Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

Ĺť Antonina Hoffmann (ID: psb.8769.1)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Dalszy związek rodzinny z potomkami Sejmu Wielkiego (poza Genealogią potomków Sejmu Wlk.)
Uwaga! Tej osoby nie ma w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.
Dzięki uprzejmości autora zaglądasz teraz do Wielkiej Genealogii Minakowskiego (Wielcy.pl),
która jest od niej pięciokrotnie większa (pół miliona osób),
ale korzystanie z niej kosztuje 49 zł rocznie.
Zaloguj się
Autor za swoją pracę nie bierze ani grosza z budżetu państwa. Pomóż mu!

Waga koligacji PSB: 115 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    ?    ?
&    &    &    &
?    ?    ?    ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie Zaloguj się
1770
   ? ?
   Zaloguj się
1770
   ? ?
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Zaloguj się
1801
   Zaloguj się
1804
|    |
2    3



|
Antonina Hoffmann, bohater PSB, 1842-1897
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Zaloguj się
  • Urodzony około 1801
  • zmarł
  •  
  • Zaloguj się
  • Urodzona około 1804
  • zmarła
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • Związek z: Zaloguj się, bohater PSB 1836-1922 , (Rodzice : Andrzej Edward Koźmian h. Nałęcz, bohater PSB 1804-1864 & Teofila Skrzyńska h. Zaremba, ma nekrolog w Kur. Warsz. 1814-1851) , dzieci:
    1. M Zaloguj się 1870
    2. M Zaloguj się 1870
  • Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. M Zaloguj się 1801
      ■  & Zaloguj się 1804 dzieci: | Ĺť Antonina Hoffmann 1842-1897 |
    2. Ĺť Zaloguj się 1804
      ■  & Zaloguj się 1801 dzieci: | Ĺť Antonina Hoffmann 1842-1897 |
    3. M Zaloguj się 1812 □  & Zaloguj się 1818
    4. Ĺť Zaloguj się 1818 □  & Zaloguj się 1803

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. KOŹMIAN Stanisław (1836-1922) publicysta, polityk, reżyser
    2. KOŹMIAN Andrzej Edward (1804-1864) pisarz, publicysta, polityk
    3. KOŹMIAN Kajetan (1771-1856) poeta, krytyk, publicysta
    4. MICHAŁOWSKI Józef Jakub (1870-1956) prawnik, historyk, dyrektor Stacji Naukowej PAU w Rzymie
    5. KOŹMIAN Józef Szczepan (1773-1831) biskup kujawsko-kaliski
    6. KOŹMIAN Stanisław Egbert (1811-1885) publicysta, właściciel ziemski, poeta
    7. POTWOROWSKI Tadeusz Piotr (1898-1962) malarz, pedagog, scenograf
    8. SKRZYŃSKI Ludwik h. Zaremba (1816-1881) polityk galicyjski, poseł na Sejm Krajowy i do Rady Państwa, publicysta, działacz gospodarczy
    9. SKRZYŃSKI Henryk h. Zaremba (1822-1903) ksiądz, działacz społeczny, filantrop
    10. MAŃKOWSKI Napoleon Ksawery (1836-1888) inżynier, powstaniec 1863, poseł
    11. SKRZYŃSKI Władysław Bolesław Ignacy (1873-1937) dyplomata, polityk, ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej
    12. GONIEWSKA Zofia (1818-1907) działaczka społeczna, powstaniec 1863
    13. KOŹMIAN Jan (1814-1877) ksiądz, redaktor, publicysta
    14. STRZAŁECKI Janusz (1902-1983), malarz, profesor ASP w Warszawie
    15. STRZAŁECKI Zygmunt (1873-1946), malarz, konserwator
    16. MICHAŁOWSKI Piotr (1800-1855) malarz, rolnik
    17. MAŃKOWSKI Henryk (1872-1924) numizmatyk, kolekcjoner
    18. KARWOWSKI Andrzej (1759-ok. 1831) generał brygady
    19. KARWOWSKI Stanisław (2. poł. XVIII w.) plenipotent dóbr Branickich
    20. DESKUR Bronisław (1830-1895) major kawalerii

