1921) przemysłowiec filantrop
    20. SZCZEPAŃSKI Kazimierz (1863- przed 1930) działacz socjalistyczny

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      LESZCZYŃSKI Bolesław, pseud. Słowiański (14 VIII 1837 Tiemnoleskoje na Kaukazie - 12 VI 1918 Warszawa), aktor, reżyser, dyr. teatru
      Był synem Hipolita L., majora wojsk polskich, i => Anny L. (z Gąsowskich), bratem - Wandy L., mężem najpierw => Anny L. (z Pacewiczów), potem => Józefy L., potem => Honoraty L., ojcem => Jerzego L. Urodził się na zesłaniu, którym jego ojca ukarano za udział w powstaniu listopadowym. Następnie mieszkał z rodzicami w Wilnie i Wilanowie, gdzie zaczął chodzić do szkoły. Ukończył ją w Warszawie i tu pracował krótko w zarządzie kolei warsz.-wiedeńskiej. 1 IX 1857 wstąpił do Szkoły Dramatycznej; uczył się też u J.T.S. Jasińskiego. Po roku nauki, zaangażowany przez T. Chełchowskiego, debiutował w jego zespole 28 IX 1858 w Płocku w roli Kwakra („Kwakier i tancerka"), potem występował z nim w Suwałkach, Grodnie, Łomży i Kownie. W listopadzie 1869 przeniósł się do t. wil. i pracował tu do jego likwidacji w 1864. Odtąd do lutego 1865 występował w Wilnie w zespole rosyjskim. 17 IX 1866 debiutował w WTR w roli Oskara („Trzydzieści lat, czyli Życie szulera"). Nie został jednak zaangażowany i wstąpił do zespołu A. Trapszy, z którym występował do 1868, m.in. w Lublinie, Łodzi i Kaliszu. Poprzedzony pochlebnymi opiniami prasy, wystąpił gościnnie w WTR 30 XII 1868 jako Karol Moor („Zbójcy"), a 13 I 1869 jako Sorel („Montjoye"), ale i wtedy nie został zaangażowany. Od 18 IV 1869 do 21 II 1872 grał w t. lwow., a od 4 IV 1872 do 29 IV 1873 w t. krakowskim. Od 11 XII do 17 XII 1872 znów występował gościnnie w WTR, tym razem z pomyślnym skutkiem: od 1 V 1873 zaangażowano go do zespołu dramatu. W 1882 występował gościnnie w Lublinie. W grudniu 1882 został zwolniony z WTR, z przyczyn niezupełnie wyjaśnionych (prasa pisała o zrywaniu przedstawień). Od 11 XII 1882 do 24 II 1883 występował w pol. zespole J. Teksla w Petersburgu. Zapowiadano wówczas jego występy w t. ros. w Moskwie (podobno pod pseud. Słowiański) w rolach Otella („Otello") i Kreczyńskiego („Wesele Kreczyńskiego"), ale propozycję przejścia na scenę ros. odrzucił. W maju i czerwcu oraz we wrześniu 1883 występował gościnnie w Krakowie, w listopadzie i grudniu tego roku w zespole J. Grabińskiego w Kaliszu. W pierwszej połowie 1884 z zespołem J. Otrembowej był m.in. we Włocławku i Płocku. Latem tego roku występował we Włocławku na czele niewielkiego zespołu, nie wiadomo jednak, czy prowadził go za zasadzie „działówki”, czy jako antreprener. We wrześniu 1884 występował w roli Tumrego („Chata za wsią” J.K. Galasiewicza i Z. Mellerowej) w warsz. t. ogr. Belle Vue. Od 1 I 1885 ponownie zaangażowany do zespołu dramatu WTR, pozostał w nim do 1912, gdy otrzymał emeryturę. Występował jednak i później, także po przejęciu zarządu przez Zrzeszenie Artystów (1915), po raz ostatni w roli Henryka Dąbrowskiego („Szlakiem Legionów") w 1916.
