Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Imię Nazwisko: 

Ĺť Józefa Wiktoria Franciszka Truskolaska (ID: 14.63.268)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Najbliższa rodzina uczestnika Sejmu Wielkiego
Waga koligacji PSB: 168 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater PSB i Wiki, człowiek teatru, ma nekrolog w Kur. Warsz.


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie ?    ?    ?    ?
&    &    &    &
?    ?    ?    ?
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie ? ?    Zaloguj się
1730
   ? ?
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Tomasz Truskolaski, bohater Wiki
1750-1797
   Agnieszka Marianna Marunowska, bohater Wiki
1755-1831
|    |
2    3



|
Józefa Wiktoria Franciszka Truskolaska, bohater PSB, 1781-1849
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Tomasz Truskolaski, bohater Wiki
  • Urodzony przed 20 XII 1750
  • zmarł dnia 4 XI 1797Warszawa
  •  
  • Agnieszka Marianna Marunowska, bohater Wiki
  • Urodzona w roku 1755 - Warszawa
  • zmarła dnia 30 XI 1831Warszawa , wiek: 76 lat.
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • Mąż (ślub: dnia 10 V 1801): Stanisław Halka-Ledóchowski z Leduchowa h. Szaława, bohater PSB 1764-1819 , (Rodzice : Franciszek Antoni Halka-Ledóchowski z Leduchowa h. Szaława, bohater PSB 1728-1783 & Ludwika ks. Dönhoff h. wł. 1720-1794) , rozwiedzeni w roku 1805
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. **Józefa Wiktoria Franciszka Truskolaska**
    2. M Zaloguj się ma nekrolog w Kur. Warsz. 1790-1845

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. Ĺť Agnieszka Marianna Marunowska bohater Wiki , człowiek teatru , ma nekrolog w Kur. Warsz. 1755-1831
      ■  & Tomasz Truskolaski bohater Wiki , człowiek teatru 1750-1797 dzieci: | Ĺť Józefa Wiktoria Franciszka Truskolaska 1781-1849| M Zaloguj się 1790-1845 |
    2. Ĺť Zaloguj się bohater PSB , człowiek teatru 1763-1816
      ■  & Zaloguj się bohater PSB , człowiek teatru 1750-1827 dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1781 |
      ■  & Zaloguj się bohater PSB i Wiki , człowiek teatru , ma nekrolog w Kur. Warsz. , znani literaci 1757-1829 dzieci: | Ĺť Zaloguj się 1786-1866| M Zaloguj się 1788-1813| M Zaloguj się 1790-1800| M Zaloguj się 1794-1860 |
    3. Ĺť Zaloguj się człowiek teatru 1766-1792

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. LEDÓCHOWSKI Stanisław (1764-1819) powstaniec kościuszkowski, konsyliarz
    2. LEDÓCHOWSKI Franciszek Antoni (1728-1783) starosta włodzimierski, wojewoda czernihowski
    3. PIEROŻYŃSKA Marianna Franciszka (1764-1816) aktorka, śpiewaczka
    4. LEDÓCHOWSKI Antoni (1755-1835) poseł, publicysta, misjonarz
    5. OSTROWSKI Władysław Tomasz (1790-1869) podpułkownik, marszałek sejmu powstańczego
    6. LEDÓCHOWSKI Ignacy Hilary (1789-1870) generał brygady WP, komendant w powstaniu 1831
    7. LEDÓCHOWSKI Franciszek (zm. 1704) kasztelan wołyński
    8. MIĄCZYŃSKI Piotr Michał (1695-1776) kasztelan chełmski, wojewoda czernihowski
    9. CZAPSKI Michał (1702-1797) wojewoda malborski
    10. OSTROWSKI Tomasz Adam (1735-1817) podskarbi, senator wojewoda
    11. PIEROŻYŃSKI Leon (ok. 1745/53-1827) dramatopisarz, poeta, aktor
    12. ALEKSANDROWICZ Stanisław (1781-1826) poseł, senator, kasztelan
    13. ALEKSANDROWICZ Tomasz Walerian (zm. 1794) kasztelan podlaski
    14. OSIŃSKA Rozalia (1786-1866) aktorka
    15. BOGUSŁAWSKI Wojciech (1757-1829) dyrektor teatru, aktor
    16. OSTROWSKI Antoni Jan (1782-1845) założyciel Tomaszowa Mazowieckiego, senator
    17. OSTROWSKI Krystyn Piotr (1811-1882) poeta, pisarz, publicysta
    18. POTOCKI Tomasz (1809-1861) ziemianin, oficer, działacz społeczny, ekonomista, publicysta
    19. PRZYJEMSKI Andrzej (ok. 1615-1663) poseł, podstoli koronny kasztelan łęczycki, chełmiński
    20. MORSTIN Felicjan Ludwik (1782-1865) kolekcjoner, bibliofil