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      HOFFMANN Antonina (16 VI 1842 Trzebinia k. Wschowy - 16 VI 1897 Kraków), aktorka
      Była córką Jana H. i Emilii z domu Thiel, zubożałych ziemian pochodzenia niem., ewangelików. Uczyła się na pensji P. Krakowowej w Warszawie (kierownictwo tej pensji objęła po sprzedaży majątku matka H.). Brała tam udział w amatorskich przedstawieniach szkolnych. Mimo oporu rodziny postanowiła zostać aktorką; w 1858 po odbyciu kilku lekcji u J. Królikowskiego wstąpiła do warsz. Szkoły Dramatycznej, którą wówczas kierował J. Rychter. Przed ukończeniem szkoły debiutowała 13 II 1859 w WTR w roli Fryderyki Wagner („Kamień probierczy"), została zaangażowana i występowała do 20 IX 1860 (równocześnie studiując jeszcze w Szkole Dramatycznej); grała kilka ról, m.in. Klarę („Zemsta"). Nie mając jednak w WTR możliwości poważniejszej pracy, przyjęła propozycje J. Pfeiffera i zaangażowała się do t. krak.; po raz pierwszy wystąpiła 29 XII 1860 w roli tyt. w „Precjozie”. W Krakowie występowała do końca życia. W miernym zespole Pfeiffera (potem pod dyr. A. Miłaszewskiego) szybko osiągnęła pozycję pierwszej aktorki (pierwszy benefis 23 V 1861); grała b. wiele ról, ale bez wyboru, bez uwzględnienia jej możliwości i cech talentu. W lecie 1861 i przez kilka miesięcy w 1864 występowała również z zespołem krak. we Lwowie. W tym też okresie została towarzyszką życia S. Koźmiana (związek ten trwał aż do jej śmierci, ale nie został zalegalizowany). Wskutek nieporozumień z Miłaszewskim 2 III 1865 ustąpiła z t.; w kwietniu tegoż roku występowała gościnnie w zespole K. Sulikowskiego w Tarnowie. Wróciła na scenę krak. po objęciu t. w sez. 1865/66 przez A. Skorupkę (i S. Koźmiana jako kierownika artyst.); na pierwszym przedstawieniu 18 XI 1865 „powitano ją bukietami” (K. Estreicher). Wraz z nią w t. krak. znaleźli się m.in. H. Modrzejewska, F. Benda, W. Rapacki (ojciec), B. Ładnowski; był to najlepszy wówczas zespół aktorski na ziemiach polskich. Współpracując z Koźmianem (który od 1871 objął dyr. t. krak.) H. stała się najwybitniejszą przedstawicielką stworzonej przez niego „szkoły krakowskiej”. Z inicjatywy Koźmiana wyjeżdżała często za granicę „dla zwiedzenia najcelniejszych teatrów”, gł. do Wiednia, gdzie zapoznała się i zaprzyjaźniła z aktorką Charlottą Wolter. W sez. letnich 1866-69 i 1872 wyjeżdżała z zespołem krak. na występy do Poznania oraz Krynicy, Kielc, Solca i Tarnowa; w 1891 była z t. krak. na występach w Pradze. Wyjeżdżała również sama na występy gościnne do Lwowa (1873, 1882, 1885), Poznania (1878), Warszawy (1876 - przedstawienie amatorskie tow. dobroczynności „Przytulisko”, potem WTR: 14 XI-19 XII 1881, 25 VIII-4 X 1882 i 23 IX-28 X 1884). Od czerwca do sierpnia występowała w Pawłowsku koło Petersburga w zespole A. Łukowicza. Po ustąpieniu Koźmiana z dyr. w 1885 H. pozostała nadal w t. krakowskim. Przepracowanie wywołało ciężką chorobę nerwową, która od listopada 1891 do lipca 1893 uniemożliwiła jej występy. W 1893 weszła w skład zespołu T. Pawlikowskiego w nowym t., nie wiążąc się jednak stałym kontraktem. Nieuleczalna choroba (rak) zabierała coraz więcej sił aktorce, jednak H. grała jeszcze po ciężkiej operacji, a nawet opracowała nową rolę.
      H. miała korzystne warunki fizyczne. Była zgrabna, giętka i ruchliwa, o wielkim wdzięku w ruchu i geście. Mimo średniego wzrostu, na scenie nieraz sprawiała wrażenie rosłej kobiety. Nieregularne, lecz piękne rysy odznaczały się dużą wyrazistością. Mimika, zawsze podporządkowana dykcji, mimo swej żywości była umiarkowana. Największą ozdobą H. były wspaniałe czarne oczy i bardzo długie kasztanowate włosy. Możliwości głosowe H. były niewielkie, ale dzięki wytrwałej pracy władała swoim głosem mistrzowsko. Podawała nie tylko bezbłędnie treściową zawartość tekstu, lecz wydobywała nieprzeczuwane piękności wiersza. Znakomite opanowanie możliwości wokalnych i właściwe dysponowanie nimi umożliwiało jej zwycięskie i swobodne pokonywanie największych trudności, zarówno co do rozpiętości skali, jak i siły głosu. Sangwiniczny temperament H., zarówno w życiu jak na scenie, objawiał się wielką