      W tym okresie na występach gościnnych widywały go m.in.: Płock (1886), Kielce (1887), Lwów (1888, 1908, 1909), Piotrków (1888), Lublin (1889, 1890, 1896, 1897, 1899, 1900), Łódź (1890, 1894, 1895, 1901, 1906), Poznań (1894), Kraków (1894, 1904, 1905, 1908, 1909), Wilno (1905, 1908). Występował także gościnnie w Odessie (1889, w pol. zespole J. Teksla), Petersburgu (1891, w pol. zespole Ł. Kościeleckiego) i Pradze (1893). Latem 1886 zastępował J. Tatarkiewicza na stanowisku reżysera dramatu, a w 1898-1900 był jednym z reżyserów dramatu WTR. Kilkakrotnie obchodził jubileusze: w 1886 dwudziestopięciolecia w 1898 trzydziestopięciolecia, w 1903 czterdziestolecia, w 1907 czterdziestopięciolecia, w 1910 pięćdziesięciolecia, a w 1914 pięćdziesięciopięciolecia pracy scenicznej. Kilka razy występował w filmach, m.in. w „Zaczarowanym kole” (1914). Był trzykrotnie żonaty: z aktorką Anną Pacewicz (ślub w Wilnie ok. 1863), po jej śmierci z aktorką Józefą Popiel (ślub w Warszawie 27 I 1874), a po śmierci Józefy z aktorką Honoratą Rapacką (ślub w 1881 lub 31 I 1883).
      Był pod wielu względami przeciwieństwem J. Królikowskiego, którego role przejmował, i B. Ładnowskiego, z którym dzielił godność pierwszego tragika sceny polskiej. Wysoki, atletycznej budowy i majestatycznej postaci, miał piękną, kształtną głowę, zachowanie władcze i pańskie, co nieraz łączono z jego pochodzeniem (wywodził się ze starej szlachty herbu Belina). Temperament żywiołowy, „żarłok życia” wg określenia A. Grzymały-Siedleckiego, był artystą całkowicie spontanicznym, niechętnie odnoszącym się do analizy i metodycznej budowy roli. Na próbach szkicował postać, a po premierze grał ją w licznych wariantach, różnych także co do poziomu wykonania. „Nie tylko u niego wieczór nie bywa podobny do wieczora - pisał J. Kenig - ale niekiedy w jednej i tej samej scenie razi nas zaniedbaniem, by za chwilę wstrząsnąć nas nie tylko siłą, ale i głębokością uczucia, prawdą jakiegoś ustępu („Słowo”, 1893, nr 237). Jego talent dojrzewał długo, a jego styl przechodził ewolucję, na której zaważyło zetknięcie z S. Koźmianem i „szkołą krakowską”, a także przykład występujących w Polsce tragików światowej sławy, jak np. I. Aldridge i E. Rossi.