    Podstawa źródłowa

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965”, t. I, PWN Warszawa 1973:

      LEDÓCHOWSKA Józefa Wiktoria Franciszka, z Truskolaskich (5 III 1781 Lwów - 14 III 1849 Warszawa), aktorka
      Była córką => Tomasza Truskolaskiego i - Agnieszki T. z Marunowskich. Do 1801 występowała pod nazwiskiem panieńskim. Debiutowała w warsz. T. Narodowym 3 VI 1792 w roli Eugenii („Żona zazdrosna"). W 1796-97 występowała w warsz. antrepryzie swego ojca, a po jego śmierci, od 1798 w antrepryzie matki, grając przeważnie w komediach i dramach. Latem 1797 towarzyszyła prawdopodobnie Truskolaskim w ich podróży do Poznania (czerwiec-lipiec) i Gdańska (sierpień). W 1799 wraz z matką przeszła do warsz. zespołu W. Bogusławskiego, gdzie debiutowała 1 IX w roli tyt. w tragedii „Inez de Castro”. W warsz. T. Narodowym występowała do maja 1801 (9 V 1801 grała Xymenę - „Cyd"). 10 V 1801 wyszła za mąż za Stanisława Ledóchowskiego i opuściła scenę. Z mężem rozstała się, jak się zdaje, po rocznym zaledwie pożyciu; do t. warsz. wróciła jednakże dopiero w roku 1805 (24 X) w roli Galatei („Pigmalion i Galatea, czyli Obraz kobiet"). Od 22 VI do 6 VII 1807 występowała z częścią zespołu t. warsz. w Poznaniu, a od 13 VIII do 8 X 1809 - w Krakowie. W 1808 podczas konfliktu Bogusławskiego z aktorami, L. na kilka miesięcy (od maja do września 1808) wycofała się z teatru. W 1808-09 grała bardzo często w przeważającym wówczas na warsz. scenie franc. repertuarze komediowym oraz w nowych dramatach, m.in. w popisowej roli Flory („Duch opiekuńczy, czyli Diabeł niewieści") i w roli Elizemy („Puszcza pod Hermansztadt"). Znana do tej pory jedynie jako odtwórczyni tragicznych bohaterek Voltaire'a, zaczęła teraz występować w klasycznej tragedii narodowej. W 1810-13 grała m.in. Barbarę („Barbara Radziwiłłówna” F. Wężyka), Helenę („Gliński"), Heligundę („Heligunda"), Aldonę („Mendog"). Role te przyniosły jej miano pierwszej aktorki narodowej. Nazywano ją „chlubą sceny polskiej”. Wielki sukces odniosła również w roli Lady Makbet („Makbet"; 17 III 1812). Kreacja ta przeszła do historii pol. sztuki aktorskiej. Za dyr. L. Osińskiego grała z powodzeniem takie role jak: Idama („Sierota chiński"), Matylda („Malhek Adhel"), Izabela („Filip"), Wisława („Bolesław Wtóry”, a także Barbarę Radziwiłłównę w tragedii A. Felińskiego (1817), Atalię („Atalia"), Ludgardę („Ludgarda") i Amenaidę („Tankred"). Po premierze „Ludgardy”, latem 1816, wyjechała na kurację do wód. W 1817 występowała gościnnie w Poznaniu (od 20 VI do 7 VII 1817). W 1818 grała Elżbietę („Hrabia Essex"), Wirginię („Wirginia"), Zairę („Mahomet") oraz na swój benefis - bohaterkę tyt. w tragedii „Wanda, królowa polska”. Następnie wyjechała do Wilna, gdzie występowała od 14 V 1818 do 25 IX 1819 grając m.in. w „Fedrze”. W 1820-21 występowała ponownie w t. warszawskim. Najważniejsze jej role z tego okresu: Salmona („Machabeusze, czyli Wzięcie Jerozolimy"), Prakseda („Żółkiewski