żywością, prostotą, szczerością, humorem, bystrą inteligencją i wielką wrażliwością w przyjmowaniu i odtwarzaniu wrażeń. Program H. w sztuce aktorskiej polegał na wierności wobec wzorów życiowych psychiki ludzkiej, na traktowaniu roli jako logicznej, umotywowanej całości i najwierniejszym odtworzeniu zamiaru autora z podporządkowaniem całkowitym temu celowi korzyści osobistych. Kreacje aktorki sprawiały wrażenie niezwykle oryginalne przez swą nieprzeciętną „prawdziwość”, osiąganą przecież środkami artystycznymi. Charakteryzowały je: pozbawienie dykcji deklamacyjności, a gestu - konwencjonalnej pozy, niezwykły umiar przy równoczesnej swobodzie w stosunku do efektów scenicznych, duże ich zbliżenie do objawów życia codziennego. Dzięki temu po całkowitym opanowaniu swoich środków wyrazu, zajęła H. postawę świadomie polemiczną z powszechnie przyjętymi, odmiennymi metodami, wykraczając nawet w swej grze poza obręb konwencji zalecanych przez „szkołę krakowską” Koźmiana. Bogactwo możliwości i umiejętności H. spowodowało, że w ciągu swego pobytu na scenie występowała w szerokim zakresie ról. Niepowodzenia spotykały ją z reguły w narzucanych jej początkowo rolach lirycznych i sentymentalnych, które były zbyt sprzeczne z jej charakterem. Z biegiem lat straciła też upodobanie do ról komicznych i charakterystycznych repertuaru „ludowego”, mimo że tu odnosiła świetne sukcesy. Do 1865 grała wszelkie role kobiece od naiwnych przez amantki salonowe, bohaterki dram. i tragiczne, role komiczne, charakterystyczne, aż do matek tragicznych. W 1865-71 jej zainteresowania, w lepszych o wiele warunkach pracy, skupiały się na rolach amantek komicznych i dram. oraz na postaciach kobiet władczych, namiętnych, w sytuacjach bardzo dramatycznych. Wtedy też pojawiły się początki silnego zainteresowania współczesnym dramatem mieszczańskim i salonowym. Już wówczas przeprowadzała pomyślnie zasadę pełnej kompozycji roli, choć ograniczała się jeszcze do odtwarzania najważniejszych rysów postaci, rzadko zdobywając się na precyzję wniknięcia w szczegóły. Dalsze lata przyniosły w tym właśnie kierunku ogromny postęp; jej role opracowane były z niezwykłą precyzją w najdrobniejszych odcieniach, nie tracąc przy tym nic ze swej spoistości. W 1871-76, obok znakomitych kreacji w repertuarze klasycznym, wysunęły się na pierwsze miejsce role amantek we współczesnym dramacie. Po 1876 zaczęła w utworach tych wybierać role o zabarwieniu charakterystycznym, grała chętnie dram. role kobiet starszych, nie wykluczając jednak twórczości w repertuarze komicznym. W tym też kierunku, z coraz silniejszym uwzględnieniem wymagań swojego wieku, układała H. swój repertuar nadal, do końca pracy. Ogółem grała około czterystu ról. Do jej najznakomitszych kreacji należą: Klara („Śluby panieńskie"), Kamila („Nie igra się z miłością"), Beatrice („Wiele hałasu o nic"), Katarzyna („Poskromienie złośnicy"), Beata („Halszka z Ostroga"), Gulda („Cyganie na Litwie"), Fedra („Fedra"), Gilberta („Frou-Frou"), Księżna Falconieri („Dalila"), Seweryna („Księżna Jerzowa"), Mrs Clarkson („Cudzoziemka"), Odette („Odette"), Fedora („Fedora"), Kasztelanowa („Dwie blizny"), Pani Desvarennes („Sergiusz Panin"), Księżna de Reville („Świat nudów"). Jedną z największych zasług H. dla t. pol. był jej udział, często przeważający, we wprowadzeniu na scenę dramatów ulubionego jej poety - J. Słowackiego. W wielu z nich grała główne role, m.in. Amelię („Mazepa"), Pazia („Maria Stuart"), Aldonę („Mindowe"), Rozę („Lilla Weneda"), Idalię („Fantazy"), Salomeę („Horsztyński"), role tyt. w „Balladynie” i „Beatryks Cenci”. Nadto udało się jej uzyskać zgodę cenzury petersburskiej na zagranie w Pawłowsku fragmentu „Balladyny”, natomiast zdobyte zezwolenie na przedstawienie na jej benefis w Warszawie całego tego dzieła - zostało cofnięte.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.40833.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 9 str. 571: psb.8769.1
      sw.839512 http://www.encyklopediateatru.pl/krytyk/60467/stanislaw-kozmian

    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 16.02.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.82.52.91