      Jako aktor WTR, mimo początkowych zastrzeżeń, wyrobił sobie z czasem wielki autorytet; ok. 1890 należał już do najwyżej cenionych i najpopularniejszych aktorów polskich. Największe uznanie budził w tyt. roli w „Otellu” i jako Wojewoda w „Mazepie”. W obu utworach, mimo spontanicznego charakteru swojej gry, stworzył postaci jednorodne i przekonywające, oryginalne zarówno w ujęciu, jak i w środkach wyrazu. Głos miał „raczej zimny” (A. Grzymała-Siedlecki), za to niebywałej skali i siły; J. Kenig napisał, że może nim „zgłuszyć nawet dzisiejsze teatralne pioruny, które są okrutnie grzmiące”. Nie nadużywał jednak swej siły, raczej korzystał z niej wzmagając wyrazistość gry. Jako Wojewoda w „Mazepie” tylko w kilku momentach wznosił głos do krzyku, resztę tekstu wypowiadał „zduszonym, raczej więc dysonansowym głosem”, jego słynne „Zamorduj!”, zwrócone do Zbigniewa było „szeptem wypowiedziane, ale szeptem, który jak najprzeraźliwszy krzyk szedł przez serca słuchaczów” (A. Grzymała-Siedlecki). W przeciwieństwie do Królikowskiego mało się troszczył o rytm wiersza i piękno słowa, oddziaływał ekspresją całej sylwetki, gestu, intonacji, a nade wszystko nieuchwytnym promieniowaniem swego temperamentu. Często podnoszono sugestywność jego spojrzenia, szczególnie w roli Otella. H. Modrzejewska twierdziła, że grając z nim po raz pierwszy rolę Desdemony uciekła w panice, gdy zbliżył się do niej szukając rękami jej szyi. Na wyróżnienie zasługują również inne role szekspirowskie L.: Król („Hamlet"), Antoniusz („Antoniusz i Kleopatra"), tyt. role w „Makbecie” i „Królu Learze”. W pol. repertuarze romantycznym wybił się jako O. Marek („Konfederaci barscy"), Major („Fantazy"), Wernyhora („Sen srebrny Salomei"), a także w komediowo ujętej roli O. Gwardiana („Złota Czaszka"). Był jednym z nielicznych aktorów jednakowo cenionych w tragedii i komedii. Ta sama siła, która budziła grozę w jego interpretacjach Otella i Wojewody, w roli Petrucchia („Poskromienie złośnicy") dawała poczucie „radosnego nad światem panowania, które Petrucchia przemieniało w oszałamiające zjawisko”. Jako Hr. Silvio San Giorgi („Niewierna") „przez cały czas każdej swej sceny utrzymywał salę widzów w szampańskim rozbawieniu” (A. Grzymała-Siedlecki). Jego poczucie tragizmu i komizmu nie wynikało z jakichś określonych poglądów, lecz z żywotności człowieka, który widział w świecie dobro i zło obok siebie, a mimo potęgi zła umiał się delektować bujnością życia. Wybitny odtwórca repertuaru klasycznego, miał również świetne role we franc. komedii II cesarstwa, jak np. Olivier de Janin („Półświatek"), Hr. Clermont-Latour („Odetta"), Mortemer („Starzy kawalerowie"). W późniejszych latach z powodzeniem występował w repertuarze modernistycznym, np. jako Brack („Hedda Gabler"), Wilhelm Henschel („Woźnica Henschel"), Ruszczyc („Złote runo"), szczególnie ceniony jako Hr. Trast-Saarberg („Koniec Sodomy"). Przyporządkowanie go do któregokolwiek prądu lub kierunku napotyka na trudności: był jedną z najbardziej niezależnych natur w dziejach t. polskiego.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.14517.2
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.41385.1
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.42583.4
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.78152.2
      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.78154.4
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      Ś.P.
      BOLESŁAW
      LESZCZYŃSKI
      ARTYSTA DRAMATYCZNY
      UR. 2.II.1838 R.
      ZM. 12.VI.1918 R

      Polski Słownik Biograficzny t. 17 str. 100: psb.15073.4
      Polski Słownik Biograficzny t. 17 str. 112: psb.15081.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 17 str. 120: psb.15088.2
      Polski Słownik Biograficzny t. 27 str. 554: psb.23745.8
      Polski Słownik Biograficzny t. 30 str. 571: psb.25567.7
      sw.248676 Akt małżeństwa: Warszawa św. Krzyż (obecn. m. Warszawa), 374/1895 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/158/0/-/131/str/1/2/10#tabSkany

    źródła:
    - ślub 2: Akt małżeństwa: Warszawa Przemienienie Pańskie (obecn. m. Warszawa), rok 1874, nr aktu 12 [indeks na http://geneteka.genealodzy.pl/] http://szukajwarchiwach.pl/72/1216/0/-/7/str/1/6/10#tabSkany
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=12236
    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 22.11.2018.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 54.90.185.120