pod Cecorą"), Joanna („Dziewica Orleańska") i Andromaka („Andromaka"). Od 13 VII 1821 do 7 XI 1822 ponownie występowała w Wilnie (tym razem udała się tam prawdopodobnie w wyniku zatargu z dyr. t. warsz.); grała m.in. Helenę („Helena, czyli Hajdamacy na Ukrainie") i Malwinę („Upiór"). Na scenę warsz. powróciła 7 XII 1822. W lecie 1823 występowała gościnnie z aktorami warsz. w Płocku, Poznaniu i Kaliszu. W 1823-24 była u szczytu sławy; grała wtedy m.in. Luizę („Intryga i miłość"), Klitemnestrę („Agamemnon"), Dorymenę („Szkoła obmowy"), Meropę („Meropa"), Sabinę („Horacjusze"), Alzyrę („Alzyra"), Kornelię („Śmierć Pompejusza"), Jokastę („Edyp” I. Humnickiego) oraz Panią Kapulet („Groby Werony"). W 1825 zagrała trzy nowe role tragiczne: Rassę („Krakus"), Andromakę w nowym tłum. F. Morawskiego oraz Argię („Antygona” V. Alfieriego) i tylko jedną komiczną - Dorotę („Krakowiacy i Górale"). Od 1826 grała nowe role rzadko, utwierdzając swoją sławę „pierwszej aktorki polskiej” przeważnie w dawnym i dobrze opanowanym repertuarze. Swoją karierę w tragedii narodowej zakończyła rolą Hippodamii w „Pelopidach” (1830). Po raz ostatni wystąpiła na scenie 18 X 1833 podczas swego benefisu w roli baronowej Voldemar („Amalia Mansfield"). Zwolniona z t. została od 30 VI 1834; przeszła wtedy na emeryturę. Była wysoka, smukła, cechowała ją „majestatyczna postać z klasycznymi rysami twarzy, podobna do typu Rzymianki w posągach”. Twarz miała „lekko ospą naznaczoną”, toteż „używać musiała grubo blanszu i różu, przez co gra jej oblicza mniej miała wyrazu”. Być może z tego samego powodu chętnie trzymała się głębi sceny, w owych czasach gorzej oświetlonej. Jej oczy, „czarne, duże, wymowne, przybierały wszelki wyraz, jaki im nadać chciała”, były „pełne ognia, blasku życia”. Głos miała niezbyt duży, być może zresztą oszczędzała go z powodu „choroby piersiowej"; w każdym razie zdarzało się, że w tylnych rzędach bywała źle słyszana. Ceniono natomiast jej dykcję, giętkość głosu i skalę, która była tak szeroka, że „pozwalała jej przechodzić z mezzosoprano do contralto i niżej jeszcze, do tonów głuchych, jakby spod ziemi wychodzących”. (Wszystkie cytaty z K.W. Wójcickiego i J. Fałkowskiego za J. Lipińskim). W dramach bywała ganiona przez klasycystyczną krytykę za przesadny gest i „zbyteczne zgięcia ciała”, a także za nienaturalność w komedii. Z czasem jednak nawet Iksowie przyznawali, że stosuje się do ich rad i bywa także świetną aktorką komediową. Wyjątkowych pochwał doczekała się od nich w 1816 za rolę Anieli („Zmyślone niewiniątko"). „Tam aktorki nasze brać powinny wzór tej gry spokojnej, tych naturalnych zmian głosu w opowiadaniu, tej dowcipnej złośliwości w spojrzeniu i rozmowie i tych gestów pełnych wdzięku, które znamionują grę pani Ledóchowskiej”. Szczególnie wysoko oceniono łatwość, z jaką „z jednej do drugiej przechodzi odmiany, wierność, z którą gra prawdziwą, a zmyśloną udaje rolę, z jaką wystawia rozpacz i tkliwość, prostotę i dowcip, udaną niezręczność i naturalne wdzięki”.
      Największe sukcesy odnosiła jednak w tragediach, które były właściwą domeną jej talentu. Obdarzona bujnym temperamentem, ujmowanym jednak w karby surowej dyscypliny, stosowała w rolach tragicznych gest wyrazisty, ale bardzo oszczędny, przybierała pozy „posągowe”, niezawodnie wzorowane na sławnych rzeźbach starożytności, a największe wrażenie wywierała przy pomocy deklamacji, wyrażającej gwałtowne uczucia, szczególnie żalu i rozpaczy. Powszechny zachwyt wywoływała jej „wymowa rzewna, płacząca łzami, umiejąca dobyć z serca słuchaczy litość, współczucie i boleść nawet”. (Wójcicki). W niektórych rolach „krzyk jej rozdzierał serce” (Falkowski). Krytycy stawiali ją innym aktorkom za wzór z racji kunsztowności jej gry, wiernej klasycznym regułom, uderzającej rozmaitością i trafnością intonacji, temp, modulacji głosu, gdy przychodziło wyrazić rozwój uczuć lub sprzeczne uczucia w sercu bohaterki. W świadomości ogółu była największą tragiczką pol. przed wystąpieniem H. Modrzejewskiej. Jej partnerem w tragediach był początkowo M. Szymanowski. Od wiosny 1815 coraz częściej zastępował go I. Werowski, z którym L. związała się na wiele lat. Romans ten, mimo swej „wszeteczności”, jak to określili Filomaci (Werowski, żonaty i ojciec dwóch córek, nie mógł czy nie chciał rozwieść się z żoną), obfitujący w dramatyczne epizody, przeszedł do legendy teatralnej.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 1: teatr.61332.1
      Adam Boniecki, Herbarz polski - 14.63.268 - t. XIV s. 54: Ledóchowscy v. Leduchowscy h. Szaława z Leduchowa, w powiecie krzemienieckim
      Nekrolog w „Kurierze Warszawskim” 72/1849, 73/1849, 75/1849 http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/editions-content?id=38378 (za: A. Tyszka, Nekrologi Kuriera Warszawskiego):
      Józefa z Truskolaskich hr. LEDÓCHOWSKA
      słynna artystka dramatyczna warszawskiego teatru, emerytka, córka Anny i Tomasza Truskolaskich, artystów dramatycznych, żona Stanisława hr. Ledóchowskiego; ur. 1780 we Lwowie, zm. 14 III 1849, przepr. 17 III 1849 z kośc. Bernardynów w Warszawie na cm. Powązkowski, gdzie chóry opery wykonały "Salve Regina" Nideckiego

      Polski Słownik Biograficzny t. 16 str. 616: psb.14915.1
      Polski Słownik Biograficzny t. 16 str. 633: psb.14929.8
      sw.199542 Kurier Warszawski nr 72 z 15.03.1849 - wypisał p. Jan Leopold
      sw.403629 Informacja p. Tomasza Zakrzewskiego (z 13.3.2014)

    ...

    Page displayed by GeneWeb 6.05 Copyright © 1998-2007 INRIA - DOC

    *) przy datach „z grubsza” lub „ca” oznacza, że szukamy informacji o dacie, a w celu zapełnienia pustego miejsca wpisujemy datę orientacyjną z dokładnością do pokolenia (+/- 50 lat)

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 870.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 18.02.2019.
    © 2002-2018 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 54.146.227.92